Paweł Cygler

Paweł Cygler
Ilustracja
mjr w st. spocz. Paweł Szczęsny Cygler (16 marca 1937)
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

13 grudnia 1893
Piotrków

Data i miejsce śmierci

1940
Kijów USRR, ZSRR

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

Legion Puławski

Jednostki

23 pułk piechoty
59 pułk piechoty
garnizon Tarnów

Stanowiska

dowódca batalionu
komendant placu

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Multimedia w Wikimedia Commons
Epitafium Pawła Cyglera w Bykowni

Paweł Szczęsny Cygler (ur. 13 grudnia 1893 w Piotrkowie, zm. 1940 w Kijowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Mikołaja i Anastazji z Soleckich urodzony 13 grudnia 1893 w Piotrkowie[1].

Służył w Legionie Puławskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, jako były żołnierz Armii Imperium Rosyjskiego, został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika[2]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923, 1924 był przydzielony do 23 pułku piechoty w garnizonie Włodzimierz Wołyński[5][6]. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[7][8]. W maju 1927 został wyznaczony w 23 pp na stanowisko oficera przysposobienia wojskowego[9].

W kwietniu 1928 został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu na stanowisko dowódcy II batalionu[10][11]. W październiku 1931 został przeniesiony na stanowisko oficera placu w Tarnowie. W 1932 zajmowane przez niego stanowisko służbowe otrzymało nazwę „komendant placu”[12]. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V[13]. Na podstawie orzeczenia Komisji Wojskowo–Lekarskiej przy Ministrze Spraw Wojskowych dla wojskowych zawodowych z dnia 16 maja 1934, z dniem 31 lipca 1934 przeniesiony w stan spoczynku[14]. Ostatnio zamieszkały w Łucku[1].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez UNKWD rejonu sarneńskiego. Śledztwo wszczęto 8 kwietnia 1940, oskarżony z § 54-13. Więziony w Równem skąd 31 maja 1940 wywieziony do więzienia w Kijowie; akta śledcze 12 maja 1940 przekazano do Kijowa (NKWD USRR), a następnie 28 maja 1940 do NKWD ZSRR[1]. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 67/1-113 oznaczony numerem 3164)[15]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

W 1927 w Chełmie poślubił Julię Ładysławę Łupińską (1904-1963), z którą miał syna Pawła Antoniego (ur. 1928)[16].

Ordery i odznaczenia

Upamiętnienie

Decyzją ministra obrony narodowej z 2022 pośmiertnie został awansowany na stopień podpułkownika[16].

Przypisy

  1. ↑ a b c Śladami zbrodni katyńskiej. Warszawa: Centralne Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji RP, 1998, s. 392 poz. 113.
  2. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: 1922, s. 18.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 410.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 354.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 191.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 180.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 180.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 118, 119 lok. 21.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 144.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 137.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 73.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29, 509.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 marca 1934, s. 133.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 281.
  15. ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 14. [dostęp 2015-06-17].
  16. ↑ a b Piotr Stańczak: Paweł Cygler, ofiara zbrodni katyńskiej, doczekał się pośmiertnego awansu. Odebrała go synowa, uroczystość odbyła się w Radomiu. echodnia.eu, 2022-08-10. [dostęp 2025-10-18].
  17. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 94 (ISAP).
  18. ↑ M.P. z 1933 r. Nr 24, poz. 33 (ISAP).
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929, s. 239.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya