Michaił Orda

Michaił Orda
ilustracja
Data urodzenia

28 września 1966

Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi II, III, IV i VIII kadencji
Okres

od 21 listopada 2000
do 2012

Okres

od 2024

I sekretarz Komitetu Centralnego Białoruskiego Republikańskiego Związku Młodzieży
Okres

od 25 marca 2003
do 1 sierpnia 2006

Michaił Siarhiejewicz Orda (biał. Міхаіл Сяргеевіч Орда, ros. Михаил Сергеевич Орда, Michaił Siergiejewicz Orda; ur. 28 września 1966 w Zdzięciole) – białoruski polityk, działacz młodzieżowy i lekarz weterynarii, w latach 2003–2006 I sekretarz Komitetu Centralnego Białoruskiego Republikańskiego Związku Młodzieży, w latach 2000–2012 deputowany do Izby Reprezentantów II, III, IV i VIII kadencji; oskarżany o udział w fałszowaniu wyborów na Białorusi i w represjach wobec oponentów władzy Alaksandra Łukaszenki.

Życiorys

Urodził się 28 września 1966 roku w osiedlu typu miejskiego Zdzięcioł, w obwodzie grodzieńskim Białoruskiej SRR, ZSRR. Ukończył Witebski Instytut Weterynaryjny, uzyskując wykształcenie lekarza weterynarii i Rosyjską Akademię Wydziału Służby Publicznej przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej ze specjalnością „administracja publiczna i komunalna”[1].

Pracę rozpoczął jako ślusarz w kołchozie „Rosja” w rejonie zdzięcielskim. Odbył służbę wojskową w szeregach Armii Radzieckiej. Następnie był dowódcą sztabu okręgowego oddziałów studenckich obwodu witebskiego, dyrektorem obwodowej ochotniczej służby pracy młodzieży, prezesem Republikańskiej Asocjacji Międzynarodowych Wymian Młodzieży i Turystyki w Mińsku[1]. Pełnił funkcję II sekretarza Komitetu Centralnego Białoruskiego Patriotycznego Związku Młodzieży. Zrezygnował z niej 27 marca 2001 roku w związku z rozpoczęciem pracy w parlamencie. Od 25 marca 2003 do 1 sierpnia 2006 pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Centralnego Białoruskiego Republikańskiego Związku Młodzieży[2]. Był doradcą prezydenta Białorusi ds. obwodu grodzieńskiego[1].

21 listopada 2000 roku został deputowanym do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi II kadencji z Lidzkiego Wiejskiego Okręgu Wyborczego Nr 57[3]. Pełnił w niej funkcję zastępcy przewodniczącego Stałej Komisji ds. Budownictwa Państwowego, Samorządu Lokalnego i Regulacji. Był szefem grupy deputackiej „Przyjaciele Bułgarii” i członkiem grupy deputackiej „Jedność”. Jednocześnie był deputowanym do Zgromadzenia Parlamentarnego Związku Białorusi i Rosji II kadencji. Wchodził w nim w skład Komisji ds. Prawodawstwa i Regulacji[4]. W 2004 roku został deputowanym Izby Reprezentantów III kadencji z tego samego okręgu wyborczego. Pełnił w niej funkcję zastępcy przewodniczącego tej samej komisji[5]. 27 października 2008 roku został deputowanym do Izby Reprezentantów IV kadencji ze Zdzięcielskiego Okręgu Wyborczego Nr 55[6]. Od 31 października 2008 roku pełnił w niej funkcję zastępcy przewodniczącego tej samej komisji[7][8]. Od 13 listopada 2008 roku był członkiem Narodowej Grupy Republiki Białorusi w Unii Międzyparlamentarnej[9]. Był także szefem grupy Zgromadzenia Narodowego ds. Współpracy z Parlamentem Republiki Bułgarii oraz członkiem Delegacji Narodowej Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE. Wchodził w skład Rady ds. Koordynacji Działalności Kontroli Państwowej w Republice Białorusi[1].

W latach 2014–2024 stał na czele Federacji Związków Zawodowych Białorusi[10]. W latach 2016–2019 był członkiem Rady Republiki VI kadencji[11]. W wyborach prezydenckich w 2015 i 2020 roku stanął na czele grupy inicjatywnej Aleksandra Łukaszenki[12]. W 2024 roku w wyniku wyborów został deputowanym do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi VIII kadencji[13].

Oskarżenia o udział w łamaniu praw człowieka

Według raportu przygotowanego przez polską Fundację Wolność i Demokracja, Michaił Orda brał udział w fałszowaniu wyborów parlamentarnych i prezydenckich, a także współpracował z Komitetem Bezpieczeństwa Państwowego w zakresie represji politycznych[14]. 2 lutego 2011 roku znalazł się na liście pracowników organów administracji Białorusi, którzy za udział w domniemanych fałszerstwach i łamaniu praw człowieka w czasie wyborów prezydenckich w 2010 roku otrzymali zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej[15].

20 listopada 2020 został umieszczony na listach sankcyjnych Litwy, Łotwy i Estonii (zakaz wjazdu oraz blokada aktywów)[16].

Odznaczenia

Życie prywatne

Michaił Orda jest żonaty, ma syna i córkę[1].

Przypisy

  1. a b c d e f Орда Михаил Сергеевич. Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2016-08-17]. (ros.).
  2. Орда Михаил Сергеевич. who.bdg.by. [dostęp 2016-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-17)]. (ros.).
  3. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 21 ноября 2000 г. №5-П2/I. pravo.levonevsky.org, 2000-11-21. [dostęp 2016-03-14]. (ros.).
  4. Орда Михаил Сергеевич. Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2016-08-17]. (ros.).
  5. Орда Михаил Сергеевич. Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2016-08-17]. (ros.).
  6. В. Андрейченко: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 27 октября 2008 г. № 4-П4/I. pravo.levonevsky.org, 2008-10-27. [dostęp 2016-08-17]. (ros.).
  7. В. Андрейченко: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 31 октября 2008 г. № 13-П4/I. Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 2008-10-31. [dostęp 2016-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-10)]. (ros.).
  8. В. Андрейченко: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 31 октября 2008 г. № 27-П4/I. Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 2008-10-31. [dostęp 2016-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-06)]. (ros.).
  9. В. Андрейченко: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 13 ноября 2008 г. №40-П4/I. pravo.levonevsky.org, 2008-11-13. [dostęp 2016-08-17]. (ros.).
  10. В Беларуси избран новый глава Федерации профсоюзов – что о нем известно
  11. Шестой созыв
  12. ПЕЧАЛЬ СВЕТЛА (1)
  13. ЦИК подвел итоги парламентских выборов – кто победил
  14. Zalewski, Bućko i Kurkiewicz 2007 ↓, s. 45
  15. Поўны спіс 208 беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд у ЕС. Nasza Niwa, 2011-10-11 12:05. [dostęp 2016-08-17]. (biał.).
  16. Литва, Латвия и Эстония расширили санкционные списки беларусских чиновников. REFORM.by, 2020-11-20. [dostęp 2021-09-05]. (ros.).

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya