Roman Wajdowicz

Roman Wajdowicz

Data i miejsce urodzenia	29 marca 1911 Warszawa
Data i miejsce śmierci	28 sierpnia 1988 Łódź
Rektor PWSFTviT w Łodzi
Okres	od 1980 do 1982
Poprzednik	Stanisław Kuszewski
Następca	Henryk Kluba
Odznaczenia

Roman Wajdowicz (ur. 29 marca 1911 w Warszawie, zm. 28 sierpnia 1988 w Łodzi)^[1] – polski elektroakustyk, pedagog, wykładowca akademicki oraz rektor PWSFTViT w Łodzi (1980–1982)^[1], doc., dr hab. inż.^[2]

Ukończył studia na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki Niemieckiej w Brnie(inne języki) (1934). W latach 1934–1936 pracował jako kierownik zespołu konstruktorskiego w warszawskiej fabryce radioodbiorników „Trans-radio”, następnie do II wojny światowej, jako kierownik techniczny w fabryce radiotechnicznej „Trio”. W międzyczasie od 1935 wykładał radiotechnikę w Szkole Rzemieślniczej w Warszawie^[1].

Podczas II wojny światowej, do czerwca 1941 przebywał we Lwowie, pracując w warsztacie naprawy radioodbiorników. Po agresji III Rzeszy na Związek Radziecki, wyjechał do Stalinabadu (późn. Duszanbe), gdzie pracował w Centralnych Warsztatach Napraw Aparatury Kinowej^[1].

W 1946 powrócił do Polski, początkowo zajmując się organizacją Szkoły Radiotechnicznej dla dorosłych w Krakowie, a następnie w latach 1949–1953 kierując Technikum Kinotechnicznym w Krakowie. Od 1953 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W 1957 nostryfikował dyplom inżyniera na Wydziale Łączności Politechniki Łódzkiej. W 1959 uzyskał tytuł doktora nauk technicznych, broniąc pracę doktorską na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. Był prorektorem (1954–1968)^[1] i prodziekanem Wydziału Operatorskiego i Realizacji Telewizyjnej oraz kierownikiem Zakładu Techniki Dźwiękowej PWSFTViT w Łodzi^[3], a w latach 1980–1982 także rektorem uczelni. W 1987 przeszedł na emeryturę^[1].

Był autorem wielu podręczników i artykułów poświęconych technice dźwięku w filmie^[1]. Należał do Rady Naukowej Muzeum Techniki oraz był członkiem Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN^[3].

Został pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (kwatera: XII, rząd: 16, grób: 3)^[4].

• Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)
• Złoty Krzyż Zasługi (1960)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964)
• Honorowa Odznaka Miasta Łodzi (1964)
• Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966)
• Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1973) za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej oraz kształcenia kadry naukowo-dydaktyczne^[1]

• Wajdowicz R., Zasady techniki dźwiękowej i jej zastosowanie w filmie: skrypt z wykładów dla 2 roku wszystkich wydz. Państwowej Wyższ. Szkoły Filmowej w Łodzi w r. ak. 1955/56, Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, 1956;
• Wajdowicz R., Technika filmowa: (kompendium), Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna i Filmowa im. L. Schillera, 1961;
• Wajdowicz R., Polskie osiągnięcia techniczne z dziedziny utrwalania i odtwarzania dźwięku do roku 1939, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1962;
• Wajdowicz R., Julian Ochorowicz jako prekursor telewizji i wynalazca w dziedzinie telefonii, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1964;
• Wajdowicz R., Maszyny mówiące, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1966;
• Wajdowicz R., Technika dźwiękowa w filmie i telewizji, Komitet do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”. Biuro Kadr i Szkolenia, 1972;
• Wajdowicz R., Historia magnetycznego zapisu obrazów, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1972;
• Wajdowicz R., Nowoczesne metody rejestracji obrazów, Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1979.