Miskant

Miskant
Ilustracja
Miscanthus floridulus
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

wiechlinowce

Rodzina

wiechlinowate

Rodzaj

miskant

Nazwa systematyczna
Miscanthus Andersson
Öfvers. Förh. Kongl. Svenska Vetensk.-Akad. 12: 165. 1855
Typ nomenklatoryczny

Miscanthus capensis (C. G. D. Nees) Andersson[3] (synonim dla Miscanthus ecklonii (Nees) Mabb.[4])

Miskant (Miscanthus) – rodzaj roślin z rodziny wiechlinowatych. Należy do niego w zależności od ujęcia systematycznego od 14[5][6] do 20[7] gatunków wieloletnich traw. Centrum zróżnicowania tego rodzaju znajduje się w południowo-wschodniej Azji i na wyspach Pacyfiku. Nieliczne gatunki rosną także na Dalekim Wschodzie[5] oraz w południowej Afryce (tylko M. ecklonii)[6]. W Polsce uprawiane są głównie miskant cukrowy i chiński, ten pierwszy uznawany jest już za zadomowionego antropofita[8].

Morfologia

Pokrój
Trawy kępiaste, czasem z rozłogami, z tęgimi i wysokimi, prosto wzniesionymi, pełnymi pędami[5][9].
Liście
U części gatunków tylko odziomkowe, u innych także łodygowe, o blaszkach równowąskich, szerokich lub wąskich[5]. Języczek liściowy błoniasty[5].
Kwiaty
Kwiaty zebrane w lancetowate, bocznie spłaszczone kłoski, często z włoskami i szczecinami od nich dłuższymi. Kłoski wyrastają parami w złożonych, groniastych i okazałych kwiatostanach o sztywnej osi[5].
Owoce
Podługowate lub eliptyczne ziarniaki[5].

Systematyka

Pozycja systematyczna

Rodzaj z rodziny wiechlinowatych (Poaceae), w obrębie której klasyfikowany jest do podrodziny Panicoideae, plemienia Andropogoneae i podplemienia Saccharinae[10][4].

Wykaz gatunków[6][9]

Zastosowania

Mieszaniec miskantu chińskiego i cukrowego – miskant olbrzymi (czasami zwany „trawą słoniową”, podobnie jak rosplenica perłowa Pennisetum glaucum), jest brany pod uwagę jako uprawa energetyczna i surowiec do produkcji biopaliw od lat 80. XX wieku. Może osiągnąć wysokość 3,5 m w ciągu jednego sezonu. Plon suchej biomasy z jednego hektara wynosi około 25 ton. Wymieszany w stosunku 1:1 z węglem może być użyty jako paliwo w niezmodyfikowanych elektrowniach i elektrociepłowniach.

Miskant chiński jest rośliną ozdobną, uprawianą zwłaszcza w odmianach pstrolistnych[11]. Nadaje się na kwiat cięty[9]. W Japonii wykorzystywany jest do barwienia na żółto[11]. Jest tam uważany za ikonę późnego lata i wczesnej jesieni. Miskant stanowi również surowiec do produkcji papieru.

Miscanthus ecklonii w południowej Afryce wykorzystywany jest do krycia domostw i wyrobu mioteł[11].

Uprawa

Wymagają stanowiska słonecznego, przy czym rosnąć mogą w różnych glebach. Ukorzeniają się na nowym stanowisku powoli (2–3 lata), ale utrzymywać się mogą później przez wiele dziesiątek lat. Szybko się rozrastają, zamierając od środka kępy. Rozmnażane są w uprawie zwykle przez podział kęp. Mogą być rozmnażane także z nasion, ale wówczas mogą nie powtarzać cech odmianowych[9].

Przypisy

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2011-01-13] (ang.).
  3. Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-02-06].
  4. a b Genus Miscanthus Andersson. [w:] Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy) [on-line]. USDA, Agricultural Research Service, National Plant Germplasm System. [dostęp 2022-11-12].
  5. a b c d e f g Shou-liang Chen, Stephen A. Renvoize: Miscanthus. [w:] Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2011-01-13]. (ang.).
  6. a b c Miscanthus Andersson, [w:] Plants of the World Online [online], Royal Botanic Gardens Kew.
  7. L. Watson, M. J. Dallwitz: Miscanthus Anderss.. [w:] The Grass Genera of the World [on-line]. [dostęp 2011-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-05)]. (ang.).
  8. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając, Vascular plants of Poland. An annotated checklist, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2020, s. 117, ISBN 978-83-62975-45-7.
  9. a b c d Roger Grounds, Trawy ozdobne: uprawa, pielęgnacja, rozmnażanie, gatunki i odmiany, Warszawa: Klub dla Ciebie, 2009, s. 57, ISBN 978-83-7404-891-0.
  10. Poaceae (grass family). [w:] Taxonomy Browser [on-line]. The National Center for Biotechnology Information. [dostęp 2011-01-13]. (ang.).
  11. a b c David J. Mabberley, Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 591, DOI10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya