Polewacze

Polewacze
Палевачы
Полевачи
Państwo

 Białoruś

Obwód

 witebski

Rejon

głębocki

Sielsowiet

Prozoroki

Populacja (2009)

 

• liczba ludności

34[1]

Położenie na mapie obwodu witebskiego
Mapa konturowa obwodu witebskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Polewacze”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, u góry znajduje się punkt z opisem „Polewacze”
Ziemia55°16′56″N 28°13′22″E/55,282222 28,222778

Polewacze (biał. Палевачы; ros. Полевачи) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie głębockim, w sielsowiecie Prozoroki.

Znajduje tu się przystanek kolejowy Polewacze, położony na linii Połock – Mołodeczno.

Historia

W czasach zaborów w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego[2].

W 1907 roku w Polewaczach Ihnat Bujnicki (pol. Ignacy Bujnicki) założył w swojej posiadłości amatorski teatr, w którym początkowo występowali jego krewni i okoliczni mieszkańcy.[3] Zespół liczył około 8 aktorów oraz około 16 tancerzy. Próby odbywały się pod kierownictwem samego Bujnickiego. Teatr występował w Polewaczach, Prozorokach i okolicznych miejscowościach, prezentując białoruskie pieśni, tańce oraz stroje ludowe.[4]

Z czasem zespół przekształcił się w pierwszą profesjonalną trupę teatru białoruskiego, a Bujnicki uznawany jest za założyciela nowoczesnego teatru białoruskiego.[5]

Według przekazów lokalnych mieszkańców muzycy z okolicznych wsi (grający na cymbałach, skrzypcach i dudach) przychodzili do Bujnickiego z życzeniami wielkanocnymi.[6] Polewacze należały do regionów o silnych tradycjach dudziarskich. Z tym środowiskiem łączony jest Adam Szulha — dudziarz występujący w trupie Bujnickiego.[7]

Bujnicki uczynił z dud jeden z symboli swojego teatru i wprowadził ten instrument na sceny Wilna, Warszawy i Petersburga podczas tournée zespołu.[8]

W budynku miejscowej szkoły średniej utworzono Muzeum Założyciela Teatru Białoruskiego (otwarte w 1982 roku).[9] Na głównym placu miejscowości znajduje się grób Ihnata Bujnickiego oraz pomnik wzniesiony w 1976 roku (rzeźbiarz I. Misko, architekt M. Burdin).[10]

Siedziba Bujnickiego w Polewaczach nie zachowała się do czasów współczesnych.[11]

W latach 1921–1945 majątek i osada kolejowa leżały w Polsce, w województwie wileńskim[a], w powiecie dziśnieńskim, w gminie Prozoroki[12].

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 82 osoby, 55 było wyznania rzymskokatolickiego, 15 prawosławnego a 12 mojżeszowego. Jednocześnie 16 mieszkańców zadeklarowało polską, 54 białoruską a 12 żydowską przynależność narodową. Było tu 9 budynków mieszkalnych[13]. W 1931 majątek w 5 domach zamieszkiwało 33 osób, a osadę kolejową w 1 domu 14 osób[14].

Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Prozorokach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Głębokiem i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Prozorokach[15].

Ulokowana tu była kompania graniczna KOP „Polewacze”.

W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR[16][17]. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR[18].

Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

Uwagi

  1. ↑ Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).

Przypisy

  1. ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu witebskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
  2. ↑ wieś Polewacze na mapie (rejon głębocki, obwód witebski) [online], www.radzima.net [dostęp 2022-03-16].
  3. ↑ Енцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі. Т. 1. Мінск: БелСЭ, 1984.
  4. ↑ Адамовіч А. Ігнат Буйніцкі — заснавальнік беларускага прафесійнага тэатра. Мінск, 1976.
  5. ↑ Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, hasło: Bujnicki Ignacy.
  6. ↑ W. Woranow, Dudary znad Dzviny i Paazierja, Mińsk 2023.
  7. ↑ Сасноўскі З., Беларуская дуда, Мінск 2010.
  8. ↑ Лыч Л., Гісторыя беларускай культуры. Мінск 2002.
  9. ↑ Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. Т. 2. Мінск: БелЭн, 1994.
  10. ↑ Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. Т. 2. Мінск: БелЭн, 1994.
  11. ↑ Лыч Л., Гісторыя беларускай культуры. Мінск 2002.
  12. ↑ gmina wiejska Prozoroki. Radzima. [dostęp 2019-08-02]. (pol.).
  13. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. 7, część 2, 1924, s. 70.
  14. ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 24.
  15. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 1340.
  16. ↑ https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.
  17. ↑ okupacja sowiecka ziem polskich, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-04-03].
  18. ↑ Piotr Eberhardt, Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej, „Dzieje Najnowsze”, Rocznik L – 2018 (2), 2018, s. 95–100.

Bibliografia

Gmina Prozoroki (II Rzeczpospolita)
Miasteczko
Wsie
Zaścianek
Kolonie
Folwarki
Majątki
Osada tartaczna
Osada kolejowa
Osada
Koszarka kolejowa
Osada wojskowa
Okolica szlachecka

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya