New Orleans Rhythm Kings

New Orleans Rhythm Kings – amerykański zespół jazzowy aktywny w pierwszej połowie lat 20. XX wieku, związany z wczesnym jazzem nowoorleańskim i chicagowską sceną jazzową. Jego trzon tworzyli pochodzący z Nowego Orleanu przyjaciele z dzieciństwa: kornecista Paul Mares(inne języki), puzonista George Brunies(inne języki) i klarnecista Leon Roppolo(inne języki), którzy na początku lat 20. spotkali się ponownie w Chicago i utworzyli zespół występujący w klubie Friar’s Inn(inne języki)[1][2].

Zespół, znany także jako Friar’s Society Orchestra, działał początkowo w ośmioosobowym składzie; grali w nim m.in. Arnold Loyocano, Louis Black(inne języki), Frank Snyder, Jack Pettis(inne języki) i Elmer Schoebel(inne języki)[1][2]. Później do zespołu dołączyli m.in. kontrabasista Steve Brown(inne języki) i perkusista Ben Pollack[2]. Nagrania zespołu, dokonane głównie dla wytwórni Gennett(inne języki) w Richmond w stanie Indiana w latach 1922–1923, obejmowały m.in. „Tin Roof Blues(inne języki)”, „That’s a Plenty(inne języki)”, „Bugle Call Rag(inne języki)”, „Wolverine Blues(inne języki)” i „Sobbin’ Blues”[2]. W części sesji z 1923 uczestniczył Jelly Roll Morton[2].

Według Johna Chiltona(inne języki) sukces nagrań i występów New Orleans Rhythm Kings uczynił zespół najważniejszą po Original Dixieland Jass Band grupą nowoorleańską złożoną z białych muzyków[1]. Styl zespołu łączył wpływ Original Dixieland Jass Band z inspiracją afroamerykańską muzyką Nowego Orleanu, zwłaszcza King Oliver’s Creole Jazz Band; wyróżniały go swobodniejsze frazowanie, gra legato i spokojniejszy, mniej nerwowy sposób prowadzenia zespołowej improwizacji niż u wielu współczesnych grup[1]. Za najważniejszego improwizatora zespołu Chilton uznał Roppola, a gra puzonowa Bruniesa miała wywrzeć długotrwały wpływ na późniejszych puzonistów jazzowych[1].

Po zakończeniu występów we Friar’s Inn zespół grał jeszcze krótko w dwóch chicagowskich salach tanecznych, po czym się rozpadł. W latach 1924–1925 został reaktywowany w Nowym Orleanie, jednak bez większego powodzenia[1].

Przypisy

  1. a b c d e f John Chilton. New Orleans Rhythm Kings. „Grove Music Online”, 2001. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.19831. (ang.). 
  2. a b c d e Margaret Moos Pick: Tin Roof Blues: The Story of the New Orleans Rhythm Kings. Riverwalk Jazz, Stanford University Libraries, 1998. [dostęp 2026-07-01].

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya