Polisulfany

disulfan
trisulfan

Polisulfany, polisiarczki wodoru, wodorki polisiarki – grupa nieorganicznych związków chemicznych zbudowanych z nierozgałęzionych łańcuchów atomów siarki zakończonych atomami wodoru o wzorze ogólnym HSnH (n ≥ 2). Czasami disulfan (HS2H) nie jest uwzględniany w tej grupie[1].

Polisulfany mogą być wykorzystywane do otrzymywania cząsteczek siarki o układzie pierścieniowym w reakcji z chlorosulfanami[2]:

Cl2Sn + H2Sm → Sn+m + 2HCl

Właściwości

Są cieczami, a ich gęstość, lepkość i temperatura wrzenia wzrastają wraz z długością łańcucha. Disulfan jest bezbarwny, natomiast pozostałe polisulfany mają żółtą barwę, która jest tym intensywniejsza, im dłuższa jest cząsteczka polisulfanu[3].

Łatwo utleniają się i są mało stabilne, przez co rozkładają się na siarkę i siarkowodór, zwłaszcza w środowisku kwasowym[4], ale także zasadowym (nawet przy niewielkich ilościach metali alkalicznych z powierzchni szkła)[3]:

H2Sn → ⅛(n−1)S8 + H2S↑

Rozkład powodują także jony SO32− i CN−[3]:

H2Sn + (n−1)SO32− → H2S + (n−1)S2O32−
H2Sn + (n−1)CN− → H2S + (n−1)SCN−

Otrzymywanie

Polisulfany o długości łańcucha do S8 zostały wyizolowane w czystej postaci. Związki o dłuższym łańcuchu były obserwowane jedynie w roztworach[3].

Jedną z metod otrzymywania polisulfanów jest rozpuszczanie siarki w roztworach siarczków litowców, np. Na2S. W otrzymanym roztworze o żółtej barwie występują jony polisiarczkowe Sn2−[3][4]:

S2− + (n−1)S → Sn2−

Roztwór ten dodaje się do nadmiaru rozcieńczonego kwasu solnego w temperaturze −10 °C[3][4]:

Na2Sn + 2HCl → 2NaCl + H2Sn

Otrzymana mieszanina zawiera głównie polisulfany o długości łańcucha od S4 do S6. Możliwe jest ich wydzielenie poprzez destylację pod zmniejszonym ciśnieniem[3][4].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Polysulfanes, [w:] Compendium of Chemical Terminology, International Union of Pure and Applied Chemistry, wer. 5.0.0, 2025, DOI: 10.1351/goldbook.P04753 (ang.).
  2. ↑ Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 6, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 614–615, ISBN 978-83-01-16282-5, OCLC 867940592.
  3. ↑ a b c d e f g Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 683, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
  4. ↑ a b c d Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 6, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 631, ISBN 978-83-01-16282-5, OCLC 867940592.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya