Radiostacja 13R

Radiostacja 13-R – krótkofalowa telefoniczno-telegraficzna radiostacja nadawczo-odbiorcza stosowana w Wojsku Polskim.

Radiostacja produkcji ZSRR (1942-1945) przeznaczona była do utrzymania dwustronnej łączności w dywizyjnych i pułkowych sieciach radiowych. Jest sprzętem o budowie uproszczonej, zaprojektowanym podczas wojny. Wykorzystano wystandartyzowane części domowych odbiorników. Po wojnie, do lat 50., 13-R zostały wykorzystane do szkolenia uczniów w szkołach radiowych DOSARM/DOSAAF (Ochotnicze Towarzystwo Pomocy dla Armii, Lotnictwa i Marynarki Wojennej ZSRR, analog LOK).

Zakres fal 171,43 – 70,59 m wyskalowany w numerach 70–170, posiadała dwa podzakresy: kolor czerwony: nr 70-90, kolor żółty: nr 80-170^[1].

W zależności od rodzaju zastosowanej anteny, zapewniała dwustronną łączność przy antenie prętowej 2,65 m – mikrofonem do 10 km, kluczem 17 km, przy antenie promieniowej – 11 km mikrofonem do 18 km, kluczem 25 km^[1].

Masa radiostacji ok. 20 kg^[1].

Makietę radiostacji 13-R, dzięki której szybciej i lepiej mogli szkolić się przyszli specjaliści, wykonał własnoręcznie Polak, Kapral Edward Koperek (widoczny na zdjęciu).

• Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
• Справочник по войсковым и танковым радиостанциям. – М.:Военное издательство Народного комиссариата обороны, 1943, с. 14-21 (ros.)
• Foreign Military Weapons And Equipment. Vol. VII. Signal Equipment. Dept. of the Army Pamphlet 30-11-1. – Washington, D. C., 1951. P. 15-16 (ang.)

• 13-R w Muzeum komunikacji wojskowej RKK (ros.)