Otto Axer
Otto Axer (ok. 1961) | |
| Data i miejsce urodzenia |
3 sierpnia 1906 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 maja 1983 |
| Alma Mater |
Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie |
| Dziedzina sztuki |
malarstwo |
| Odznaczenia | |
Otto Axer, ps. O.Rex (ur. 3 sierpnia 1906 w Przemyślu[1], zm. 24 maja 1983 w Warszawie) – polski malarz, scenograf i pedagog.
Życiorys
Syn Paula. Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie jego ojciec prowadził szkołę muzyczną. W 1924 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie[1] pobierając nauki w pracowniach Władysława Jarockiego, Wojciecha Weissa i Fryderyka Pautscha. Po ich ukończeniu w 1929 roku[1] uczęszczał w latach 1929–1930 do Szkoły Mistrzowskiej[1], następnie wyjechał na roczne stypendium do Paryża. Po powrocie od 1932 był scenografem tworzącym w teatrach Warszawy, Łodzi (m.in. w „Kameralnym”, w sezonie 1937/1938 scenografia do sztuki G. Zapolskiej Kobieta bez skazy, w reż. Wład. Krasnowieckiego[2]), Krakowa i we Lwowie, często współpracował z Leonem Schillerem.
W 1940 roku trafił do getta warszawskiego, z którego udało mu się uciec. Po upadku powstania warszawskiego, w którym wziął udział (ps. Oleksiak, Zygmunt)[3], trafił do obozu jenieckiego, Stalagu XIa Altengrabow pod Magdeburgiem, w którym przebywał do końca wojny.
Po powrocie do kraju podjął pracę w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. W 1949 zamieszkał w Warszawie i rozpoczął współpracę z Teatrem Polskim. Od 1947 do 1952 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi, od 1959 tworzył scenografie na potrzeby telewizji. W 1973 zakończył prace dla Teatru Polskiego i skupił się na malarstwie i grafice. W 1979 został uhonorowany tytułem Zasłużonego Członka Związku Artystów Scen Polskich.
Jego bratankiem był Erwin Axer, z którym wielokrotnie współpracował przy realizacji spektakli w Teatrze Współczesnym.
Mieszkał w Warszawie, przy ul. Odyńca 27/9[1].
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 15-4-20)[4].
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1964)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955)[5]
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 22 lipca 1952[6], 13 listopada 1953[7])
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[8]
- Odznaka "Zasłużony dla Teatru Polskiego" (1976)[9]
Nagrody
- 1949 – nagroda na Festiwalu Sztuk Radzieckich za scenografię do przedstawienia Na dnie Maksyma Gorkiego w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi[10];
- 1951 – Nagroda Państwowa II st. (zespołowa) za scenografię do przedstawienia Mądremu biada Aleksandra Gribojedowa w Teatrze Polskim w Warszawie[11];
- 1963 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I st. z okazji wystawy „Polskie dzieło plastyczne w 15-leciu PRL”[11];
- 1965 – nagroda na V Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za scenografię do przedstawienia Aktor Cypriana Kamila Norwida w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie[11];
- 1965 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za całokształt pracy artystycznej w dziedzinie scenografii[11].
Przypisy
- ↑ a b c d e Słownik artystów plastyków. Artyści plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP 1945–1970. Słownik biograficzny. Maria Serafińska (kierownik redakcji). Warszawa: Okręg Warszawski ZPAP, 1972, s. 22.
- ↑ „Łódź w Ilustracji”, 1 I 1938, nr 1, s. 1.
- ↑ Powstańcze biogramy – Otto Axer.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-06-14].
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1953 r. Nr 106, poz. 1422 „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej - w związku z 40-leciem pracy Państwowego Teatru Polskiego w Warszawie”.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400, na wniosek Ministra Kultury i Sztuki (s. 1630).
- ↑ Wyróżnienia dla wybitnych artystów i zasłużonych pracowników, "Trybuna Ludu", nr 217, 10 września 1976, s. 9.
- ↑ Nagrody na Festiwalu Sztuk Radzieckich Trybuna Ludu z 24 grudnia 1949 r.
- ↑ a b c d Otto Axer, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2019-12-28].
Bibliografia
- Ewa Małkowska-Bieniek: Axer Otto, Axer Erwin w Żydzi Polscy. Historie niezwykłe. Warszawa: Demart, 2010, s. 18–20. ISBN 978-83-7427-392-3.
- Otto Axer w bazie filmpolski.pl
- Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu, Wystawa Otto Axer. muzeum.przemysl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.