Piwniczanka

Piwniczanka – naturalna woda mineralna wydobywana w Piwnicznej-Zdroju z kilkunastu odwiertów. Rozprowadzana przez Zakład Butelkowania Naturalnej Wody Mineralnej Piwniczanka, którego właścicielem jest Spółdzielnia Pracy Piwniczanka.

Historia

Historia Piwniczanki jest ściśle związana z uzdrowiskiem w Piwnicznej utworzonym w 1932. Jednak tzw. kwaśne wody znane były dużo wcześniej. Za odkrywcę walorów wód Piwnicznej uznaje się lwowskiego lekarza dr Juliusza Korwina Gąsiorowskiego. W 1885 wykonał on badania wód, stwierdzając ich wysoką wartość profilaktyczną i leczniczą[1]. Obecnie w Piwnicznej-Zdroju eksploatuje się wody lecznicze; dominującym typem występujących na tym obszarze wód mineralnych są szczawy wodorowęglanowo-wapniowo-magnezowe, żelaziste[2]. Koncesję na wydobywanie wód leczniczych ze złóż w Piwnicznej-Zdroju, Kokuszce i Łomnicy-Zdroju posiada Spółdzielnia Pracy „Piwniczanka”[3].

Odwiert „Piwniczanka 1” (P-1) wykonano w 1932 roku. Pierwotnie miał 68,6 m głębokości, a rok później pogłębiono go do 82 metrów[4]. W 1957 dokonano kolejnego pogłębienia do głębokości 123,2 m. Odwiert P-2 z 1934 roku ma głębokość 90,0 m, a od 1958 roku 177,0 m. Odwiert z 1989 roku ma głębokość 32,0 m. Odwiert P-6 z 1993 roku ma 80,8 m. Odwiert P-7 z 2000 roku ma 160 m przy czym jest wykorzystywany jedynie do ujmowania wody pitej na miejscu. Odwiert P-8 wykonano w 2000 roku, ma 104 m, P-9 w 2001 roku, ma 130, P-11 2002 roku, ma 90 m, a P-14 w 2007 roku, ma 100 m[5].

Mimo istnienia uzdrowiska przez dłuższy okres nie sprzedawano wody na większą skale. Rozlewnie wybudowano dopiero w latach 1964–1968 w ramach eksperymentu sądeckiego[4][6]. Pierwsze butelki Piwniczanki zeszły z linii produkcyjnej w czerwcu 1968[7].

Pierwszym właścicielem marki były Nowosądeckie Zakłady Spożywcze Przemysłu Terenowego w Grybowie[6] (podległe Powiatowej Radzie Narodowej w Nowym Sączu) przekształcone później w Zakład Butelkowania Wody Mineralnej w Piwnicznej. Później rozlewnią zarządzały Zakłady Piwowarskie w Okocimiu, a od 1977 Wojewódzki Związek Spółdzielni Rolniczych „Samopomoc Chłopska” w Nowym Sączu. W wyniku przemian gospodarczych w 1990 centralne związki spółdzielni, w tym nowosądecka, zostają zlikwidowane. Właścicielem Piwniczanki została założona przez pracowników Spółdzielnia Pracy Piwniczanka[8].

Skład mineralny

Ujęcia wód wykorzystywane przez wytwórnię Piwniczanka różnią się mineralizacją. W studni P-14 zawartość substancji rozpuszczonych osiąga wartości 764–978 mg/l, a w studni P-8 5893–7153 mg/l. W odwiercie P-1 waha się w granicach 2239–3970 mg/l. Zmienność wewnątrz ujęć między latami jest nieznaczna[5].

Według jednego z badań woda z ujęcia „Piwniczanka” ma wysoką ogólną mineralizację 3339 mg/l i średnią zawartość dwutlenku węgla (2736 mg/l). Wśród anionów największy udział miał jon wodorowęglanowy (95,98 mval), podczas gdy jonów siarczanowych stwierdzono 1,04 mval, a chlorkowych 0,41 mval. Wśród kationów dominowały wapń (43,47 mval, 362,3 mg/l) i magnez (32,12 mval, 162,46 mg/l). Mniejsza była zawartość sodu (21,42 mval), a zawartość potasu wynosiła 1,78 mval[9].

W jednym z badań wód mineralnych sprzedawanych w Polsce wykazano, że skład deklarowany przez producenta może nieco odbiegać od rzeczywistego. W przypadku „Piwniczanki” różnice te zwykle oznaczały mniejszą zawartość zmierzoną wobec deklarowanej. Dla poszczególnych jonów wartości te wynosiły w miligramach na litr: potas: 9,971 wobec 13, sód: 116,6 wobec 133, magnez 82,79 wobec 87, wapń 213,6 wobec 180, a chlorki 11,28 wobec 0[10]. W innym badaniu stwierdzono wyższą niż deklarowana zawartość siarczanów 39,67 mg/l wobec 32 mg/l[11]. W wodzie tej stwierdzono również pewną ilość arsenu (0,26–0,68 μg/l), ołowiu (26,8–30,4 μg/l), niklu (ok. 10 μg/l)[12] i baru (0,748 mg/l)[13].

Odczyn „Piwniczanki” jest lekko kwaśny, jego pH to 6,41[11].

Deklarowany skład wody[14]

Nazwa Wzór
chemiczny
Zawartość
[mg/l]
Kationy
wapniowy Ca2+ 180
sodowy Na+ 133
magnezowy Mg2+ 87
potasowy K+ 13
litowy Li+ 0,7
Aniony
wodorowęglanowy HCO3 1260
siarczanowy SO42− 30
fluorkowy F 0,24
Razem 1727

Produkty

Butelkowana „Piwniczanka” spełnia stosowane w Polsce kryteria wody mineralnej. W 2022 roku dotyczyło to wody pozyskiwanej z ujęć P-5, P-6, P-8, P-9, P-11, P-14, P-17 i P-18 [15]. Obecnie (informacja z 2026 roku) w sprzedaży znajdują się wody o trzech stopniach nasycenia dwutlenkiem węgla: wysokonasycona (gazowana), średnionasycona (lekko gazowana) i niskonasycona (delikatnie gazowana)[16]. Na polskim rynku „Piwniczanka” należy do grupy wód mineralnych o najbardziej stabilnym składzie[13].

Według oceny konsumentów smak „Piwniczanki” jest lekko kwaśny z mineralnym posmakiem[13].

„Piwniczanka” należała do bardziej znanych marek wody mineralnej w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej[17]. W jednej z ankiet, w 2004 roku, „Piwniczanka” znajdowała się na trzecim miejscu (19%) popularności wśród krakowskich konsumentów kupujących wody butelkowane[18]. W innym badaniu była na szóstym miejscu[19]. Woda tej marki uzyskała kilka certyfikatów jakości i nagród[20].

Przypisy

  1. Niezwykłe odkrycie podczas wakacji [online], oficjalna witryna Piwniczanki [dostęp 2026-07-06].
  2. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, Urząd Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, Piwniczna-Zdrój 2024, s. 43 [dostęp 2026-07-15].
  3. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, Urząd Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, Piwniczna-Zdrój 2024, s. 92 [dostęp 2026-07-15].
  4. a b Hanna Ostrowicka, Z historii użytkowania wód mineralnych w okolicach Piwnicznej Zdroju, „Przegląd Geologiczny”, s. 461–463 [dostęp 2026-07-05].
  5. a b Karolina Kurek i inni, Prediction of the Stability of Chemical Composition of Therapeutic Groundwater, „Water”, 12 (1), 2019, s. 103, DOI10.3390/w12010103, ISSN 2073-4441 [dostęp 2026-07-05] (ang.).
  6. a b Eksperyment sądecki [online], oficjalna witryna Piwniczanki [dostęp 2026-07-06].
  7. O wodzie – bez zalewania, „LindePartner” (3), 2014, s. 19 [dostęp 2026-07-15].
  8. Historia. Piwniczanka. [dostęp 2026-07-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-06-14)]. (pol.).
  9. Michał Drobnik, Teresa Latour, The effect of curative waters applied in crenotherapy on the level of electrolytes in the blood serum and the activity of the smooth muscles of the small intestine in the in vitro assay, „Roczniki Panstwowego Zakladu Higieny”, 53 (4), 2002, s. 359–369, PMID12664663.
  10. Andrzej Gawdzik, Kamil Garbat, Alicja Gawdzik, Jarosław Gawdzik, Chemical composition of the commerce mineral waters versus tap water in the city of Kielce, „Proceedings of ECOpole”, 9 (1), 2015, s. 41–46, DOI10.2429/proc.2015.9(1)005.
  11. a b Anna Pasternakiewicz, Maciej Bilek, Kinga Stawarczyk, Badania zawartości wybranych anionów nieorganicznych w wodach mineralnych i źródlanych – pod kątem bezpieczeństwa zdrowotnego wody, „Problemy Higieny i Epidemiologii”, 95 (3), 2014, s. 788–793 [dostęp 2026-07-05].
  12. Jadwiga Biernat, Joanna Michalczyk, Karolina Łoźna, Marzena Styczyńska, Ocena zawartości toksycznych pierwiastków śladowych w wodach leczniczych, „Bromatologia i Chemia Toksykologiczna”, XLV (3), 2012, s. 446–454 [dostęp 2026-07-05].
  13. a b c Test wód mineralnych i źródlanych. Wybór wody [online], Fundacja Pro-Test, 20 grudnia 2011 [dostęp 2026-07-07].
  14. Piwniczanka [online], Woda dla Zdrowia [dostęp 2026-07-05].
  15. ML, Wody butelkowane: które z nich to mineralne? Inspekcja ogłosiła listę [online], RynekZdrowia.pl, 18 listopada 2022 [dostęp 2026-07-07].
  16. Z natury wyjątkowa! [online], oficjalna witryna Piwniczanki [dostęp 2026-07-06].
  17. Regina Pacanowska, Marki krajowe i marki globalne na polskim rynku butelkowanych wód mineralnych w końcu XX i na początku XXI wieku, [w:] Tomasz Głowiński, Marek Zawadka (red.), Od regaliów po dobro narodowe. Ochrona i wykorzystanie zasobów środowiska naturalnego na ziemiach polskich - aspekt historyczny, Wydawnictwo Gajt, 2016, s. 307–324, ISBN 978-83-62584-86-4, Wrocławskie Spotkania z Historią Gospodarczą [dostęp 2026-07-05].
  18. Maria Krełowska-Kułas, Preferencje konsumentów związane ze spożywaniem wod butelkowanych, „Journal of Elementology”, 12 (1), 2007, s. 55–62 [dostęp 2026-07-05].
  19. Anna Irena Szymańska, Innowacyjność produktowa przedsiębiorstw produkcyjnych a preferencje konsumentów, „Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego”, 20, 2012, s. 147–161 [dostęp 2026-07-05].
  20. Elżbieta Pitrus, Uzdrowiska karpackie w dobie transformacji, „Turyzm/Tourism”, 16 (1), 2006, s. 53–70, DOI10.18778/0867-5856.16.1.04, ISSN 2080-6922 [dostęp 2026-07-05].

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya