Piotr Stopyra

Piotr Stopyra

Lech

podporucznik
Data i miejsce urodzenia	24 czerwca 1894 Grodzisko
Data i miejsce śmierci	10 kwietnia 1929 Grodzisko
Przebieg służby
Lata służby	1914–1918
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier
Formacja	Legiony Polskie
Jednostki	Pierwsza Kompania Kadrowa 1 pułk piechoty LP
Stanowiska	dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa: bitwa pod Łowczówkiem
Późniejsza praca	właściciel hurtowni tytoniu
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Piotr Stopyra, ps. „Lech” (ur. 24 czerwca 1894 w Grodzisku, zm. 10 kwietnia 1929 tamże) – podporucznik Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 24 czerwca 1894 w miasteczku Grodzisko, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Elżbiety z domu Szklana^[1][2]. W Rzeszowie ukończył gimnazjum. W 1912 był jednym z założycieli Związku Strzeleckiego okręgu rzeszowskiego^[3][4]. Od 1913 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie był studentem na wydziale prawa. W tym samym roku ukończył Szkołę Podoficerską, a od października członek lwowskiego oddziału Związku Strzeleckiego. Równocześnie ze wstąpieniem do Związku Strzeleckiego rozpoczął kurs w szkole oficerskiej^[3].

6 sierpnia 1914 wstąpił w szeregi Legionów Polskich i został przydzielony w 1 Kompanii Kadrowej do 1 pułku piechoty Legionów Polskich^[3]. Uczestniczył w wyprawie na Kielce. 24 grudnia 1914 biorąc udział w bitwie pod Łowczówkiem podczas której dowodził plutonem, dał przykład ogromnej odwagi swoim podwładnym powstrzymując kilkakrotne ataki żołnierzy wroga, które były skierowane na pozycje legionowe^[3]. Podczas dalszych walk pułku, oddział którym dowodził zawsze wzorowo prowadził do ataku, aż do momentu otrzymania ciężkiej rany w której stracił lewą rękę. Za waleczność i poświęcenie okazane podczas walk z wrogiem wyróżniony został nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari^[5][3].

Będąc inwalidą wojskowym w sierpniu 1918 otrzymał zwolnienie z wojska. Powrócił do rodzinnego miasta, gdzie od 1921 prowadził hurtownię tytoniu. Zmarł w Grodzisku i spoczął na miejscowym cmentarzu^[3].

Był żonaty z Anną z Jarischów (1895–1966), z którą miał trzech synów: Jana (1920–1985), Bronisława (1922–2011) i Adolfa (1924–1935)^[3][6].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7197^[3] – 17 maja 1922^[7][1][8]
• Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 25 lipca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[9][3][4]

• Stopyra Piotr (Lech). [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.72-6671 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-16].
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
• Stefan Pomarański: Zarys historji wojennej 1-go pułku piechoty legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-06-07].