Ostrew

Układanie siana wokół ostrewki, w tle ostrewki oparte o drzewo

Ostrew (gwar.), ostrzew, zdrobniale ostrewka[1] – pień drzewa z ociosanymi gałęziami po bokach, służący jako drabina, bariera, lub stojak na siano.

By wykonać ostrzew używano świerka lub jodły o gęstych gałęziach, przycinając je by uzyskać długie sęki. Tak przygotowana ostrzew mogła służyć jako drabina, np. podczas ataku na mury[2]. W fortyfikacji, ostrwie o ostro zaciosanych gałęziach używano do budowy kobyleń[3][2].

Gdy używana jako drabina, boczne sęki służyły jako oparcie dla stóp. Ostrwią nazywano też drabinę wykonaną z pnia, przez który przepuszczono kołki na wylot, tworząc w ten sposób stopnie[4][1].

Tak ociosane pnie świerkowe służyły też jako stojaki na polach do suszenia siana, koniczyny itp. W tym kontekście zazwyczaj nazywana ostrewką[1][5].

Jako mobilium herbowe ostrzew jest symbolem prawdy, wychodzącej na jaw, tak jak ostrzew odsłania się po usunięciu liści[6]. Występuje m.in. w polskich herbach Korwin i Nieczuja, a w wersji z korzeniem – w herbie Cielepała[7].

  • Ostrew wykorzystana w żniwach owsianych
    Ostrew wykorzystana w żniwach owsianych
  • Ostrew-drabina
    Ostrew-drabina
  • Ostrew w herbie Nieczuja
    Ostrew w herbie Nieczuja
  • Skrzyżowane ostrwie pod broną w herbie Ořechova
    Skrzyżowane ostrwie pod broną w herbie Ořechova

Przypisy

  1. ↑ a b c Ostrew. W: Słownik języka polskiego. Jan Karłowicz, Adam Kryński i Władysław Niedźwiedzki (red.). T. 3: N-Ó. Warszawa: Nakł. prenumeratorów Kasa im. Mianowskiego, 1904, s. 868. [dostęp 2023-01-15].
  2. ↑ a b Ostrzew. W: Zygmunt Gloger: Encyklopedja Staropolska ilustrowana. T. 3. Warszawa: P. Laskauer, W. Babicki, s. 311. [dostęp 2023-01-15].
  3. ↑ Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski. Od Biskupina do Westerplatte. Warszawa: PWN, 2002, s. 538. ISBN 83-01-12223-4.
  4. ↑ Ostrzew. W: Michał Arct: Słownik ilustrowany języka polskiego. Warszawa: M. Arct, 1916, s. 1031. [dostęp 2023-01-15].
  5. ↑ Władysław Matlakowski: Budownictwo ludowe na Podhalu: z 23 tablicami litograficznemi i 25 rysunkami w tekście. Kraków: Nakładem Akad Umiejętności, 1892, s. 89.
  6. ↑ Paweł Dudziński: Alfabet heraldyczny. Warszawa: Diogenes, 1997, s. 133. ISBN 83-7129-476-X.
  7. ↑ Edward Gigilewicz. Z drzewem w herbie: projekt herbu Osieka Jasielskiego na tle polskiej heraldyki samorządowej. „Rocznik Kolbuszowski”. 15, s. 193–215, 2015. 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya