Pegasus 2
| |
| Inne nazwy |
Apollo SA-8, Saturn SA-8, Pegasus II, Pegasus B, S01381 |
|---|---|
| Indeks COSPAR |
1965-039A |
| Państwo | |
| Zaangażowani | |
| Rakieta nośna | |
| Miejsce startu | |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum |
467 km |
| Apogeum |
594 km |
| Okres obiegu |
95,20 min |
| Nachylenie |
31,70° |
| Mimośród |
0,009185 |
| Czas trwania | |
| Początek misji |
25 maja 1965 07:35:01 UTC |
| Koniec misji |
3 listopada 1979 |
| Wymiary | |
| Masa całkowita |
1451,5 (10450 kg wraz z 2. członem rakiety) kg |
Pegasus 2 – amerykański satelita naukowo-badawczy i technologiczny do pomiaru mikrometeoroidów dla celów związanych z projektowaniem statków Apollo oraz dla testów pracy z rakietami Saturn. Drugi statek z serii Pegasus. Misja początkowo planowana na rok trwała ponad trzy lata.
Elementem satelity była osłona modułu dowodzenia Apollo, tzw. boilerplate (nr BP-26) i system ucieczkowy, umieszczony na szczycie. Osłona otaczała satelitę Pegasus 2. Po starcie została odrzucona i orbitowała samodzielnie (skatalogowana pod oznaczeniami 1965-039B i S01385).
Wyposażenie naukowe
- Detektory meteoroidów
- Detektory składały się z równoległych płyt tworzących kondensatory. Gdy płyty były przebijane przez mikrometeoroidy, następowało krótkie wyładowanie elektryczne. Każda płyta miała wymiary 0,51 x 1,02 metra. Umieszczone były na ruchomych wysięgnikach satelity (skrzydłach). Na każdym z nich umieszczone było 6 zestawów po 16 płyt i jeden zestaw po 8 płyt, co dawało łącznie 208 płyt i 416 tak utworzonych kondensatorów. Całkowita powierzchnia detektora wynosiła 188 m². Płyty były osłonięte warstwą aluminium o różnych grubościach: 0,4, 0,2 lub 0,04 mm.
- Spektrometr elektronowy
- Dookólny spektrometr stanowił osłonięty scyntylator i fotopowielacz. Przyrząd służył do pomiaru promieniowania jonizującego na orbicie i badaniom anomalii południowoatlantyckiej. Detektor był umieszczony w pobliżu szczytu satelity, w kierunku +z. Przyrząd posiadał dwa kanały energetyczne, 0,5 MeV i 2 MeV. Osłona scyntylatora zapobiegała rejestrowaniu protonów o energiach poniżej 3 MeV. Układ antykoincydencyjny blokował zaś zliczenia cząstek o energiach większych niż 11 MeV.
- Testery pokryć powierzchni termicznych
Bibliografia
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.