Romuald Juchniewicz

Romuald Juchniewicz

Data i miejsce urodzenia	1 października 1925 Wilno
Data i miejsce śmierci	9 lipca 2001 Gdańsk
Profesor zw. dr hab. inż.
Specjalność: Zabezpieczenia przeciwkorozyjne
Alma Mater	Politechnika Gdańska
Doktorat	7 października 1954 Politechnika Gdańska
Habilitacja	1967 Politechnika Warszawska
Odznaczenia

Romuald Juchniewicz (ur. 1 października 1925 w Wilnie, zm. 9 lipca 2001 w Gdańsku) – polski inżynier chemik, profesor Politechniki Gdańskiej, specjalista z zakresu zabezpieczeń przeciwkorozyjnych.

Urodził się w rodzinie Mariana i Marii Juchniewiczów. Wstępne nauki pobierał w Publicznej Szkole Powszechnej w Wilnie, a następnie wstąpił do Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta. W 1940 r. przeniósł się do Szkoły Technicznej (późniejszej Wyższej Szkoły Technicznej w Wilnie). W 1944 r. uzyskał maturę. Rozpoczęte w Wilnie studia wyższe kontyunuował po repatriacji na Uniwersytecie Łódzkim, a od 1946 r. na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. Studia ukończył w 1948 r. uzyskując stopień inżyniera chemika, magistra nauk chemicznych po obronie pracy zatytułowanej Kinetyka utleniania cykloheksanolu aktywnym tlenem. 7 października 1954 uzyskał stopień doktora nauk chemicznych po obronie pracy pt. Zależność potencjału nieodwracalnej elektrody (stali) od pH środowiska jako wskaźnik trwałości antykorozyjnej. Od września 1957 r. przebywał na rocznym stażu naukowym w Katedrze Metalurgii Uniwersytetu Cambridge. W 1967 r. na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej obronił pracę habilitacyjną pt. Badania anodowej korozji platyny wywołanej przepływem prądu nałożonego z wzrastającą sinusoidalną składową zmienną o częstotliwości 50 Hz. W 1978 r. nadano mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, w 1988 r. został profesorem zwyczajnym^[1].

W latach 1947–2001 pracował macierzystej uczelni, początkowo na stanowisku młodszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej, po obronie pracy magisterskiej został asystentem. W okresie 1969–1991 pracował jako kierownik Zakładu Technologii Zabezpieczeń Przeciwkorozyjnych, 1988–1991 dyrektor Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej oraz Korozji, twórca i w latach 1991–1995 kierownik Katedry Technologii Zabezpieczeń Przeciwkorozyjnych. Równocześnie od lutego do czerwca 1947 r. był nauczycielem chemii i fizyki w I Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku, w latach 1947–1953 w Gimnazjum Przemysłowym Przetwórstwa Rybnego, Liceum Przetwórstwa Rybnego w Sopocie i Szkole Asystentek Technicznych Akademii Medycznej. W 1996 r. przeszedł na emeryturę^[2].

Przedstawiciel Polski w Światowej Radzie Korozyjnej, ekspert ONZ ds. Walki z Korozją. Był generalnym konsultantem w Specjalistycznym Przedsiębiorstwie Zabezpieczeń Przeciwkorozyjnych „Corrpol” w Gdańsku (1995–1996) oraz w Zakładzie Usług Antykorozyjnych „Korserwis” w Łodzi. Członek Rady Programowej czasopisma „Ochrona przed Korozją”^[2].

Laureat nagrody Wojewody Gdańskiego w dziedzinie nauki (1988).

Miał żonę i córkę^[3].

Zmarł w Gdańsku, pochowany 14 lipca 2001 r. na cmentarzu Srebrzysko (rejon I, kwatera Groby Rodzinne E-85)^[4].

• Katodowa protektorowa i anodowa ochrona metali w technice (PWN Warszawa, 1960)
• Z zagadnień korozji metali (PWN Warszawa, 1965)
• Technika przeciwkorozyjna. Praca zbiorowa cz. 1–2 (PWSz Warszawa, 1973–1976)

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2000)^[5][6]
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1990)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978)
• Złoty Krzyż Zasługi (1973)
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1996)

Źródło:^[1][2].