Pallasyty

Płytka pallasytu Brahin. Wyraźnie widoczne są duże kryształy oliwinu zawieszone w metalowej skale macierzystej.

Pallasyty to obok mezosyderytów jedna z dwóch głównych grup meteorytów żelazno-kamiennych.

Grupa została nazwana na cześć Piotra Pallasa, który w 1772 roku odkrył w okolicach Krasnojarska dużą bryłę żelaza meteorytowego. Nazwano ją Żelazem Pallasa, która później dała nazwę całej grupie meteorytów. Pallasyty należą do rzadkich typów meteorytów.

Pochodzenie

Niegdyś uważano, że pallasyty pochodzą z obszaru granicznego między jądrem a płaszczem rozbitych planetek. Ostatnio powstała druga hipoteza, mówiąca, że powstają na skutek działających sił pod wpływem uderzenia pomiędzy jądrem, a płaszczem planetoidy[1].

Struktura i skład

Składają się one z około jednocentymetrowych kryształów oliwinu zwanych perydotami zawieszonych w stopie żelazo-niklowym. Widoczne na zdjęciu metalowe obszary powstają poprzez wytrawianie, w celu uzyskania tzw. figur Widmanstättena. Pomniejsze składowe pallasytów to: schreibersyty, troility, chromity, pirokseny i fosforany[2][3].

Zaobserwowane spadki

Do tej pory znanych jest tylko 61 pallasytów (w tym 10 znalezionych na Antarktyce), z czego zarejestrowano 4 w trakcie ich spadania[4]. Przedstawiono je poniżej w kolejności chronologicznej:

  • Mineo, Sycylia, Włochy. W maju 1826 zaobserwowano jasną smugę na niebie, której towarzyszył głośny huk. Zachowało się tylko 46 g meteorytu w zbiorach.
  • Zaisho, Japonia. Znaleziony 1 lutego 1898[5], po zaobserwowaniu spalającego się meteoru. Waży 330 g.
  • Marjalahti, Karelia, Rosja. Po zaobserwowaniu spadającej jasnej smugi, w czerwcu 1902 roku odnaleziono 45-kilogramowy odłamek. W tym czasie obszar ten należał do Finlandii, z tego też powodu główna część Marjalahti znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Helsinkach
  • Omolon, Obwód magadański, Rosja. Hodowca reniferów zauważył spadek meteorytu 16 maja 1981 i znalazł go dwa lata później. Ważył 250 kg. Data ta została potwierdzona przez stację meteorologiczną, która tego dnia zaobserwowała jasną smugę na niebie.

Przypisy

  1. ↑ Edward R.D. Scott, "Impact Origins for Pallasites," Lunar and Planetary Science XXXVIII, 2007.
  2. ↑ P.R. Buseck. Pallasite meteorites: mineralogy, petrology, and geochemistry. „Geochimica et Cosmochimica Acta”. 41 (6), s. 711–740, 1977. DOI: 10.1016/0016-7037(77)90044-8. Bibcode: 1977GeCoA..41..711B. 
  3. ↑ W. Hsu. Minor element zoning and trace element geochemistry of pallasites. „Meteoritics & Planetary Science”. 38 (8), s. 1217–1241, 2003. DOI: 10.1111/j.1945-5100.2003.tb00309.x. Bibcode: 2003M&PS...38.1217H. 
  4. ↑ MetBase. [dostęp 2016-01-09]. (ang.).
  5. ↑ Meteoritical Bulletin: Entry for Zaisho. [dostęp 2016-01-09]. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya