Polhoranka
| Kontynent | |
|---|---|
| Państwo | |
| Kraj | |
| Rzeka | |
| Długość | 30,1 km |
| Źródło | |
| Współrzędne | |
| Ujście | |
| Recypient | Jezioro Orawskie |
| Miejsce |
pomiędzy wsiami Zubrohlava i Klin |
| Współrzędne | |
Położenie na mapie kraju żylińskiego  | |
Położenie na mapie Słowacji  | |
Polhoranka – niewielka rzeka górska w Zachodnich Beskidach, na Orawie. Płynie w całości na terenie Słowacji. Długość 30,1 km. Powierzchnia dorzecza 169 km². Średni spadek 2,39%.
Początki cieków źródłowych Polhoranki znajdują się na dość rozległym terenie po południowej stronie głównego Europejskiego Działu Wodnego, od południowych stoków Mędralowej (ok. 1090 m) po zachodnie stoki Małej Babiej Góry (ok. 1230 m). Popularny portal mapowy lokuje źródła Polhoranki wprost na południowych zboczach Mędralowej[1], natomiast ciek spod Małej Babiej, pod nazwą Priehybský potok[2], uznaje za pierwszy lewobrzeżny dopływ Polhoranki. W polskiej tradycji utarło się nazywać źródłowy ciek Polhoranki Jałowcem. Nazwę „Polhoranka” stosowano natomiast dopiero dla cieku, powstającego z połączenia Jałowca i potoku Hlásna rieka w rejonie gajówki Borsučie[3].
Polhoranka spływa początkowo głęboką, całkowicie zalesioną doliną w kierunku południowo-zachodnim. Na wysokości Przełęczy Półgórskiej skręca ku południowemu wschodowi, po czym spływa szeroką doliną i na wysokości 601 m n.p.m., pomiędzy wsiami Zubrohlava i Klin, uchodzi do Jeziora Orawskiego. Przed wybudowaniem zapory i powstaniem wyżej wymienionego zbiornika należała do dorzecza Białej Orawy. Miejscowości rozłożone wzdłuż doliny Polhoranki to Orawska Półgóra, Rabcza i Zubrohlava. Wzdłuż doliny Polhoranki wiódł od końca średniowiecza trakt z doliny Orawy przez Przełęcz Półgórską do Żywca. Obecnie biegnie tędy słowacka droga nr 521 z Namiestowa na Przełęcz Korbielowską (Przełęcz Glinne). Asfaltowa droga wiedzie prawie aż po same źródła Polhoranki (pod Przełęcz Jałowiecką Północną), jednak powyżej ostatnich zabudowań Orawskiej Półgóry jest ona zamknięta dla ruchu pojazdów samochodowych.
Przypisy
- ↑ Mapa turystyczna. [dostęp 2024-11-02].
- ↑ Słowackie nazewnictwo cieków wodnych. [dostęp 2024-11-02]. (słow.).
- ↑ Jeremi Melnik (oprac.), Babia Góra. 1 : 25 000. mapa turystyczna, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 1993.
Bibliografia
- Orava. Beskid Żywiecki. Turistická mapa 1:50 000, 3. vydanie, wyd. VKÚ Harmanec, 2001, ISBN 80-8042-246-X.
- Pasternak Kazimierz: Stosunki hydrologiczne Babiej Góry. Wody powierzchniowe, w: „Park narodowy na Babiej Górze. Przyroda i człowiek”, Warszawa – Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983. ISBN 83-01-04137-4.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.