Parochialkirche

Parochialkirche

Fasada
Państwo	Niemcy
Miejscowość	Berlin
Adres	Klosterstraße 67, 10179 Berlin
Wyznanie	protestanckie
Kościół	Ewangelicki Berlina, Brandenburgii i śląskich Górnych Łużyc
Historia Data rozpoczęcia budowy 1695 Data zakończenia budowy 1703 Data poświęcenia 8 lipca 1703 Ważniejsze przebudowy 1713–1714 1884 Data zniszczenia 24 maja 1944 Data odbudowy 1951–1952 1991–2016
Dane świątyni Styl barok Architekt Johann Arnold Nering Martin Grünberg Jean de Bodt Wieża kościelna • liczba wież • wysokość wież 1 65 m Liczba naw 1
Położenie na mapie Berlina Parochialkirche
Położenie na mapie Niemiec Parochialkirche
52°31′01″N 13°24′47″E/52,516944 13,413056
Multimedia w Wikimedia Commons

Parochialkirche (pl. dosł. Kościół parafialny) – barokowa świątynia luterańska (pierwotnie kalwińska) znajdująca się w Berlinie. Należy do parafii St. Marien-Friedrichswerder^[1].

W XVII wieku nabożeństwa kalwińskie w Berlinie odprawiano w luterańskiej katedrze. W 1694 elektor Fryderyk III (późniejszy król Prus Fryderyk I) zatwierdził zakup działki przez wspólnotę, a w 1695, w obecności monarchy, uroczyście wmurowano kamień węgielny pod budowę świątyni. Projekt sporządził Johann Arnold Nering, a modyfikacje po jego śmierci wprowadził Martin Grünberg. Okazały się one konieczne po zawaleniu się pierwotnie planowanego sklepienia^[2]. 8 lipca 1703 kościół konsekrowano^[3], a w latach 1713–1714 wzniesiono wieżę wg projektu Jeana de Bodta^[2]. W latach 80. XIX wieku świątynię przebudowano, a w latach 1888–89 wzniesiono neobarokowy dom parafialny wg projektu Gustava Knoblaucha(inne języki)^[3].

Kościół został zniszczony wskutek działań wojennych 24 maja 1944 roku^[3] – korpus nawowy spłonął, a wieża zawaliła się^[2]. W 1946 w górnej kondygnacji kruchty urządzono kaplicę do odprawiania nabożeństw, a w latach 1951–1952 ruiny przykryto dachem^[3]. W 1991 roku puste wnętrze kościoła wróciło do funkcji sakralnej oraz stało się sceną dla wydarzeń artystycznych i kulturalnych^[2]. W 2016 ukończono odbudowę wieży, a 23 października 2016 zawieszono na niej 52-dzwonowy karylion^[4].

Świątynia barokowa, jednonawowa, z transeptem. Wnętrze zdobi żelazny krzyż autorstwa Fritza Kühna(inne języki), wykonany z pozostałości elementów wyposażenia kościoła zniszczonych podczas II wojny światowej^[4]. Na 65-metrowej wieży kościelnej zawieszono 52-dzwonowy karylion, odlany w 2016 roku przez ludwisarnię Koninklijke Eijsbouts. Łączna waga dzwonów wynosi 8400 kg, najcięższy waży 1490 kg, a najlżejszy – 8 kg. Usłyszeć go można codziennie w godzinach: 9:00, 12:00, 15:00 i 18:00^[1].

• 
  Widok w 1714
• 
  Widok w 2011, przed odbudową wieży
• 
  Wnętrze w kierunku prezbiterium
• 
  Wnętrze w kierunku wejścia
• 
  Karylion
• 
  Dom parafialny