Michał Gajdus

Michał Gajdus (ur. w 1989 r. w Grudziądzu) – polski adwokat, działacz na rzecz praw człowieka i praworządności^[1], prawnik specjalizujący się w prawie cywilnym, prawie własności przemysłowej i prawie Unii Europejskiej, arbiter w Sądzie Arbitrażowym Krajowej Izby Gospodarczej^[2], od 2024 wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Orlen S.A.^[3]. Wielokrotnie występował przed polskimi i europejskimi sądami i trybunałami jako pełnomocnik polskich sędziów w czasie kryzysu praworządności w Polsce.

Pochodzi z Łasina. Jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Grudziądzu. W 2013 roku ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego z wynikiem celującym, po czym podjął na macierzystej uczelni studia doktoranckie z zakresu nauk prawnych. Ukończył również międzynarodowe stosunki gospodarcze w ramach Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim.

W 2017 r. zdał egzamin adwokacki i rozpoczął wykonywanie zawodu. W latach 2021–2023 był zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie. Jednocześnie zaangażował się w działalność samorządu adwokackiego, zasiadając m.in. w komisjach przy Naczelnej Radzie Adwokackiej^[4] i Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie^[5]. Został sędzią Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury^[6].

Od 6 lutego 2024 do października 2025 z rekomendacji Skarbu Państwa był członkiem Rady Nadzorczej Orlen S.A.^[7], będąc także jej wiceprzewodniczącym^[8].

Od 2017 r. zaangażowany w obronę praworządności w czasie kryzysu wokół Sądu Najwyższego i kryzysu konstytucyjnego w Polsce. W ramach działalności pro publico bono reprezentował i bronił polskich sędziów m.in. przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego, przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka i Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Był pełnomocnikiem i obrońcą w postępowaniach dyscyplinarnych m.in. przeciwko sędziom Maciejowi Ferkowi^[9][10], Joannie Hetnarowicz-Sikorze^[11][12], Annie Głowackiej^[13], Bartłomiejowi Staroście^[14], Krzysztofowi Chmielewskiemu^[15] i Maciejowi Rutkiewiczowi^[16][17]. Jako obrońca sędziów występował przed Izbą Dyscyplinarną i Izbą Odpowiedzialności Zawodowej wraz z Prezesem SN Piotrem Prusinowskim^[18] i sędziami SN Jarosławem Matrasem i Michałem Laskowskim^[19].

Autor jednych z pierwszych uwzględnionych wniosków o wydanie środków tymczasowych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawach dotyczących praworządności w Polsce^[20][21]. Występuje pro publico bono przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Występuje również w Europejskim Trybunale Praw Człowieka przeciwko kontrowersyjnym nominacjom sędziowskim na wniosek nowej Krajowej Rady Sądownictwa^[22][23].

Był jednym z pełnomocników w sprawie zakończonej wyrokiem TSUE z 2 marca 2021 r., C-824/18^[24], w której Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że nowa Krajowa Rada Sądownictwa nie spełnia wymogów niezależności oraz że jej uchwały podlegają kontroli sądowej przez niezależny i ustanowiony ustawą sąd^[25].

Występował również w polskich sądach jako pełnomocnik procesowy Stowarzyszenia Sędziów Polskich Iustitia^[26]. Współpracuje z Komitetem Obrony Sprawiedliwości^[27].