Roman Wodzicki

Roman Kazimierz Wodzicki z Granowa herbu Leliwa (ur. 31 lipca 1904 we Lwowie, zm. 9 grudnia 1978^[1]) – polski prawnik i urzędnik konsularny, konsul generalny w Szczecinie (1939, nie objął stanowiska), kierownik konsulatu RP w Tuluzie (1944–1945).

Syn Maurycego i Marii z domu Markowskiej, wywodził się z rodziny szlacheckiej^[1]. Absolwent gimnazjum w Tarnowie oraz prawa i Szkoły Nauk Politycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1927 obronił tam doktorat. Związał się następnie z polską służbą dyplomatyczną. Pomiędzy 1928 a 1934 pracował w Komisariacie Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku, następnie został radcą w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1938 objął stanowisko wicekonsula w ambasadzie w Berlinie. W sierpniu 1939 nominowany na stanowisko konsula generalnego w Szczecinie, nie objął stanowiska ze względu na wybuch wojny. Od 8 września 1939 internowany w północnej części Niemiec, następnie ewakuowany przez Danię do Szwecji^[2].

W październiku 1939 wstąpił w Bretanii do Armii Polskiej we Francji, w 1940 walczył w ramach 1 Dywizji Grenadierów w Lotaryngii. Trafił do niemieckiej niewoli, jednak udało mu się w 1941 zbiec ze szpitala obozowego. Pomiędzy 1942 a 1944 aktywny w polskim ruchu oporu w południowej Francji. Pomiędzy 1944 a 1945 pełnił funkcję konsula polskiego w Tuluzie^[3], następnie pozostał we Francji, przy czym wielokrotnie odwiedzał Polskę. Zajął się tłumaczeniami oraz publicystyką^[2]. Autor książki ze wspomnieniami z lat 1928–1939^[4].

Od 1934 żonaty z Martą Winiecką, mieli dwóch synów. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowany w Warszawie^[1].