Nebria salina

Nebria salina
Fairmaire et Laboulbène, 1854
Owad dorosły
Larwa
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	chrząszcze
Podrząd	chrząszcze drapieżne
Rodzina	biegaczowate
Podrodzina	leszowe
Plemię	lesze
Rodzaj	lesz
Podrodzaj	Nebria (Nebria)
Gatunek	Nebria (Nebria) salina
Synonimy
Nebria klinkowstroemi Mjöberg, 1915 Nebria obscurata Sahlberg, 1903 Nebria iberica Paulino d'Oliveira, 1876 Nebria degenerata Schaufuss, 1862
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Nebria salina – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych. Zamieszkuje zachodnią, środkową i północną część Europy.

Gatunek ten opisali po raz pierwszy Léon Fairmaire i Alexandre Laboulbène w 1854 roku^[1][2][3]. Później niezależnie opisywany był w 1862 roku przez Ludwiga W. Schaufussa pod nazwą Nebria degenerata^[4][2], w 1876 roku przez Manuela Paulino de Oliveirę pod nazwą Nebria iberica^[5][2], w 1903 roku przez Johana R. Sahlberga pod nazwą Nebria obscurata^[6][2] oraz w 1915 roku przez Erica G. Mjöberga pod nazwą Nebria klinkowstroemi^[7][2].

Chrząszcz o ciele długości od 9^[8] do 13,5 mm, nieco bardziej spłaszczonym niż u podobnego lesza truskawczaka^[9]. Wierzch ciała jest bardziej niż u lesza truskawczaka błyszczący, jednobarwny, smoliście czarny do ciemnobrązowego^[10], tylko u osobników nie w pełni wybarwionych (teneralnych) pokrywy są brązowe^[8].

Głowa ma czułki jasne, co najwyżej z nasadowymi członami przyciemnianymi^[9]. Liczba szczecinek na czwartym członie czułków nie przekracza siedmiu^[10]. Głaszczki szczękowe cechują się nieco przyciemnionym członem przedostatnim^[9][10]. Na przedostatnim członie głaszczków wargowych wyrastają dwie lub trzy szczecinki^[9].

Przedplecze odróżnia się od tego u lesza truskawczaka węższym i słabiej wyodrębnionym wałeczkowatym obrzeżeniem krawędzi bocznych^[8][9][10] oraz ogólnym zarysem nieco bardziej zwężonym ku tyłowi. Pokrywy mają boczne krawędzie bardziej równoległe niż u lesza truskawczaka^[9]. Ich kąty barkowe są wyraźne, spiczaste i wynoszą nie więcej niż 110°^[8][9]. Mikrorzeźba pokryw jest izodiametryczna (o oczkach równej średnicy) do co najwyżej lekko poprzecznej^[8][9], grubsza niż u lesza truskawczaka^[8]. Rzędy są zwykle słabiej wgłębione i drobniej punktowane niż u wspomnianego gatunku^[9], ku tyłowi bardziej spłycone^[8]. Grzbietowych punktów szczecinkowych (chetoporów dyskalnych) jest na każdej pokrywie do ośmiu. Punkt szczecinkowy przytarczkowy jest na każdej z nich jeden. Epipleury są brązowoczerwone^[10]. Skrzydła tylnej pary są w pełni wykształcone^[10][8]. Odnóża wszystkich par mają stopy z wierzchu całkiem nagie nie licząc szczecinek wierzchołkowych^[8][9]. Ubarwienie odnóży jest czerwone do czerwonobrązowego^[10].

Owad ten zasiedla skraje lasów, pobrzeża wód stojących i wzgórza^[10]. Preferuje otwarte stanowiska o piaszczystym podłożu^[8] i chętniej niż lesz truskawczak wybiera miejsca nieco suchsze^[9].

Gatunek palearktyczny, europejski, o atlantyckim typie rozsiedlenia^[10]. Znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii i Czech^[3][2].

W środkowej części Europy pospolitszy jest na północy, natomiast ku południu i wschodowi staje się bardzo rzadki^[8]. W Czechach podawany jest tylko z południowo-zachodniej Bohemii, gdzie jest występuje bardzo rzadko i lokalnie^[10]. Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek narażony na wymarcie (VU)^[11]. W Polsce go nie stwierdzono, ale możliwe jest jego występowanie na zachodzie kraju^[12].