O.N.A.

O.N.A.

Rok założenia	1994[1]
Rok rozwiązania	2003[2]
Pochodzenie	Gdańsk[1]
Gatunek	rock[2][3], pop-rock, hard rock, heavy metal[1], metal alternatywny[2]
Aktywność	1995–2003
Wydawnictwo	Sony Music Entertainment Poland
Powiązania	Skawalker, Chylińska, Kombi, Kombii, TSA
Skład
Agnieszka Chylińska – wokal Grzegorz Skawiński – gitara Waldemar Tkaczyk – gitara basowa Zbigniew Kraszewski – perkusja Wojciech Horny – instrumenty klawiszowe
Cytaty w Wikicytatach

O.N.A. – polski zespół wykonujący muzykę z pogranicza rocka i heavy metalu, założony w 1994 w Gdańsku^[1][2]. Formacja rozpadła się w 2003^[4][3].

Grupa stale podążała za aktualnymi światowymi trendami, a w jej twórczości słychać wpływy zespołów, takich jak Korn, Soundgarden czy Creed^[5].

Zespół wydał pięć albumów studyjnych, a każdy z nich zyskał status złotej lub platynowej płyty. Wypromował wiele przebojów, m.in. „Drzwi”, „Znalazłam”, „Koła czasu”, „Krzyczę – jestem”, „Kiedy powiem sobie dość” „Najtrudniej”, „Ciągle ty”, „Niekochana” czy Wszystko to co ja. Zdobył szereg nagród (w tym pięć Fryderyków), a muzycy grupy regularnie pojawiali się w czołówkach plebiscytów na najlepszych instrumentalistów w czasopismach muzycznych (m.in. Tylko Rock, Gitara i Bas). Rozgłos przyniosła zespołowi także kontrowersyjna postać Agnieszki Chylińskiej.

Zespół był kontynuacją mniej znanego projektu Skawalker, w którego skład wchodzili Skawiński, Tkaczyk, Kraszewski i Horny. Pod koniec 1994 wokalistką grupy została, debiutująca w branży muzycznej, wówczas 18-letnia Chylińska. Zespół zmienił nazwę na O.N.A. i w maju 1995 wydał debiutancki album studyjny pt. Modlishka, a miesiąc później wystąpił premierowo podczas 32. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Modlishka okazała się wielkim sukcesem komercyjnym, a zarówno pilotujący album bluesowy utwór „Drzwi”, jak i kolejne single „Znalazłam” i „Koła czasu” trafiły na listy przebojów. Zespół w maju 1996 odebrał pierwszą złotą płytę za sprzedaż 100 tys. egzemplarzy. Muzycy byli nominowani w plebiscycie miesięcznika Tylko Rock w kategoriach: przebój roku („Drzwi”) i płyta roku (Modlishka), otrzymali też nagrodę Indywidualność 1995, która została wręczona im w kopalni soli w Wieliczce, gdzie zagrali koncert^[6].

We wrześniu 1996 wydali drugi album studyjny pt. Bzzzzz, który promowali singlami: „Krzyczę – jestem”, „Nie chcę dawać tego co najlepsze” i „Kiedy powiem sobie dość”, który okazał się najbardziej rozpoznawalnym singlem w dorobku zespołu. Płyta była największym sukcesem kasowym w historii zespołu (podwójna platyna), przyniosła też grupie dwa Fryderyki – w kategorii zespół roku i album roku – rock. Chylińska podczas odbierania nagrody na gali rozdania Fryderyków skierowała do swoich byłych nauczycieli słowa: Fuck off, nienawidzę was, co wywołało skandal i było szeroko komentowane w ogólnopolskich mediach.

Muzycy w kwietniu 1998 wydali swój kolejny album studyjny pt. T.R.I.P., który promowali singlem „Najtrudniej”. Krążek w dniu premiery osiągnął status złotej płyty i przyniósł grupie Fryderyki w kategoriach: grupa roku i album roku – rock. 27 marca 1999 muzycy zagrali akustyczny koncert w radiowej Trójce, a w maju wydali album pt. Re-T.R.I.P., zawierający remiksy piosenek z albumu T.R.I.P. W listopadzie wydali album pt. Pieprz, który promowali singlami: „Ciągle ty” i „Jestem silna”, a drugi z nich uzyskał status złotej płyty.

W październiku 2001 wydali album pt. Mrok, który promowali singlami: „Niekochana”^[7], „Zmęczona” i „Wszystko to co ja”^[8]. Rok później wydali jedyne w swojej karierze DVD pt. Wszystko to, co my, zawierające wszystkie dotychczas zrealizowane teledyski^[9].

W styczniu 2003 zakończyli działalność, tłumacząc decyzję o rozpadzie „rozbieżnością wizji artystycznych”^[4]. Skawiński i Tkaczyk utworzyli grupę Kombii, będącą częściowo kontynuacją Kombi, natomiast Chylińska wraz z Kraszewskim i Hornym oraz Krzysztofem Misiakiem i Dariuszem Osińskim zawiązała grupę o nazwie Chylińska. W marcu zespół wydał album kompilacyjny pt. To naprawdę już koniec 1995–2003, zawierający największe przeboje z dorobku zespołu. 16 marca zagrali pożegnalny koncert w warszawskim klubie Stodoła^[10][11].

• „Drzwi”
• „Znalazłam”
• „Koła czasu”
• „Krzyczę – jestem”
• „Kiedy powiem sobie dość”
• „Nie chcę dawać tego, co najlepsze”
• „Mimo wszystko”
• „Najtrudniej”
• „To naprawdę już koniec”
• „Hystoryjka”
• „Nienawidzę”
• „Ciągle ty”
• „Ostatnia misja”
• „Jestem silna”
• „Niekochana”
• „Wszystko to co ja”

Muzycy w 1997 udostępnili utwory „Białe ściany” i „Kiedy powiem sobie dość” na potrzeby filmu Konrada Szołajskiego Musisz żyć (2000), w którym pojawili się też w jednej ze scen. Nagrali także utwór „Mimo wszystko”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Jarosława Żamojdy Młode wilki 1/2 (1998). Skawiński jest autorem muzyki do filmu Wojciecha Wójcika Ostatnia misja (2000), a na ścieżce dźwiękowej znalazł się też utwór zespołu, „Moja odpowiedź”^[24].

 Osobny artykuł: Lista nagród i wyróżnień dla O.N.A..

• 1995 – nagroda TVP – Muzyczna indywidualność 1995 roku
• Fryderyki 1996 – nagrody w kategoriach: Zespół roku i Album roku – rock (Bzzzzz)
• 1997 – nagroda dziennikarzy na Festiwalu w Opolu
• Fryderyki 1998 – nagrody w kategoriach: Grupa roku i Album roku – rock (T.R.I.P.)
• 2000 – Superjedynka w kategorii Najlepsza płyta rockowa (Pieprz)
• 2000 – nagroda czasopisma Tylko Rock za wkład muzyczny w latach 90.
• Fryderyki 2001 – nagroda w kategorii Teledysk roku (Niekochana)
• 2002 – Paszport Polityki dla Agnieszki Chylińskiej w kategorii Rock–Pop–Estrada
• 2002 – nagroda w plebiscycie pisma Gitara i Bas w kategorii Najlepsza płyta gitarowa (Mrok)