Olga Lewicka

Olga Lewicka

Imię i nazwisko	Olga Katarzyna Lewicka
Data i miejsce urodzenia	1975 Wrocław
Narodowość	polska
Alma Mater	Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
Dziedzina sztuki	Malarstwo, rzeźba, performance
Epoka	sztuka współczesna
Multimedia w Wikimedia Commons

Olga Katarzyna Lewicka (ur. 1975 we Wrocławiu^[1]) – polska malarka i nauczycielka akademicka^[2]. Zajmuje się także peformensem, tworzeniem instalacji oraz pisaniem książek i tekstów o sztuce^[3]. Od 2015 r. uczy na Akademii Sztuki w Szczecinie^[1]. Podejmuje tematy m.in. z zagadnienia utopii politycznych, retoryki obrazu i abstrakcji^[1]. W swoich pracach odwołuje się także do tematyki z zakresu filozofii, historii sztuki czy problematyki dzieł sztuki^[4].

Urodziła się w 1975 roku we Wrocławiu. Studiowała filologię germańską, filologię polską oraz filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1999–2002 jako stypendystka programu Deutsche Forschungsgemeinschaft przebywała we Frankfurcie nad Odrą^[4].

W 2003 roku obroniła doktorat z kulturoznawstwa na temat dekonstrukcji i twórczości Jacksona Pollocka na Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie. W 2004 roku obroniła dyplom z dziedziny malarstwa na Wydziale Malarstwa i Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Jej promotorem był malarz i wykładowca Andrzej Klimczak – Dobrzaniecki^[4]. Swoją pracę dyplomową artystka zatytułowała 2856 (co odnosiło się do numeru jej indeksu na uczelni). W tej instalacji zestawiła czarno-białe portrety Martina Kippenbergera, Rrose Sélavy oraz Sore Lepetty (będącej ukrytym autoportretem autorki) z kilkunastoma obrazami pokrytymi silikonowym pismem. Instalację dopełniała ścieżka dźwiękowa składająca się ze zmiksowanym piosenek Madonny i wykładu filozofa Theodora W. Adorno^[5].

W 2005 artystka otrzymała Grand Prix Konkursu Gepperta za instalację malarską Suede peek-a-boo-toe pump with Swarovski-crystal-encrusted heel (co po polsku znaczy Zamszowy pantofel na obcasie inkrustowanym kryształem Swarovskiego)^[5]. W 2010 została stypendystką programu Ministra Kultury Młoda Polska, a w 2014 stypendystką niemieckiego programu Stiftung Kunstfonds. Od 2015 r. prowadzi jedną z Pracowni Obrazu znajdujących się na Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie^[1]. W 2020 r. uzyskała tytuł doktora habilitowanego w dziedzinie sztuki^[6].

Zwróciła uwagę krytyków sztuki serią obrazów-pism, tworzonych za pomocą białego silikonu nakładanego na białe tło. Biały silikon zlewa się z białym tłem, a napisy z wypowiedzi o sztuce czy esejów są możliwe do odczytania dzięki rzucanemu światłocieniowi^[5]. W swojej sztuce wyraźnie sprzeciwia się rozdziałowi zagadnień i problemów malarskich od problemów konceptualnych i politycznych. Używa abstrakcyjnych form do opisywania zglobalizowanego społeczeństwa, władzy czy ciemnych wizji przyszłości^[7].

Indywidualne^[5]:

• Nic za darmo, Klub pod Kalamburem, Wrocław (1998)
• Moje obrazy same się bronią, Akademia Sztuk Pięknych, Wrocław (1999)
• Sztuka importowana, Festiwal Sztuki „Space”, Poznań (2002)
• Les connaisseurs, Galeria Entropia, Wrocław (2003)
• 2856, Muzeum Narodowe, Wrocław (2004)
• Showdown, Galeria Okna w CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa (2005-2006)
• Wielkoformatowa Abstrakcja Przeciwko Teorii i Polityce, Galeria Entropia, Wrocław (2006)
• Chmuralność, Gdańska Galeria Miejska, Gdańsk (2018)^[8]

Zbiorowe:

• AfterAids, Galeria Entropia, Wrocław (2003)
• Star w ramach wystawy gegenwartig:SELBST,INSZENIERT, Hamburger Kunsthalle, Hamburg (2004)
• Force & Grace, w ramach wystawy Spojrzenia, Galeria Zachęta, Warszawa (2007)
• Kreatywne Stany Chorobowe, Galeria Miejska Arsenał, Poznań (2019)^[9]

Książki^[3]:

• Panorama. Materials for Mapping a Prospective All-Embracing Structure (2011)
• Cloudility (2016)