Retiarius

Ten artykuł od 2026-02 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Retiarius (łac. dosł. „sieciarz”) – typ gladiatora spopularyzowany pod koniec I wieku n.e.

Walczył długim trójzębem osadzonym na drewnianym drzewcu, siecią rybacką przywiązaną do lewego nadgarstka długimi sznurkami, którą zarzucał na rywala, oraz sztyletem pugio, którym mógł dobić powalonego przeciwnika. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku (galerus), którą w razie potrzeby mógł osłonić głowę oraz osłaniająca ramię manica, wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, a czasami z naszytych na skórę łusek. Po II wieku n.e. nakładał na lewe ramię rękaw z kolczugi, który sięgał aż po pierś, ale nie było to regułą. Nie posiadał hełmu, tarczy ani nagolenników.

Retiarius walczył zazwyczaj z secutorem uzbrojonym w tarczę i miecz. Z racji tego, że retiarius był najlżej uzbrojonym gladiatorem, musiał liczyć na szybką i zręczną obronę. W przypadku, gdy przeciwnik złapał sieć, retiarius mógł się jej łatwo pozbyć odcinając ją krótkim nożem.

Innym typem gladiatora, który bardzo przypominał retiariusa, był laquearius.