Paul Pisk

Paul Amadeus Pisk^[1][2] (ur. 16 maja 1893 w Wiedniu, zm. 12 stycznia 1990 w Los Angeles^[1][2][3]) – amerykański kompozytor i muzykolog pochodzenia austriackiego.

Studiował muzykologię u Guido Adlera i Franza Schrekera na Uniwersytecie Wiedeńskim^[1][3], gdzie w 1916 roku uzyskał stopień doktora na podstawie dysertacji Das Parodieverfahren in den Messen des Jacobus Gallus^[1][3]. Uczył się też prywatnie gry na fortepianie u Juliusa Epsteina i kompozycji u Arnolda Schönberga^[1][3]. W 1919 roku ukończył uzupełniające studia dyrygenckie w Konserwatorium Wiedeńskim^[1][3]. W latach 1920–1928 razem z Paulem Stefanem(inne języki) i Albanem Bergiem był współwydawcą czasopisma „Musikblätter des Anbruch”, od 1921 do 1934 roku był także redaktorem socjalistycznego „Wiener Arbeiter-Zeitung”^[3]. W latach 1922–1934 wykładał w Volkhochschule Volksheim w Wiedniu, od 1925 do 1926 roku uczył ponadto teorii w Neues Wiener Konservatorium^[1][3]. Od 1922 roku był członkiem austriackiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej^[3]. Od 1931 do 1933 roku uczył w amerykańskim konserwatorium w Mondsee^[1][3].

W 1936 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych^[1][2][3], w 1941 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie^[1]. Wykładał na University of Redlands(inne języki) (1937–1951), Uniwersytecie Teksańskim w Austin (1951–1963) i Washington University in St. Louis (1963–1972)^[1][2][3]. Gościnnie prowadził wykłady na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (1969), University of Cincinnati (1969) oraz Dartmouth College (1972)^[1].

Był propagatorem twórczości kompozytorów drugiej szkoły wiedeńskiej^[1]. Sam jednak w swojej własnej twórczości kompozytorskiej nie zaadaptował technik dodekafonii, nie wychodząc poza zwykłą atonalność^[2][3]. Wspólnie z Homerem Ulrichem(inne języki) opublikował pracę A History of Music and Musical Style (Nowy Jork 1963)^[1][3].

(na podstawie materiałów źródłowych^[1])