Michał Białko

Michał Białko

Data i miejsce urodzenia	19 czerwca 1929 Baranowicze
Data i miejsce śmierci	1 lipca 2020[1][2] Gdańsk
Profesor nauk technicznych
Specjalność: elektronika, sieci neuronowe
Alma Mater	Politechnika Gdańska
Doktorat	1961 Politechnika Warszawska
Habilitacja	1967 Politechnika Warszawska
Profesura	1972
Polska Akademia Nauk
Status	członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN	Wiceprzewodniczący (1989–1991) Oddział PAN w Gdańsku
Doktor honoris causa Institute National Polytechnique de Toulouse – 1995 Politechnika Gdańska – 2008 Politechnika Koszalińska – 2012
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Politechnika Koszalińska
Okres zatrudn.	od 1996
Uczelnia	Politechnika Gdańska
Okres zatrudn.	1953–2008
Dziekan
Wydział	Elektroniki PG
Okres spraw.	1975–1982
Odznaczenia

Michał Białko (ur. 19 czerwca 1929 w Baranowiczach, zm. 1 lipca 2020 w Gdańsku^[1][2]) – polski inżynier, elektronik, profesor nauk technicznych, doktor honoris causa trzech uczelni, członek rzeczywisty PAN, wieloletni nauczyciel akademicki Politechniki Gdańskiej, dziekan Wydziału Elektroniki tej uczelni, a od 1996 również wykładowca Politechniki Koszalińskiej.

Urodził się w Baranowiczach, w województwie nowogródzkim, w rodzinie Tadeusza (1895–1984), urzędnika państwowego, i Marii z domu Żełudziewicz (1894–1981)^[3]. Miał siostrę i starszych braci Tadeusza i Jerzego. W sierpniu 1939 przeniósł się wraz z rodziną do Pińska^[4].

Podczas II wojny światowej, w lutym 1940 wyjechali do wsi Miekańce, nieopodal Lidy, wiosną 1941 przenieśli się do Wilna, gdzie w czasie okupacji niemieckiej, Michał zaliczył na tajnych kompletach pierwszą klasę gimnazjum^[5].

Po zakończeniu wojny w 1945 osiadł wraz z rodziną w Tczewie, gdzie ukończył gimnazjum i pierwszą klasę liceum. W 1949 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym o profilu matematyczno-fizycznym w Szczecinie i zamieszkał w Gdańsku. Tam ukończył dwustopniowe studia wyższe na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej uzyskując w 1952 dyplom inżyniera, a w 1955 na Wydziale Łączności Politechniki Gdańskiej magistra inżyniera łączności na podstawie pracy dotyczącej wzmacniacza tranzystorowego. W 1952 odbył praktykę w warszawskich zakładach „Kasprzaka”. Podczas studiów magisterskich był też słuchaczem wykładów w Polskiej Akademii Nauk z rachunku macierzowego i teorii pola elektromagnetycznego. Później odbył staż w Laboratorium Elektroniki PAN, gdzie pod kierunkiem prof. Witolda Rosińskiego rozszerzał wiadomości z zakresu budowy i działania tranzystorów ostrzowych, których używał w konstrukcji magisterskiej^[4].

Od 1955 pracował w Politechnice Gdańskiej. Ponieważ macierzysta uczelnia nie miała praw doktoryzowania, jego przewód doktorski przeprowadzony został przez Politechnikę Warszawską. Był pionierem w kraju w zakresie miernictwa parametrów tranzystorów^[6]. W czerwcu 1961 na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej obronił pracę doktorską pt. Metody projektowania tranzystorowych wzmacniaczy szerokopasmowych z silnym sprzężeniem zwrotnym^[4], a sześć lat później dysertację habilitacyjną na tej samej uczelni. Od 1968 zatrudniony na stanowisku docenta, w 1972 mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1977 profesorem zwyczajnym. W latach 70. pełnił szereg funkcji organizacyjnych na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej: w latach 1968–1973 był prodziekanem, od 1975 przez trzy kadencje (do 1982) dziekanem, a równolegle w latach 1977–1979 dyrektorem Instytutu Informatyki^[7]. Dzięki jego działaniom Politechnika Gdańska nawiązała współpracę z Uniwersytetem w Maryland, skutkującą intensyfikacją badań w zakresie układów scalonych. W tym samym czasie zespół kierowany przez prof. Białko nawiązał współpracę z Institute National Polytechnique de Toulouse we Francji. Jej efektem była między innymi wydana w 1995 współautorska książka Basic Methods for Microcomputer Analysis of Elektronic Circuits oraz tytuł doktora honoris causa, którym profesor został uhonorowany przez francuską uczelnię^[6][8].

W latach 1982–1984 odbył staż naukowy na uniwersytecie w Alabamie. Po powrocie, w 1986 wybrany w poczet członków korespondentów Polskiej Akademii Nauk, od 1998 jest członkiem rzeczywistym Akademii^[9]. Jest członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, a w latach 1989–1991 pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału PAN w Gdańsku. Od 1991 do 1993 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Był też założycielem, a w latach 1997–2003 prezesem Koszalińskiego Towarzystwa Naukowego. Od 1996 jest wykładowcą Politechniki Koszalińskiej. W 2008 otrzymał godność doktora honoris causa Politechniki Gdańskiej, a cztery lata później Politechniki Koszalińskiej^[10][7].

W swoim dorobku naukowym ma ponad 200 publikacji (autorskich i współautorskich), w tym 9 książek. Wypromował 30 doktorów nauk. Wśród nich 7 zrobiło habilitację, a 5 otrzymało tytuł profesorski. Jednym z jego doktorantów jest pracujący w USA prof. Jacek Żurada, członek zagraniczny PAN^[7].

Ojciec Marka (ur. 1961), doktora nauk medycznych^[4].

Zmarł w Gdańsku, pochowany 9 lipca 2020 na cmentarzu Łostowickim (kwatera 6-7-17)^[11].

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2005)^[12]
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1996)^[13]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973)^[7]
• Odznaka Honorowa Gryfa Zachodniopomorskiego^[5]
• Medal za Zasługi dla Politechniki Gdańskiej (2005)^[3]
• Medal Uniwersytetu w Karlsruhe (1995)^[4]

• Michał Białko, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-01-17] .