Potamopyrgus
| Potamopyrgus | |
| Stimpson W., 1865[1] | |
 Wodożytka nowozelandzka – jeden z przedstawicieli rodzaju Potamopyrgus. | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| (bez rangi) | Caenogastropoda |
| (bez rangi) | Hypsogastropoda |
| (bez rangi) | Littorinimorpha |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Rodzaj |
Potamopyrgus |
Potamopyrgus – rodzaj ślimaków z podgromady przodoskrzelnych, grupujący małe i bardzo małe gatunki słonawo- i słodkowodne, występujące w ciekach, estuariach, wodach przybrzeżnych oraz małych i dużych zbiornikach wodnych Nowej Zelandii i wschodniej Australii[2]. Jeden z gatunków, wodożytka nowozelandzka (Potamopyrgus antipodarum), jest gatunkiem inwazyjnym - zawlekany najprawdopodobniej z wodami balastowymi i przez migrujące zwierzęta, rozprzestrzenia się także na innych kontynentach (w Europie, Ameryce Północnej, Azji)[3][4].
Cechy morfologiczne
Zwierzęta z długimi, zaostrzonymi czułkami, oczy na słupkach. Muszle o zróżnicowanym kształcie (stożkowate, jajowato-stożkowate, wieżyczkowate) i urzeźbieniu (gładkie, o skrętach zaopatrzonych w kolce, kil, rzędy szczecinek), stosunkowo grubościenne. Otwór muszli jajowaty, z połączonymi brzegami[5]. Wieczko cienkie, błoniaste, ze spiralnymi skrętami. Płytka środkowa raduli ma dwa lub więcej ząbków bazalnych, położonych z lewej i prawej strony[5].
Biologia i ekologia
Zajmowane siedliska
Organizmy eurytopowe, występują w różnych typach siedlisk słodko- i słonawowodnych, na różnych typach podłoży, zwykle jednak na niewielkich głębokościach[2][6].
Odżywianie
Zdrapywacze i filtratorzy. Odżywiają się detrytusem i glonami peryfitonowymi, niektóre mogą filtrować pokarm (fitoplankton, bakterie z błony powierzchniowej) z wody[7]. W żołądku występuje pręcik krystaliczny[5]
Rozmnażanie
Żyworodne, mogą rozmnażać się partenogenetycznie[3].
Inne informacje
Nie wydalają kwasu moczowego[8].
Gatunki
Rodzaj Potamopyrgus obejmuje następujące gatunki:
- Potamopyrgus antipodarum J. E. Gray, 1843 - (syn. Potamopyrgus jenkinsi)
- Potamopyrgus corolla (A. A. Gould, 1847) (gatunek typowy, z charakterystycznymi długimi kolcami na całej powierzchni muszli, stosunkowo duży – wys. muszli ok. 8 mm, endemit występujący na Nowej Zelandii[8])
- Potamopyrgus pupoides F. W. Hutton, 1882 (najmniejszy gatunek w rodzaju, wysokość muszli dorosłych osobników nie przekracza 2 mm, w przeciwieństwie do pozostałych gatunków, rozmnaża się wyłącznie amfigonicznie, a proporcje płci kształtują się jak 1:1; endemit występujący w wodach słonawych na Nowej Zelandii[8])
- Potamopyrgus estuarinus (Winterbourn, 1971)
- Potamopyrgus cresswelli F. M. Climo, 1974 - (syn. Potamopyrgus gardneri, Potamopyrgus manneringi)
- Potamopyrgus dawbini A. W. B. Powell, 1955
- Potamopyrgus melvilli (Hedley, C., 1916)
- Potamopyrgus oscitans T. Iredale, 1944
- Potamopyrgus subterraneus H. Suter, 1905
- Potamopyrgus troglodytes (Climo, F. M., 1974)
Poza pierwszymi trzema gatunkami z listy status systematyczny pozostałych gatunków jest niepewny, co wynika z dużej zmienności morfologicznej, jaką przejawiają przedstawiciele gatunków należących do tego rodzaju[2][8].
Przypisy
- ↑ Stimpson, W. 1865. Diagnoses of newly discovered genera of gasteropods, belonging to the sub-family Hydrobiinae, of the family Rissoidae. American Journal of Conchology 1 (1): 52-54.
- ↑ a b c Winterbourn M.J. 1970. The New Zealand species of Potamopyrgus (Gastropoda: Hydrobiidae). Malacologia 10: 283- 321
- ↑ a b Ponder W.F. 1988. Potamopyrgus antipodarum – a molluscan colonizer of Europe and Australia. Journal of Molluscan Studies 54: 271-285.
- ↑ Zaranko, D. T., D. G. Farara and F. G. Thompson. 1997. Another exotic mollusk in the Laurentian Great Lakes: the New Zealand native Potamopyrgus antipodarum (Gray 1843) (Gastropoda, Hydrobiidae).
- ↑ a b c Piechocki A. 1979. Mięczaki (Mollusca), Ślimaki (Gastropoda) W: Fauna słodkowodna Polski 7. PWN, Warszawa; str. 79-80.
- ↑ Weatherhead M.A., James M.R. 2001. Distribution of macroinvertebrates in relation to physical and biological variables in the littoral zone of nine New Zealand lakes. Hydrobiologia 462: 115-129.
- ↑ Reavell P.E. 1980. A study of the diets of some British freshwater gastropods. Journal of Conchology 30: 253-271.
- ↑ a b c d Ponder W.F. 1964. The freshwater Mollusca of New Zealand. Tane 10: 12-35.
Bibliografia
- Baden Powell A.W. 1979. New Zealand Mollusca, William Collins Publishers Ltd., Auckland, New Zealand ISBN 0-00-216906-1
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.