Mitry
| Mitridae | |
| Swainson, 1831 | |
Stary sztych przedstawiający ślimaka Mitra mitra | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Rząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina |
mitry |
Mitry (Mitridae) – rodzina ślimaków morskich z rzędu Neogastropoda. Liczy około 450 występujących współcześnie gatunków oraz wiele gatunków kopalnych, znanych tylko ze skamielin[1].
Budowa
Muszle pod względem wielkości wahają się od małych do dużych rozmiarów, są grubościenne, wydłużone, kształtu owalnego do wrzecionowatego, z wysoką, ostro zakończoną skrętką. Powierzchnia zewnętrzna może być gładka lub pokryta spiralnymi bruzdami i osiowymi żeberkami. Skorupki wielu gatunków pokrywają ciekawe, kolorowe wzory, złożone z elementów pasiastych i plam. Ujście jest małe, wąskie i wydłużone. Warga zewnętrzna zwykle gładka, w niektórych przypadkach pofalowana. Na skrętach skrętki można wyróżnić trzy lub więcej spiralnych fałdów – te, które znajdują się bliżej wierzchołkowej części skrętów, s ą zazwyczaj szersze. Wcięcie syfonu jest krótkie. Niektóre muszle pokrywa bardzo cienkie periostrakum, zasłaniające piękne ubarwienie. U większości występuje małe, rogowe wieczko. Na małej, wąskiej głowie ślimaków wyrasta para czułków z osadzonymi na nich oczami (w 1/3 długości). Noga z reguły długa i wąska. Długi syfon.
Występowanie, odżywianie
Mitry mają gruczoł jadowy. Niektóre ślimaki podczas podrażnienia wydzielają cuchnący, purpurowy płyn. Są w przeważającej części mięsożercami, które żywią się polipami koralowymi, robakami, małymi ślimakami, małżami, drobnymi organizmami morskimi; nieliczne żywią się padliną. W celu pobrania pokarmu wysuwają długi ryjek o bańkowatym zakończeniu. Większość gatunków spędza życie w jamach na piaszczystych dnach, inne żyją na łąkach morskich, pod skałami koralowymi lub w rozpadlinach skał koralowych. Głównie występują w strefie litoralnej, ale bywają gatunki zamieszkujące strefę głębin. Ślimaki przebywające na stałe w strefie litoralnej ukrywają się za dnia pod skałami i koralowcami, by żerować nocą. Składają jaja w małych rogowych kapsułkach i przymocowują je do kamieni. Mitry można spotkać w wodach morskich całego świata od klimatu umiarkowanego do tropikalnego, ale największe i najbardziej atrakcyjne muszle pozyskuje się z prowincji Indo-Pacyfiku.
Podział systematyczny
Do rodziny mitr należą następujące podrodziny i rodzaje[1]:
- Cylindromitrinae Cossmann, 1899
- Imbricariinae Troschel, 1867
- Austroimbricaria A.M. Olivera & Camacho, 1992 †
- Cancilla Swainson, 1840
- Imbricaria Schumacher, 1817
- Imbricariopsis Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Neocancilla Cernohorsky, 1966
- Scabricola Swainson, 1840
- Swainsonia H. Adams & A. Adams, 1853
- Isarinae Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Isara H. Adams & A. Adams, 1853
- Subcancilla Olsson & Harbison, 1953
- Mitrinae Swainson, 1831
- Acromargarita S.-I Huang, 2021
- Calcimitra S.-I Huang, 2011
- Cancillopsis Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Dentimitra Koenen, 1890 †
- Domiporta Cernohorsky, 1970
- Episcomitra Monterosato, 1917
- Eumitra Tate, 1889
- Fraudiziba Harzhauser & Landau, 2021 †
- Fusidomiporta Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Gemmulimitra Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Mitra Lamarck, 1798
- Neotiara Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Profundimitra Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Pseudocancilla Staadt in Cossmann, 1913 †
- Pseudonebularia Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Quasimitra Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Roseomitra Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Ziba H. Adams & A. Adams, 1853
- Pleioptygmatinae Quinn, 1989
- Pleioptygma Conrad, 1863
- Strigatellinae Troschel, 1869
- Strigatella Swainson, 1840
- nienazwana podrodzina Mitridae
- Atrimitra Dall, 1918
- Carinomitra Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Clifdenia Laws, 1932 †
- Condylomitra Fedosov, Herrmann, Kantor & Bouchet, 2018
- Dibaphimitra Cernohorsky, 1970
- Fusimitra Conrad, 1855 †
- Magnamitra S.-I Huang & R. Salisbury, 2017
- Probata Sarasúa, 1989
- Vicimitra Iredale, 1929
Dwóch kopalnych rodzajów nie przypisano jak dotąd do żadnej z podrodzin[1]:
- Butonina Beets, 1942 †
- Plochelaea Gabb, 1873 †
Galeria
-
Muszlia Mitra mitra od strony zewnętrznej
-
Muszla Mitra mitra od strony ujścia
-
Muszla Scabricola olivaeformis
-
Muszla Imbricaria bacillum
-
Muszle ślimaków z rodziny Mitridae
Zobacz też
- konchiologia – nauka poświęcona budowie muszli
- Cypraeidae – porcelanki
- Muricidae – rozkolce
- Strombidae – skrzydelniki
- Conidae – stożki
- Triviidae – triwie
- Cymatiidae – trytony
- Turbinidae – turbany
Przypisy
Bibliografia
- Rafał Wąsowski, Przewodnik MUSZLE, Wyd. Multico, Warszawa 2000.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia muszli slimaków z rodziny Mitridae, [w:] Shell Encyclopedia [online] [dostęp 2024-03-13] (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.