Red Top
| |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Rodzaj | |
| Przeznaczenie |
przeciwlotniczy krótkiego zasięgu |
| Data konstrukcji |
1962 |
| Operacyjność |
1964-1988 |
| Długość |
3320 mm (podawane są też dane od 3270 do 3480 mm) |
| Średnica |
223 mm |
| Rozpiętość |
910 mm |
| Masa |
154 kg |
| Napęd |
silnik rakietowy na paliwo stałe |
| Prędkość |
3,2 Ma |
| Zasięg |
do 12 km |
| Naprowadzanie |
termiczne pasywne (IR) |
| Masa głowicy |
31 kg |
| Typ głowicy |
odłamkowo-burząca |
| Użytkownicy | |
| Wielka Brytania | |
Red Top – brytyjski kierowany pocisk rakietowy klasy powietrze-powietrze krótkiego zasięgu, opracowany w 1962 przez firmę Hawker Siddeley, samonaprowadzany na podczerwień, przeznaczony do niszczenia celów powietrznych na krótkich dystansach. Od 1977 produkowany przez firmę British Aerospace (BAe).
Rozwój
Red Top był trzecim kierowanym pociskiem powietrze-powietrze opracowanym w Wielkiej Brytanii. Powstał jako daleko idące rozwinięcie pocisku Firestreak i początkowo nosił oznaczenie Firestreak Mk.IV, wkrótce zmienione z powodu całkowitej odmienności konstrukcji.
W przeciwieństwie do Firestreaka, który miał głowicę bojową w tylnej części pocisku, naokoło komory spalania silnika, Red Top miał prostszy, klasyczny układ konstrukcyjny, z głowicą bojową w przedniej części, przy czym zwiększono jej masę z 22,7 kg do 30,8 kg. Posiadał ponadto ulepszoną głowicę poszukiwawczą z detektorem podczerwieni Violet Banner pod przezroczystą osłoną w zaokrąglonym nosie pocisku, nowy termiczny zapalnik zbliżeniowy Green Garland i silnik rakietowy Linnet o większym ciągu. Zmieniono kształt usterzenia pocisku, zachowując jego układ aerodynamiczny (cztery powiększone skrzydła za środkiem długości pocisku i cztery małe trójkątne stery na końcu kadłuba). W efekcie, Red Top miał nieco większy zasięg i manewrowość oraz większą skuteczność. Dzięki nowej głowicy poszukiwawczej, mógł być wystrzeliwany przeciw celom także z ich przedniej półsfery.
Red Top wszedł do służby w 1964, na uzbrojenie samolotów English Electric Lightning (po 2 pociski) i de Havilland Sea Vixen (po 4 pociski). W latach 80. pociski te zaczęły być przestarzałe w stosunku do nowych wersji amerykańskich AIM-9 Sidewinder i pozostały jedynie w ograniczonym użyciu aż do wycofania Lightningów w 1988.
Projektowany był wariant rozwojowy pocisku Blue Dolphin lub Blue Jay Mk.V, z samonaprowadzaniem półaktywnym (odpowiednik AIM-7 Sparrow), lecz nie wszedł do użycia.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.