Nakamoto Lab

Tokyo Institute of Technology, Tokio, 1940
Tokyo Institute of Technology, Centennial Hall, 2009

Nakamoto Lab – beside the smell – laboratorium wchodzące w skład Tokyo Institute of Technology[1] (Department of Electrical and Electronic Engineering), prowadzące działalność dydaktyczną i badania naukowe w interdyscyplinarnym obszarze bioelektroniki i biomimetyki, obejmującym zagadnienia m.in. z zakresu elektroniki, informatyki, chemii, biologii, mechaniki płynów. W laboratorium są np. projektowane i budowane nowe rodzaje elektronicznych nosów i odtwarzacze zapachu[2][3].

Historia Moriizumi & Nakamoto Lab i Nakamoto Lab

Nakamoto Lab kontynuuje prace Morizumi & Nakamoto Lab, utworzonego i prowadzonego w Tokyo Institute of Technology (TITech), Department of Electrical and Electronic Engineering przez profesorów Toyosakę Moriizumiego i Takamichiego Nakamoto.

Toyosaka Moriizumi urodził się w prefekturze Gumma (Japonia) w roku 1942. Studia skończył w TITech w roku 1966. W tej uczelni w roku 1969 uzyskał stopień doktora. W roku 1973 został zaangażowany na stanowisko profesora na Wydziale Elektroniki Fizycznej (ang. Department of Physical Electronics). W latach 1978–1979 był również profesorem wizytującym w Carnegie Mellon University (Pittsburgh, PA, USA). Naukowe publikacje T. Moriizumiego dotyczą przede wszystkim czujników półprzewodnikowych, piezoelektrycznych i SAW oraz bioelektroniki i biomimetyki, np. elektronicznego nosa i ruchomych automatów śledzących położenie zanieczyszczeń uciążliwych zapachowo („gas/odor plume-tracking systems”)[4].

Takamichi Nakamoto urodził się w Osace w roku 1959. Ukończył studia w TITech w dziedzinie inżynierii elektrycznej i elektronicznej w roku 1984. W latach 1984–1987 pracował w Hitachi Ltd, a w roku 1987 został asystentem naukowym w TITech. W roku 1991 uzyskał stopień doktora. Wspólnie z T. Moriizumim zorganizował Moriizumi&Nakamoto Laboratory, specjalizujące się w dziedzinie sztucznego węchu i odtwarzaczy zapachu. W latach 1996–1997 odbył staż naukowy w Pacific Northwest National Laboratory (Richland, WA, USA)[5].

Efektem naukowej działalności zespołu Moriizumi&Nakamoto Laboratory (przekształconego w Nakamoto Lab), w którego skład wchodzą doktoranci i stażyści z różnych krajów świata (również z Polski)[6] są liczne publikacje, dotyczące zagadnień sztucznego węchu[7][8][9]. Publikacje są często cytowane przez innych autorów, zajmujących się tą problematyką[10].

Badania dotyczące elektronicznego nosa

Pole czujników elektronicznego nosa zawiera np. czujniki konduktometryczne (zwykle półprzewodnikowe) lub sensory QCM – kryształy piezoelektrycznego kwarcu, pokrywane filmem różnych wysokowrzących cieczy (np. ciecze stosowane w kolumnach do chromatografii gazowej jako fazy stacjonarne}. W Laboratoriach M&N i Nakamoto Lab były opracowywane nowe typy czujników. Liczne publikacje dotyczą modyfikacji składu półprzewodników, składu i technik nanoszenia faz ciekłych na powierzchnie kryształów kwarcu, metod konstruowania zestawów stanowiących pola czujników, metod opracowywania zbiorów sygnałów (odbieranych z pola czujników), sposobów statystycznego opracowywania tych danych itp[3].

Odtwarzacz zapachu

Ideowy schemat odtwarzacza zapachu

Odtwarzacz zapachu jest urządzeniem elektronicznym, które umożliwia automatyczne odtwarzanie dowolnego zapachu poprzez mieszanie różnych wonnych składników w proporcjach zależnych od zbioru odpowiedzi czujników elektronicznego nosa na odtwarzany zapach. W Nakamoto Lab opracowano odtwarzacz, którego elementem jest automatyczny system dozowania mieszanin różnych składników. Odpowiedzi czujników na działanie wzorca i sporządzanej mieszaniny są porównywane metodami analizy głównych składowych (PCA) lub liniowej analizy dyskryminacyjnej (LDA). W celu sprawdzenia poprawności działania odtwarzacza są wykonywane sensoryczne trójkątowe testy dyskryminacji[3][11][12][13][14].

Linki zewnętrzne

Wybrane spośród licznego zbioru informacji prasowych i telewizyjnych:

Przypisy

  1. Tokyo Institute of Technology (www strona główna). [dostęp 2011-03-18].
  2. Nakamoto Lab – beside the smell. [w:] www Nakamoto Lab [on-line]. Nakamoto Lab–home. [dostęp 2011-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-05)]. (ang.).
  3. a b c Zakres badawczej działalności Laboratorium. [w:] www Nakamoto Lab [on-line]. [dostęp 2011-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-24)].
  4. Biogram Toyosaka Moriizumi. sciencedirect.com. [dostęp 2011-03-19]. (ang.).
  5. Biogram Takamichi Nakamoto. sciencedirect.com. [dostęp 2011-03-19]. (ang.).
  6. Zespół Nakamoto Laboratory. [w:] www Nakamoto Lab [on-line]. silvia.mn.ee.titech.ac.jp. [dostęp 2011-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-24)]. (ang.).
  7. Wykaz publikacji MNLab. [w:] www silvia.mn.ee.titech.ac.jp [on-line]. silvia.mn.ee.titech.ac.jp. [dostęp 2011-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-18)]. (ang.).
  8. Wybrane publikacje T. Moriizumi, www.sciencedirect.com; data dostępu: 2011-03-19
  9. Wybrane publikacje T. Nakamoto. informatik.uni-trier.de. [dostęp 2011-03-19]. (ang.).
  10. Przykłady artykułów, w których są cytowane prace T. Moriizumiego, T. Nakamoto i współpracowników:
  11. P. Somboon, B. Wyszynski, T. Nakamoto. Novel odor recorder for extending range of recordable odor. „Sensors and Actuators B: Chemical”. 121 (2), s. 583–589, 2007. ISSN 0925-4005. [dostęp 2011-03-18]. (ang.). 
  12. B. Wyszynski, T. Yamanaka, T. Nakamoto. Recording and reproducing citrus flavors using odor recorder. „Sensors and Actuators B (Selected Papers from the 10th International Symposium on Olfaction and Electronic Noses, ISOEN 2003)”. 106 (1), s. 388–393, kwiecień 2005. [dostęp 2011-03-18]. (ang.). 
  13. S. Pakpum, B. Wyszynski, T. Nakamoto. Improvement of odor recorder by using automatic sampler with multi components. „Tech. Digest, Sensor Symposium”. 22, s. 133–137, 2005. [dostęp 2010-11-24]. (ang.). 
  14. B. Wyszyński: Odtwarzacz zapachu. [w:] Prezentacja na Seminarium IIChiPOŚ (ppt) [on-line]. odory.zut.edu.pl, 2005. [dostęp 2011-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. (pol.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya