Reinhold Feix

Reinhold Feix
SS-Hauptscharführer SS-Hauptscharführer
Data i miejsce urodzenia

3 lipca 1909
Nová Ves nad Nisou

Data i miejsce śmierci

30 maja 1969
Amberg

Przebieg służby
Formacja

Schutzstaffel

Stanowiska

dowódca straży w obozie zagłady w Bełżcu, komendant obozu pracy w Budzyniu

Reinhold Feix (ur. 3 lipca 1909 w Nová Ves nad Nisou, zm. 30 maja 1969 w Ambergu) – Niemiec sudecki, SS-Hauptscharführer, zbrodniarz hitlerowski, dowódca kompanii wartowniczej w obozie zagłady w Bełżcu, komendant obozu pracy w Budzyniu.

Życiorys

Urodził się w Neudorfie w Kraju Sudetów (ob. Nová Ves nad Nisou). Przed wybuchem II wojny światowej mieszkał w Jabloncu nad Nysą (niem. Gablonz an der Neiße)[1]. Z zawodu był fryzjerem[2]. Według Rudolfa Redera był żonaty i miał dwoje dzieci[3].

Był członkiem SS. Służył w obozie szkoleniowym SS w Trawnikach, w którym formowano jednostki złożone z żołnierzy Armii Czerwonej zwerbowanych na służbę niemiecką, przeznaczone w pierwszym rzędzie do udziału w eksterminacji Żydów. Prawdopodobnie latem 1942 roku został przeniesiony z Trawnik do obozu zagłady w Bełżcu[4].

W Bełżcu dowodził kompanią wartowniczą złożoną z kolaborantów przeszkolonych w Trawnikach[5]. Ponadto był jednym z esesmanów sprawujących nadzór nad „śluzą”, czyli specjalnym korytarzem, którym pędzono żydowskie ofiary z rozbieralni w obozie I do komór gazowych w obozie II[6]. Nadzorował również więźniów, którzy przenosili zwłoki zagazowanych ofiar do masowych grobów[4]. Często przeprowadzał egzekucje w obozowym „lazarecie”[a][7]. Wziął także czynny udział w akcji pacyfikacyjnej 4 października 1942 roku, kiedy to w odwecie za rzekome podpalenie stajni, w której komendant Gottlieb Hering trzymał swoje ulubione konie, zamordowano ponad 50 Polaków i Ukraińców zamieszkałych w Lubyczy Królewskiej i okolicznych wsiach. To on razem z Fritzem Jirmannem rozstrzeliwał wskazane przez Heringa ofiary[8]. Był uznawany za jednego z najokrutniejszych członków obozowej załogi[1][4][9]. Rudolf Reder wspominał[3]:

Gdy ktoś nie zrozumiał go od razu, bił, krzyczał w niebogłosy jak wariat […] Faix robił wrażenie nienormalnego. Grał na skrzypcach. Kazał orkiestrze grać w kółko do upadłego melodię: Góralu, czy ci nie żal? Kazał ludziom śpiewać, tańczyć, naigrywał się z nich i katował. Bestia oszalała.

Na jego cześć jedna z dróg na terenie obozu została nazwana „Feixstraße”[10]. Niemniej pozostali członkowie załogi, stanowiący w większości zwartą grupę weteranów akcji T4, traktowali go z wyższością i dystansem, stawiając go niemal na równi z sowieckimi volksdeutschami, którzy służyli w kompanii wartowniczej[4].

W grudniu 1942 roku objął stanowisko komendanta obozu pracy dla Żydów w Budzyniu[9]. Okres, w którym sprawował rządy, uznawany jest za najkrwawszy w całej historii obozu. Szczególnie często przeprowadzano wtedy „selekcje”, w których wyniku więźniowie niezdolni do pracy byli rozstrzeliwani lub wysyłani do obozów zagłady[11]. W Budzyniu przebywał do czerwca/lipca[9] lub sierpnia[1][2] 1943 roku.

Podczas służby w Budzyniu Feix poznał Amona Götha, późniejszego komendanta obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Kontynuowali tę znajomość także po wyjeździe Götha z Budzynia. Zdaniem Johannesa Sachslehnera jest możliwe, że u boku Feixa przyszły komendant Płaszowa nabył pierwszych doświadczeń w masowym mordowaniu Żydów[2].

Nie wiadomo, czym Feix zajmował się w ostatnich latach wojny[1]. Po kapitulacji III Rzeszy zamieszkał w Niemczech Zachodnich. Nigdy nie został osądzony za zbrodnie popełnione w okupowanej Polsce. Zmarł w swoim domu w bawarskim Ambergu pod koniec maja 1969 roku[1].

Uwagi

  1. ↑ Był to masowy grób na terenie obozu II. Nad jego krawędzią rozstrzeliwano Żydów niezdolnych dotrzeć o własnych siłach do komór gazowych: starców, inwalidów, osoby ranne i chore, małe dzieci bez opiekunów. Patrz: Kuwałek 2010 ↓, s. 51–52, 133–134.

Przypisy

  1. ↑ a b c d e Webb 2016 ↓, s. 167.
  2. ↑ a b c Sachslehner 2010 ↓, s. 52.
  3. ↑ a b Reder 1999 ↓, s. 64.
  4. ↑ a b c d Kuwałek 2010 ↓, s. 72.
  5. ↑ Kuwałek 2010 ↓, s. 79.
  6. ↑ Kuwałek 2010 ↓, s. 69.
  7. ↑ Kuwałek 2010 ↓, s. 134.
  8. ↑ Kuwałek 2010 ↓, s. 62–63.
  9. ↑ a b c Libionka 2013 ↓, s. 28.
  10. ↑ Tregenza 1993 ↓, s. 24.
  11. ↑ Rajca 1976 ↓, s. 96.

Bibliografia

  • Robert Kuwałek: Obóz zagłady w Bełżcu. Lublin: Państwowe Muzeum na Majdanku, 2010. ISBN 978-83-925187-8-5.
  • Dariusz Libionka (red.): Obóz zagłady w Bełżcu w relacjach ocalonych i zeznaniach polskich świadków. Lublin: Państwowe Muzeum na Majdanku, 2013. ISBN 978-83-62816-10-1.
  • Czesław Rajca. Podobozy Majdanka. „Zeszyty Majdanka”. IX, 1976. ISSN 0514-7409. 
  • Rudolf Reder: Bełżec. Kraków: Fundacja Judaica i Państwowe Muzeum Oświęcim-Brzezinka, 1999. ISBN 83-907715-3-5.
  • Johannes Sachslehner: Kat z listy Schindlera. Zbrodnie Amona Leopolda Götha. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 2010. ISBN 978-83-240-1322-7.
  • Michael Tregenza. Christian Wirth: Inspekteur der SS-Sonderkommandos „Aktion Reinhard”. „Zeszyty Majdanka”. XV, 1993. ISSN 0514-7409. 
  • Chris Webb: The Belzec death camp. History, Biographies, Remembrance. Stuttgart: ibidem-Verlag, 2016. ISBN 978-3-8382-0866-4. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya