Oreofit
Oreofit, orofit (gr. óros ‘góra’, phytón ‘roślina’) – roślina wysokogórska, mająca centrum swojego występowania w górach powyżej górnej granicy lasu[1]. Rośliny te posiadają szereg przystosowań, umożliwiających im przetrwanie w trudnych warunkach wysokogórskich.
Specyficzne warunki wysokogórskie wpływające na przystosowania roślin obejmują[2]:
- obniżanie się temperatury wraz z wysokością (zwykle ok. 0,6 °C na każde 100 m wzniesienia w przypadku powietrza wilgotnego i 1 °C w przypadku powietrza suchego),
- silna insolacja, zwłaszcza na stokach południowych, a także promieniowanie UV,
- skrócenie okresu wegetacyjnego.
Adaptacje oreofitów związane są z zabezpieczeniem przed znacznymi zmianami temperatur i promieniowaniem UV – częsta obecność kutneru, wykształcanie drobnych liści, karłowatość, specyficzna budowa skórki, duża zawartość barwników antocyjanowych i karotenoidowych. Przystosowanie do skróconego sezonu obejmuje przyśpieszenie faz rozwoju lub rozłożenie ich na kilka sezonów np. poprzez tworzenie pąków kwiatowych w końcu jednego sezonu i rozwinięcie ich zaraz na początku następnego. Wśród oreofitów dominują rośliny wieloletnie, przy czym ze względu na bardzo wolny wzrost, mimo niewielkich rozmiarów mogą osiągać znaczny wiek, np. w przypadku lepnicy bezłodygowej sięgający 300 lat. Kwiaty tych roślin są często jaskrawe, okazałe, nierzadko z wnętrzem cieplejszym niż otoczenie, często mają lepszą jakość pyłku, skrócony jest też czas zawiązywania nasion. Do szczególnych adaptacji do krótkiego sezonu należy żyworodność[2].
W Tatrach do oreofitów należą m.in. takie gatunki jak: kuklik rozesłany, pierwiosnek maleńki, różeniec górski, wierzba zielna[1].
W niektórych ujęciach oreofity utożsamiane są z litofitami – roślinami naskalnymi[3].
Przypisy
- ↑ a b Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.
- ↑ a b Dorota Richter, Anna Koszelnik-Leszek, Mirosława Pietryka, Magda Podlaska, Przystosowanie roślin do środowiska, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego, 2020, s. 191–198, ISBN 978-83-7717-352-7, OCLC 1258430947.
- ↑ Słownik botaniczny. Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003, s. 603. ISBN 83-214-1305-6.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.