Oharewicze

Oharewicze
Агарэвічы
Ilustracja
Cerkiew św. Włodzimierza Wielkiego
Państwo

 Białoruś

Obwód

 brzeski

Rejon

hancewicki

Sielsowiet

Oharewicze

Populacja (2009)

 

• liczba ludności

1133

Nr kierunkowy

+375 1646

Kod pocztowy

225450

Tablice rejestracyjne

1

Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa konturowa obwodu brzeskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Oharewicze”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Oharewicze”
Ziemia52°46′18″N 26°31′28″E/52,771667 26,524444
Multimedia w Wikimedia Commons

Oharewicze (biał. Агарэвічы, ros. Огаревичи, hist. również Ogirewicze, Aharewiczy[1]) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie hancewickim obwodu brzeskiego około 7 km na wschód od Hancewicz. Siedziba sielsowietu.

Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Włodzimierza[2].

Historia

Na podstawie prac archeologicznych przeprowadzonych m.in. na terenie tej wsi wiadomo, że okolica ta była zamieszkana już około 4–5 tysięcy lat przed naszą erą.

Pierwsza znana dziś wzmianka o Oharewiczach pochodzi z 1473 roku[3]. Od końca XVII wieku dobra te były własnością rodziny Świeżyńskich herbu Poraj. W pierwszej połowie XVIII wieku należały do Michała Świeżyńskiego[4]. Od 1869 roku należały do Karla Matwiejewicza, w 1876 roku miały powierzchnię 17957 dziesięcin. Na początku XX wieku przeszły na własność rodziny Opackich herbu Prus i pozostały w jej rękach do 1939 roku. Ostatnimi właścicielkami były Maria Opacka i Irena Świeżyńska[4][5].

Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Oharewicze wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu słuckiego (ujezdu) kolejno guberni: słonimskiej, litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Oharewicze wróciły do Polski, znalazły się w gminie Kruhowicze w powiecie łuninieckim województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi[6][1].

W 2009 roku w Oharewiczach mieszkały 1133 osoby[7].

Dwór

Dwór Świeżyńskich w 2014 roku

Pierwszy znany dwór został wzniesiony przez Świeżyńskich na początku XIX wieku. Stał w starszym od niego parku. Był to parterowy na podmurówce, drewniany, dziewięcioosiowy dom z frontowym gankiem o czterech cienkich kolumnach podtrzymujących trójkątny szczyt. Od tyłu miał na skrajnych osiach skrzydła, z wejściami przez małe dwukolumnowe ganki. Dom był przykryty gładkim, czterospadowym dachem gontowym[4][8]. W 1911 roku dom został przebudowany przez Opackich. Miał wtedy 11 pokoi. Do domu dobudowano przedłużenie prawego skrzydła, skręcające ku ogrodowi. Zbudowano też dwie oficyny, zmodernizowano park. W 1939 roku folwark liczył 12 budynków.

Dom przetrwał wojny, jednak po kolejnej przebudowie, w latach 90. XX wieku zatracił cechy dworu, zmieniono również cechy resztek parku[9]. Na pozostałym terenie powstały nowe zabudowania[5][10].

Majątek w Oharewiczach jest opisany w:

Przypisy

  1. ↑ a b Oharewicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 412.
  2. ↑ Ганцевичское благочиние → Приход храма Святого Равноапостольного князя Владимира д.Огаревичи Ганцевичского района. pinskeparh.by. [dostęp 2021-02-04]. (ros.).
  3. ↑ Oharewicze na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-12-12].
  4. ↑ a b c d Oharewicze, [w:] Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 2: Województwa brzesko-litewskie, nowogrodzkie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1993, s. 307–308, ISBN 83-04-03784-X, ISBN 83-04-03701-7 (całość).
  5. ↑ a b Огаревичи, усадьба Свержинских. W: Анатолий Тарасович Федорук: Старинные усадьбы Берестейщины. Mińsk: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2004, s. 447–449. ISBN 985-11-0305-5. [dostęp 2015-12-12]. (ros.).
  6. ↑ Oharewicze, wieś na stronie Radzima.net. [dostęp 2015-12-12].
  7. ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności – 14 października 2009. [dostęp 2015-12-12].
  8. ↑ Збор помнікаў гісторыі і культуры. Брестская область. Mińsk: Белорусская Советская Энциклопедия имени Петруся Бровки, 1990, s. 157. (biał.).
  9. ↑ Агарэвічы, Oharewicze, Огаревичи. W: Леанід Міхайлавіч Несцярчук: Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны. Mińsk: БЕЛТА, 2002, s. 95. ISBN 985-6302-37-4. [dostęp 2015-12-12]. (biał.).
  10. ↑ Огаревичи na stronie Globus Białorusi. [dostęp 2015-12-12]. (ros.).

Bibliografia

  • Ewa Felińska: Pamiętniki z życia. T. 1. Wilno: Nakładem i drukiem Józefa Zawadzkiego, 1856.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya