Nebria pisciformis

Nebria pisciformis
Sasakawa, 2020
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	chrząszcze
Podrząd	chrząszcze drapieżne
Rodzina	biegaczowate
Podrodzina	leszowe
Plemię	lesze
Rodzaj	lesz
Podrodzaj	Nebria (Falcinebria)
Gatunek	Nebria (Falcinebria) pisciformis
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Nebria pisciformis – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kôjiego Sasakawę na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano Ôshirakawa-dani w Shirakawa-mura, w japońskiej prefekturze Gifu. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „rybokształtna” i odnosi się do kształtu grzbietowo-wierzchołkowego płatu endofallusa w widoku od góry^[1].

Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości 9,5 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami^[1].

Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek^[1].

Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie^[1].

Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-nasadowy; brak jest płata grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma u podstawy skierowaną przednio-grzbietowo wypustkę o długości półtorakrotnie większej niż szerokość płata nasadowo-bocznego prawego, wierzchołek zaś zwrócony dobrzusznie i niespełna dwukrotnie szerszy niż przewężenie przedwierzchołkowe, na szczytowej krawędzi niepodzielony. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy jest pośrodku silnie ku przodowi zagięty. Płat wierzchołkowo-boczny lewy ma przeciętnych rozmiarów, słabo zakrzywioną pośrodku w kierunku przednio-bocznym część tylną i lekko rozdętą część przednią. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa jest pozbawiona nabrzmień^[1].

Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego u wschodnich podnóży góry Hakusan w prefekturze Gifu. Znaleziony został na rzędnych między 800 a 1250 m n.p.m.^[1]