Milly Steger
 Milly Steger (1922) | |
| Imię i nazwisko |
Emilie Sibilla Elisabeth Johanna Steger |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość |
niemiecka |
| Dziedzina sztuki |
rzeźbiarstwo, grafika |
Milly Steger właśc. Emilie Sibilla Elisabeth Johanna Steger (ur. 15 czerwca 1881 w Rheinbergu, zm. 31 października 1948 w Berlinie) – niemiecka rzeźbiarka.
Życiorys
Milly Steger urodziła się 15 czerwca 1881 roku w Rheinbergu i dorastała w Elberfeld[1]. Po ukończeniu szkoły przez rok przebywała w szkole z internatem w Anglii, gdzie pobierała indywidualne lekcje rysunku[1]. Naukę kontynuowała w szkole sztuki i rzemiosła w Elberfeld, gdzie zainteresowała się rzeźbiarstwem[1]. Ok. 1903–1906 trafiła do pracowni profesora rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie (niem. Kunstakademie Düsseldorf) – Karla Janssena (1855–1927)[1]. W 1906 roku odbyła podróż studialną do Florencji, gdzie poznała rzeźbiarza Georga Kolbego (1877–1947)[1]. Chociaż nigdy nie była jego studentką, sama przedstawiała siebie jako jego uczennicę[1].
Po powrocie zamieszkała w Berlinie, gdzie w 1908 roku po raz pierwszy wystawiła swoje prace na wystawie Berlińskiej Secesji[1]. Następnie wyjechała do Paryża, gdzie zafascynowała się pracami Auguste'a Rodina (1840–1917) i Aristide'a Maillola (1861–1944)[1]. W 1909 roku odwiedziła belgijskiego rzeźbiarza Georges'a Minne (1866–1941), z którym pozostawała w kontakcie korespondencyjnym[1].
W 1910 roku otrzymała zaproszenie od Karla Ernsta Osthausa (1874–1921), kolekcjonera i mecenasa sztuki, by przyjechać do Hagen, gdzie Osthaus zbudował miasto ogród Hohenhagen[1]. W 1911 roku zamieszkała w jednym z domu tamtejszej kolonii artystycznej i wystawiała swoje prace na wystawach Sonderbundu[1]. Cztery rzeźby, które wykonała dla fasady teatru w Hagen, wywołały skandal w 1911 roku – rzeźby przedstawiały nagie postaci kobiet naturalnej wielkości[1]. Wskutek skandalu artystka stała się rozpoznawalna[1]. Od ok. 1914 roku Steger postrzegana była jako rzeźbiarka miasta Hagen, dla którego wykonała szereg prac[1].
Po wybuchu I wojny światowej, z braku zamówień publicznych, przeniosła się w 1917 roku do Berlina[1] i zaczęła tworzyć mniej monumentalne rzeźby[2]. W 1919 roku opublikowała apel o zniesienie zakazu przyjmowania kobiet do akademii sztuk pięknych[1]. W latach 1927–1942 prowadziła zajęcia z rzeźby i rysunku w ośrodku Stowarzyszenia Artystek w Berlinie (niem. Verein der Künstlerinnen zu Berlin)[1]. Jej uczennicą była m.in. Oda Schottmüller (1905–1943)[3].
Po dojściu nazistów do władzy Steger próbowała wykorzystać pojawiające się szanse[2]. W 1937 roku niektóre jej prace zostały usunięte z muzeów podczas kampanii przeciwko „sztuce wynaturzonej”, jednak sama Steger mogła kontynuować pracę[1].
Wiele z jej dzieł zostało zniszczonych podczas nalotu bombowego w listopadzie 1943 roku, kiedy zniszczeniu uległo atelier rzeźbiarki[1]. Po zakończeniu II wojny światowej Steger wróciła do pracy w nowym atelier, w czym jednak przeszkadzało jej słabe zdrowie[1]. Zmarła w Berlinie 31 października 1948 roku[1].
Prace
Steger specjalizowała się w rzeźbie w kamieniu i rzeźbie architektonicznej[1]. Początkowo tworzyła w duchu ekspresjonizmu, by w połowie lat 20. XX w. zwrócić się w stronę naturalizmu[1]. Jej głównym tematem stała się postać młodej kobiety[1]. Wykonywała również liczne popiersia, m.in. dla gmachu Deutsches Theater stworzyła popiersia aktorek Gertrudy Eysoldt (1870–1955) i Helene Thimig (1889–1974)[1]. Wiele jej prac, szczególnie tych wykonanych z gipsu, nie przetrwało lat wojny, wiele też zaginęło[1].
Wśród prac Steger wyróżnić można[1]:
- Karyatide, 1911 – rzeźby na fasadzie teatru w Hagen
- Auferstehender Jüngling, 1918 – Frankfurt nad Menem, Städliche Galerie im Städel[4]
- Die Herbe, 1928 – Berlin, Stiftung Stadtmuseum Berlin
- Najaden, 1940 – Berlin, Nationalgalerie
- Die Schmerzerfahrene, 1947/1948 – w kolekcji prywatnej
Przypisy
Bibliografia
- Geertje Andresen: Schottmüller, Oda. W: Neue Deutsche Biographie [Online-Version]. T. 23. 2007, s. 503–504. (niem.).
- Milly Steger and the Diversity of Response. W: Deborah Ascher Barnstone, Elizabeth Otto: Art and Resistance in Germany. Bloomsbury Publishing, 2018, s. 68–73. ISBN 978-1-5013-4488-6. (ang.).
- Ursel Berger: Steger, Milly. W: Neue Deutsche Biographie [Online-Version]. T. 25. 2013, s. 112–114. (niem.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.