Midnight Zone

Midnight Zone (Original Soundtrack to the Film by Julian Charrière) – album ze ścieżką dźwiękową do filmu Midnight Zone autorstwa amerykańskiej kompozytorki Laurel Halo, wydany 13 marca 2026 roku nakładem własnej wytwórni Awe.

W 2024 roku francusko-szwajcarski artysta Julian Charrière(inne języki) zrealizował film i instalację rzeźbiarską Midnight Zone, w ramach której eksplorował podczas nocnych nurkowań (na głębokości od jednego do czterech tysięcy metrów) obszary głębinowe wokół strefy Clarion-Clipperton^[1] – fragmentu dna morskiego między Hawajami a Meksykiem, zawierającego około 20 miliardów ton polimetalicznych konkrecji. Penetracja odbywała się w ślad za oświetloną soczewką latarni morskiej Fresnela, która przez godzinę opadała w mrok, podczas gdy przed kamerą przepływały ławice ryb^[2]. Celem przedsięwzięcia było zwrócenie uwagę na ekosystem, zagrożony przez wydobycie głębinowe rzadkich metali, kluczowych dla czystych technologii^[1]. Midnight Zone był częścią instalacji wideo, która była prezentowana w 2025 roku na wystawach w takich miastach jak Bazylea, Meksyk i Tokio^[3].

Muzykę do filmu skomponowała Laurel Halo. Pod koniec stycznia 2026 roku zapowiedziała wydanie w formie albumu oryginalnej ścieżki dźwiękowej do filmu^[3][4].

Album został wydany 13 marca 2026 roku nakładem własnej wytwórni Halo, Awe jako CD, płyta winylowa i digital download^[5][6][7].

Halo skomponowała muzykę głównie przy użyciu syntezatora Yamaha Montage, podłączonego do pianina Yamaha TransAcoustic, instrumentu, który wykorzystuje przetworniki elektroniczne do filtrowania cyfrowych dźwięków przez pudło rezonansowe i korpus pianina, a także wykorzystując przetworzone skrzypce, violę da gamba i tzw. ocean foley (imitację dźwięku oceanu)^[2].

Według opisu Paula Simpsona z magazynu AllMusic ścieżka dźwiękowa „oddaje uczucie dryfowania w coraz głębsze i coraz ciemniejsze zakamarki oceanu”. „Sunlight Zone”, jedenastominutowy utwór otwierający album, jest „hipnotyzujący, z odległym, basem drżącym pod falami powoli poruszających się smyczków”. W miarę jak soczewka oddala się od powierzchni, muzyka staje się cięższa i bardziej mętna, aż w końcu udaje jej się nieco wyklarować. Pozostałe utwory generalnie ilustrują podobne stany. „Twilight Zone” ma mroczniejszy i bardziej niepokojący charakter, ocierając się o industrial i dark ambient, „Fracture” stanowi jeden z najbardziej psychodelicznych fragmentów ścieżki dźwiękowej, zaś „Abyss” przypomina, zgodnie z tytułem, zapadanie się w głęboką otchłań bez możliwości ucieczki ani powrotu. Ścieżka dźwiękowa kończy się smyczkową wersją „Sunlight Zone”, nieco lżejszą i bardziej eteryczną w porównaniu z oryginałem^[6].

Lista i informacje według źródła^[5]:

1.	„Sunlight Zone”	11:12
2.	„Clarion-Clipperton Zone”	2:08
3.	„Oreison”	8:43
4.	„Twilight Zone”	4:55
5.	„Fracture”	2:53
6.	„Abyss”	3:12
7.	„Polymetallic Nodule”	1:52
8.	„Hadal”	8:35
9.	„Sunlight Zone (Strings Version)”	6:15
		49:45

• Laurel Halo – muzyka, wykonanie (skrzypce, viola da gamba, instrumenty perkusyjne, urządzenia elektroniczne, syntezator), produkcja

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	73/100[8]
Metacritic	78/100[9]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[6]
Pitchfork	7.9/10[2]
Uncut	7/10[10]

Album otrzymał średnią ocenę 78 na 100 na podstawie 4 recenzji krytycznych w podsumowaniu Metacritic^[9] oraz 73 na 100 na podstawie 3 recenzji w zestawieniu Album of the Year^[8].

Zdaniem Paula Simpsona z magazynu AllMusic Midnight Zone „przywodzi na myśl podróż w nieznane głębiny i skutecznie tworzy atmosferę ciekawości i odkrywania”^[6].

Według Jasona Andersona z miesięcznika „Uncut” „złowieszcza muzyka” Laurel Halo „wydaje się wyłaniać z miejsca niezwykle mrocznego i bardzo, bardzo głębokiego” stanowiąc dzięki temu „idealne tło dla obrazów Juliana Charrière’a^[10].

W opinii Philipa Sherburne’a z magazynu Pitchfork „ścieżka dźwiękowa Laurel Halo tworzy wciągający i odpowiednio klaustrofobiczny odpowiednik filmu Charrière’a, oddając jego aksamitną, przytłaczającą moc w pozbawionych światła i powietrza dronach”. W podsumowaniu autor stwierdził, że niezależnie od tego, czy muzyki słucha się razem z filmem, czy osobno, to Midnight Zone Halo jest „obiektem ponurego, wręcz przerażającego piękna: migawką z zakazanego świata i być może ostrzeżeniem, że niektóre skarby lepiej pozostawić zakopane”^[2].

Langdon Hickman z magazynu Treble stwierdził w swojej recenzji, że zarówno muzyka, jak i film są „nierozłączne w sensie koncepcyjnym”. Ocenił, że „obrazowe ujęcie Midnight Zone jest genialne, poruszając się po rozpiętości materiału od górnej warstwy słonecznej strefy, bogatej w dodatkową instrumentację i tętniącej życiem, w coraz zimniejsze, bardziej ponure i abstrakcyjne głębiny oceanu”^[11].