Mirdyci

Mirdyci – plemię gegijskie z północnej Albanii. Ich terytorium plemienne znajdowało się na południe od rzeki Driny. Dzielili się na pięć klanów: Oroshi, Fandi, Spashi, Kushneni i Dibri. Mirdyci tradycyjnie byli wyznania rzymskokatolickiego, czym odróżniali się od prawosławnego i muzułmańskiego otoczenia^[1]. Podstawą ich gospodarki było pasterstwo (również pasterstwo transhumancyjne)^[1].

Praktycznie do połowy XX wieku społeczeństwo Albanii było zatomizowane na plemiona, klany i grupy etniczne przy czym Gegowie zachowali strukturę plemienno-klanową. Elementem spajającym dany klan było: prawo zwyczajowe Kanun, terytorium i władza. Zwierzchnikiem Mirdytów był kapedan i co znamienne, pozostawał on niezależny od Imperium osmańskiego aż do połowy XIX wieku^[1].

Mirdyci, analogicznie jak inne plemiona albańskie, składały się z wielu rodów (klanów), przywódcy głównych wywodzili swoją genealogię od Leki Dukagjina. Prawem zwyczajowym Mirdytów był Kanun Leki Dukagjiniego^[1].

• 1481 – umiera Lekë Dukagjini
• 1595 – ogólnoalbański kuwend wyznacza kapedana Mirdytów Marka Gjina wodzem naczelnym koalicji antyosmańskiej; Gjin jedzie do Rzymu, gdzie od papieża uzyskuje deklarację poparcia
• 1690 – początek osiedlania się części Mirdytów w opustoszałym po wojnach Kosowie
• pocz. XVIII wieku – prześladowania chrześcijańskich plemion albańskich ze strony plemion muzułmańskich
• 1882 – upadek Ligi Prizreńskiej, przywódca Mirdytów Preng Bib Doda zostaje internowany i przebywa w Stambule do 1908.
• 1912 grudzień – poparcie przez Mirdytów rządu Ismaila Qemala, udział w walkach przeciwko wojskom Serbskim i tureckim, sojusz wojskowy w muzułmańskim plemieniem Malisorów
• 1914 – wojna domowa w Albanii, Mirdyci opowiadają się po stronie księcia Wilhelma von Wieda
• 1921 lipiec – proklamowanie niezależnej od Tirany Republiki Mirdity; separatyzm Mirdytów został zgnieciony w listopadzie 1921 roku.
• 1944 kwiecień – ochotnicy z Mirdytów wchodzą w skład 21 Dywizji SS „Skanderbeg”