Michał Iwulski

Michał Iwulski

porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia	28 maja 1896 Szarów
Data i miejsce śmierci	17 sierpnia 1942 Groß-Rosen
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	42 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Michał Iwulski (ur. 28 maja 1896 w Szarowie, zm. 17 sierpnia 1942 w Groß-Rosen) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Kazimierza i Jadwigi z Flasińskich urodzony 28 maja 1896 w Szarowie, w ówczesnym powiecie bocheńskim Królestwa Galicji i Lodomerii^[1][2]. Był starszym bratem Józefa (1906–1944), sierżanta 5 kresowego batalionu ckm^[3] i Kazimierza (ur. 1907), podporucznika 19 pułku piechoty, zaginionego w czasie II wojny światowej^[4][5]. Ukończył czteroklasową szkołę powszechną w Niepołomicach, a następnie rozpoczął naukę w c. k. Gimnazjum w Bochni^[1]. W latach 1911–1913 jako uczeń gimnazjum należał do Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, a 1 sierpnia 1913 został członkiem Związku Strzeleckiego^[1]. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie szóstej jako „chlubnie uzdolniony”^[6].

8 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do dziesiątej kompanii 2 pułku piechoty, która później została przemianowana na szóstą, a następnie wcielona do 3 pułku piechoty jako dziewiąta^[1]. Wziął udział w kampanii karpackiej i awansował na kaprala^[1]. Wyróżnił się 12 i 13 maja 1915 w walce z rosyjskimi dragonami pod Sadagórą^[1]. Dwa dni później dostał się do rosyjskiej niewoli. Wywieziony do Penzy, gdzie jako jeniec pracował na roli^[1][7].

2 lutego 1919, po powrocie do Polski, wstąpił do 4 pułku piechoty Legionów. 15 kwietnia tego roku wyruszył z pułkiem na front litewsko-białoruski^[1]. Od 13 czerwca do 27 września 1919 był uczniem 14. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie^[8]. 17 października 1919 został mianowany z dniem 1 listopada 1919 podporucznikiem i przydzielony do batalionu zapasowego 12 pułku piechoty w Wadowicach^[9]. Później został przeniesiony do nowogródzkiego pułku strzelców, następnie do 4 pomorskiego pułku, a po jego rozwiązaniu do 42 pułku piechoty. W szeregach tych oddziałów walczył na wojnie z bolszewikami, aż do rozejmu^[1]. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich^[10]. Później ciężko chorował (usunięto mu żebra i płat płuca)^[1]. 8 stycznia 1923 został zwolniony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 42 pp w Białymstoku^[1][11][12]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 3573. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty^[13][14]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 57 pułku piechoty w Poznaniu^[15][16]. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”^[17].

Po zwolnieniu z wojska pozostawał bez zajęcia. W tym czasie uzupełnił wykształcenie gimnazjalne. 15 maja 1930 podjął pracę w Oficerskim Domu Wypoczynkowym w Krynicy, a później w Kasie Chorych w Bochni w Krakowie. W 1933 był zatrudniony w Oddziale Banku Gospodarstwa Krajowego w Tarnowie, w charakterze nieetatowego urzędnika. Obowiązki zawodowe łączył ze studiami w Wyższym Studium Handlowym w Krakowie i działalnością społeczną w Związku Legionistów Polskich w Bochni oraz Związku Strzeleckim, w charakterze prezesa oddziału w rodzinnym Szarowie^[1].

W czasie okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną^[2]. 10 sierpnia 1940 został aresztowany przez Gestapo i osadzony w więzieniu na Montelupich w Krakowie^[2]. 10 stycznia 1941 przybył do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie został mu nadany numer „9181”^[18]. 6 czerwca 1942 został przeniesiony do obozu koncentracyjnego Groß-Rosen, gdzie zginął 17 sierpnia tego roku^[5].

Był żonaty, bezdzietny^[1].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5961 – 17 maja 1922^{[19][1][20][21]}
• Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[22]
• Krzyż Walecznych dwukrotnie^[1]

• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Bochni za rok szkolny 1913/14. Kraków: Nakładem Funduszu Naukowego, 1914.
• Lista strat Legionu Polskiego od lipca do października 1915. Piotrków: Centralny Oddział Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1915-10-01.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Druga lista oficerów rezerwowych WP. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-01-26.
• Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
• Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1946. Londyn: Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, 1952.
• Czesław Czajkowski: Zarys historji wojennej 3-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
• Eugeniusz Quirini: 3 Pułk Piechoty Legionów : w dwudziestą rocznicę 1914 - 30.IX. – 1934. Jarosław: Zarząd Główny „Koła Trzeciaków” w Warszawie, 1934.