Nefici

Nefici (deseret 𐐤𐐀𐐙𐐌𐐓𐐝 lub 𐐤𐐀𐐐𐐌𐐓𐐝)^[1] – w wierzeniach ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) jedna z grup ludności zamieszkująca starożytny kontynent amerykański^[2][3.1].

Mianem Nefitów zapisy w Księdze Mormona określają zasadniczo potomków Lehiego, wywodzących się od Sama, Nefiego, Jakuba czy Józefa^[4.1][5]. Wszyscy oni mieli opuścić Jerozolimę i udać się w podróż na kontynent amerykański około 600 roku p.n.e.^[6] Do tej grupy zalicza się także potomków Zorama, przyjaciela rodziny Lehiego^[4.1][3.2]. Wreszcie miano to przysługuje także tym, którzy uznali przywództwo Nefiego i podążyli za jego naukami, przy czym termin ten został rozszerzony i nabrał znacznie silniejszego wydźwięku religijnego. W tym sensie i znaczeniu Nefici odznaczać się mieli wiarą w Jezusa Chrystusa^[4.1], w odróżnieniu od – również wywodzących się od Lehiego^[4.1] – Lamanitów^[4.1]. Dzieje Nefitów naznaczone miały być licznymi konfliktami i wojnami z Lamanitami właśnie. Jednym z kluczowych momentów nefickiej historii miało być nawiedzenie ich przez Chrystusa, który – wedle jednego z fundamentalnych wierzeń świętych w dniach ostatnich – odwiedził ich i nauczał wkrótce po swoim wniebowstąpieniu^[7].

Nefici, mimo spajającej ich wiary, praktyk religijnych oraz tradycji^[4.2], nigdy nie stanowili jednolitej grupy ludności. Zapisy obecne w Księdze Mormona wskazują na długie i liczne okresy odstępstw^[4.2], podczas których znaczne grupy nefickie miały się łączyć z Lamanitami^[4.2]. Z drugiej strony inne ustępy mormońskiej świętej księgi jednocześnie zdają się wskazywać na zauważalne różnice w wyglądzie między tymi rywalizującymi ze sobą grupami^[4.2]. W sensie politycznym neficka jedność miała być utrzymywana, chociażby poprzez zdominowanie elity władzy przez potomków Nefiego^[4.2]. Ostatni dowódca armii nefickich, Mormon, również miał się legitymować takim właśnie rodowodem^[4.2].

Nefici mieli być także ludem, od którego pochodzi większość zapisów skompilowanych i spisanych na złotych płytach^[4.2], zgodnie z mormońską doktryną materiale źródłowym samej Księgi Mormona^[6][4.1]. Ostatecznej zagładzie mieli oni ulec pod koniec IV wieku^[8], po okresie niezwykle nasilonych walk z Lamanitami, zwłaszcza po decydującej bitwie na wzgórzu Kumorah^[8][9].

Istnienie Nefitów nie znalazło potwierdzenia w źródłach zewnętrznych. Ich utrwalone na kartach Księgi Mormona historia, kultura i obecność na kontynencie amerykańskim są częstym motywem mormońskiej sztuki i kultury popularnej. Przewijają się również regularnie w materiałach publikowanych przez przywódców Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich. Wspominani są także w Naukach i Przymierzach, jednym z pism świętych wchodzących w skład mormońskiego kanonu^[10]. Są wreszcie częstym obiektem dociekań mormońskiej apologetyki^[11].