Monica Dickens
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
pisarka |
Monica Enid Dickens (ur. 10 maja 1915 w Londynie, zm. 25 grudnia 1992 w Reading) – angielska pisarka, prawnuczka Charlesa Dickensa. Pisała powieści z wątkami autobiograficznymi[1].
Życiorys
Urodziła się w Londynie, w dzielnicy Kensington. Jej ojcem był Henry Charles Dickens, adwokat – syna sir Henry’ego Fieldinga Dickensa, sędziego, jednego z ośmiorga dzieci Charlesa Dickensa. Matka Fanny (z domu Runge) była pochodzenia niemieckiego. Uczęszczała do prywatnej szkoły dla dziewcząt w Londynie, z której jednak została wydalona po tym, jak w akcie młodzieńczego buntu wrzuciła do rzeki swój szkolny mundurek[2].
Pisanie nie było jej pierwszym powołaniem. W 1935 zaczęła studia w szkole teatralnej, ale z powodu braku talentu nie została aktorką. Zaczęła wówczas podejmować różne prace, ukrywając swoje uprzywilejowane pochodzenie; była kucharką, sprzątaczką, pokojówką, nianią, kelnerką na bankietach[1]. Te doświadczenia posłużyły jej jako materiał pisarski. W swojej pierwszej wydanej w 1939 książce One Pair of Hands (Jedna para rąk) z humorem opisała stosunki między bogatymi pracodawcami a służbą. W 1940 opublikowała powieść Mariana o dziewczynie dorastającej w latach 30. XX wieku.
Po wybuchu II wojny światowej została pielęgniarką, by móc opiekować się rannymi żołnierzami. Na podstawie tych doświadczeń w 1942 powstała książka One Pair of Feet (Jedna para stóp). Przed zatrudnieniem się w szpitalu przez rok naprawiała silniki Rolls-Royce Spitfire do samolotów myśliwskich[1]. Po wojnie zatrudniła się jako reporterka w lokalnej gazecie. Doświadczenia z tej pracy posłużyły do napisania kolejnej książki My Turn to Make the Tea (Moja kolej parzenia herbaty) (1951)[2][3].
W 1951 wyszła za mąż za Amerykanina, Roya Strattona, oficera US-Marine, autora dwóch powieści kryminalnych. Zamieszkała z nim w Waszyngtonie. W 1953 roku przenieśli się do Cape Cod w stanie Massachusetts. Adoptowali dwie córki Prudence i Pamelę[3]. Przez 20 lat prowadziła stałą rubrykę w tygodniku dla kobiet „Woman’s Own”. Kolejne jej powieści to: No More Meadows (Nigdy więcej łąk) (1953), The Winds of Heaven (Wiatry niebios) (1955), The Angel in the Corner (Anioł w rogu) (1956), Man Overboard (Człowiek za burtą) (1958), The Heart of London (Serce Londynu) (1961), Cobbler's Dream (Sen szewca) (1963; kupiony przez Yorkshire Television na scenariusz na 30-odcinkowy serial dla dzieci, którego akcja dzieje się w małym miasteczku Follyfoot), Kate i Emma (1964) oraz The Room Upstairs (Pokój na górze) (1966). Czytelnikom podobał się jej zabawny sposób pisania i wnikliwa obserwacja ludzkich zachowań; niekiedy porównywano ją do słynnego pradziadka[3].
W latach 1970. pisała dużo dla dzieci. Działała w National Society for the Prevention of Cruelty to Children (Krajowe Towarzystwo Zapobiegania Okrucieństwu wobec Dzieci). Współpracowała z wieloma organizacjami charytatywnymi; w 1974 w Bostonie w stanie Massachusetts założyła pierwszy amerykański oddział organizacji zapobiegania samobójstwom o nazwie Samarytanin. Doprowadziła do zainstalowania wysokich barier na mostach Bourne i Sagamore przez kanał Cape Cod[3].
W 1974 wydano powieść Last Year When I Was Young (W zeszłym roku, kiedy byłam młoda), w 1978 roku ukazała się jej autobiografia An Open Book (Otwarta księga)[1].
Następnie napisała cztery kolejne książki dla dzieci z cyklu The Messenger (Posłaniec) – The Messenger (1985), Ballad of Favor (Ballada o przysłudze) (1985), Cry of a Seagull (Krzyk mewy)(1985) i The Haunting of Bellamy 4 (W Bellamy 4 straszy, gdzie Bellamy 4 jest nazwą oddziału dziecięcego w miejscowym szpitalu) (1986)[3].
Po śmierci męża w 1985 Dickens postanowiła wrócić do Anglii. Zamieszkała w Brightwalton w Berkshire[3].
Pod koniec 1990 zachorowała na nowotwór jelit. Jej ostatnią powieścią była One of the Family (Ktoś z rodziny), która ukazała się pośmiertnie w 1993. Dickens zmarła 25 grudnia 1992 w wieku 77 lat w szpitalu w Reading w Anglii[3].
Napisała około 30 powieści dla dorosłych, 12 książek dla dzieci, 3 scenariusze filmowe. Nie była publikowana w Polsce.
Przypisy
- ↑ a b c d Monica Dickens reads from and discusses her memoir "An Open Book" [online], The WFMT Studs Terkel Radio Archive [dostęp 2022-11-09] (ang.).
- ↑ a b Monica Dickens [online], fantasticfiction.com [dostęp 2022-11-09].
- ↑ a b c d e f g Monica Dickens [online], authorscalendar.info [dostęp 2022-11-09].
Bibliografia
Anne Wellman, Monica: A Life of Monica Dickens, ISBN 978-1-5487-0458-2.
- ISNI: 0000000110323688
- VIAF: 109160958
- LCCN: n80051884
- GND: 118678183
- NDL: 00437853
- BnF: 11900120r
- SUDOC: 02683121X
- SBN: SBLV022401
- NKC: jn19981000651
- BNE: XX911402
- NTA: 068931670
- BIBSYS: 90082876
- CiNii: DA0165858X
- Open Library: OL530290A
- PLWABN: 9810583303505606
- NUKAT: n93120380
- OBIN: 50974
- J9U: 987007260573205171
- PTBNP: 113541
- LNB: 000049470
- CONOR: 10902371
- WorldCat: E39PBJpPyGtgVC8m7DYtkdt9Xd
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.