Ronnie Scott

Ronnie Scott, właściwie Ronald Schatt (ur. 28 stycznia 1927 w Londynie, zm. 23 grudnia 1996 tamże) – brytyjski saksofonista tenorowy i bandlider jazzowy, współzałożyciel londyńskiego klubu Ronnie Scott’s Jazz Club(inne języki)[1][2]. W latach 50. należał do czołowych postaci brytyjskiego modern jazzu i współprowadził z Tubbym Hayesem(inne języki) zespół Jazz Couriers(inne języki); założony przez niego i Pete’a Kinga(inne języki) klub odegrał ważną rolę w prezentowaniu amerykańskich wykonawców i promowaniu brytyjskiego jazzu[1][2][3][4].

Życiorys i działalność muzyczna

Urodził się w londyńskim Stepney jako syn Josepha Schatta, znanego również jako Jock Scott, saksofonisty i lidera orkiestry, oraz Sylvii Rosenbloom[2]. Po krótkich próbach gry na kornecie i saksofonie sopranowym otrzymał od ojczyma saksofon tenorowy; pobierał następnie lekcje u Jacka Lewisa i Harry’ego Golda(inne języki), a w wieku 16 lat zaczął występować w londyńskich klubach[2].

W latach 1944–1945 grał w zespole trębacza Johnny’ego Claesa, a od lutego 1946 przez rok należał do orkiestry Teda Heatha(inne języki), z którą uczestniczył w nagraniach dla wytwórni Decca[2][1]. Pod koniec lat 40. kilkakrotnie podróżował do Nowego Jorku, między innymi jako członek zespołów występujących na transatlantykach, aby słuchać w tamtejszych klubach bebopu w wykonaniu takich muzyków jak Dizzy Gillespie, Charlie Parker i Bud Powell[1][2][3]. Wrażenia wyniesione z nowojorskich klubów wpłynęły później na koncepcję jego własnego klubu w Londynie[4].

Na przełomie 1948 i 1949 został współzałożycielem zespołu Club Eleven(inne języki), który działał na zasadach kooperatywy, prowadził własny klub i skupiał londyńskich zwolenników nowoczesnego jazzu[2][3][4]. W styczniu 1953, po okresie gry między innymi w orkiestrze Jacka Parnella(inne języki), utworzył własny dziewięcioosobowy zespół, w którym zgromadził czołowych przedstawicieli ówczesnego brytyjskiego jazzu[2]. Grupa nagrywała dla wytwórni Esquire(inne języki), dokumentującej powojenny jazz brytyjski, zwłaszcza działalność muzyków bopowych[2][5].

Na początku 1957 Scott założył wraz z saksofonistą Tubbym Hayesem kwintet Jazz Couriers, uważany za jeden z najważniejszych brytyjskich zespołów modern jazzowych końca lat 50.[2]. Formacja zakończyła działalność w sierpniu 1959 mimo sukcesów artystycznych i popularności, ponieważ Scott postanowił zrezygnować z regularnych tras koncertowych i otworzyć własny klub[2].

Ronnie Scott’s Jazz Club i dalsza działalność

30 października 1959 Scott i Pete King otworzyli Ronnie Scott’s Jazz Club w piwnicy budynku przy 39 Gerrard Street(inne języki) w londyńskim Soho[2][4]. King zajmował się zarządzaniem klubem, natomiast Scott odpowiadał za jego publiczny wizerunek, pełnił rolę gospodarza i często występował w nim ze swoimi zespołami[2][4].

Początkowo występy muzyków amerykańskich w Wielkiej Brytanii utrudniał spór między brytyjskim a amerykańskim związkiem zawodowym muzyków[2]. Przełomem stał się czterotygodniowy angaż Zoota Simsa w listopadzie 1961, uzyskany dzięki negocjacjom Kinga[2]. Kolejne angaże amerykańskich muzyków opierano na zasadzie wzajemnej wymiany[2]. W następnych latach w klubie występowali między innymi Art Blakey, Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Sonny Rollins i Stan Getz, a także big-bandy Counta Basiego i Buddy’ego Richa[1][2].

W grudniu 1965 klub przeniesiono do większej siedziby przy Frith Street(inne języki)[2][4][6]. Dzięki regularnym występom amerykańskich solistów i zespołów oraz wspieraniu brytyjskich muzyków klub zyskał międzynarodową renomę i stał się jednym z głównych ośrodków brytyjskiego życia jazzowego[1][2][3].

Scott nadal prowadził działalność wykonawczą: w latach 1967–1969 należał do Kenny Clarke/Francy Boland Big Band(inne języki), pod koniec lat 60. kierował oktetem złożonym z młodych brytyjskich muzyków, a w latach 1971–1975 występował w trio z organistą Mike’em Carrem(inne języki); prowadził również własne kwartety i kwintety[1][3]. W 1978 utworzył związaną z klubem wytwórnię Ronnie Scott’s Jazz House[7]. W 1979 wspólnie z Mike’em Hennesseyem(inne języki) opublikował książkę Some of My Best Friends Are Blues, a w 1981 został mianowany Oficerem Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki[2][1].

Ostatnie lata i upamiętnienie

W ostatnim okresie życia nawracające problemy stomatologiczne ograniczały jego aktywność wykonawczą; po operacji dziąseł i założeniu protezy zębowej zamierzał powrócić do występów 24 grudnia 1996 w swoim klubie[2]. Dzień wcześniej został znaleziony martwy w swoim londyńskim mieszkaniu; przyczyną śmierci było zatrucie barbituranami[2].

W 2019 English Heritage umieściło na budynku przy 39 Gerrard Street tablicę upamiętniającą Scotta jako muzyka jazzowego i gawędziarza oraz informującą, że w latach 1959–1965 prowadził tam swój klub[4].

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h Charles Fox, Digby Fairweather. Scott, Ronnie [Schatt, Ronald]. „Grove Music Online”, 2001. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.25255. (ang.). 
  2. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Alun Morgan. Scott, Ronald [Ronnie] (1927–1996), jazz saxophonist and nightclub owner. „Oxford Dictionary of National Biography”, 2006-05-25. Oxford University Press. DOI: 10.1093/ref:odnb/63995. (ang.). 
  3. ↑ a b c d e Roger Cotterrell: Ronnie Scott (1927–96). [w:] Ronnie Scott: Interview 1 [on-line]. National Jazz Archive. [dostęp 2026-07-18]. (ang.).
  4. ↑ a b c d e f g Scott, Ronnie (1927–1996). English Heritage. [dostęp 2026-07-18]. (ang.).
  5. ↑ Howard Rye. Esquire. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J141000. (ang.). 
  6. ↑ Ronnie Scott. National Portrait Gallery. [dostęp 2026-07-18]. (ang.).
  7. ↑ Ronnie Scott’s Jazz House. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J753300. (ang.). 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya