Rousettini
| Rousettini | |||||
| Andersen, 1912[1] | |||||
 Rudawce nilowe (R. egyptiacus) | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Typ | |||||
| Podtyp | |||||
| Gromada | |||||
| Podgromada | |||||
| Infragromada | |||||
| Rząd | |||||
| Podrząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina | |||||
| Plemię |
Rousettini | ||||
| Typ nomenklatoryczny | |||||
|
Plemię: Rousettus J.E. Gray, 1821 | |||||
| |||||
| Rodzaje i gatunki | |||||
| |||||
Rousettini – monotypowe plemię ssaków z podrodziny Epomophorinae w obrębie rodziny rudawkowatych (Pteropodidae).
Rozmieszczenie geograficzne
Plemię obejmuje gatunki występujące w południowo-zachodniej, południowej, południowo-wschodniej Azji, Afryce, na Madagaskarze oraz Komorach[12][13][14].
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 80–192 mm, długość ogona 6–31,6 mm, długość ucha 13,5–27 mm, długość tylnej stopy 13–38 mm, długość przedramienia 66–106 mm; masa ciała 31–171 g[13][15].
Systematyka
Plemię wyodrębnił w 1912 roku szwedzki chiropterolog Knud Andersen w publikacji własnego autorstwa zatytułowanej Katalog Chiroptera w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Londynie[1]. Rodzaj Rousettus zdefiniował w 1821 roku angielski zoolog John Edward Gray w artykule zatytułowanym O naturalnym układzie zwierząt kręgowych, opublikowanym w czasopiśmie „The London Medical Repository”[11]. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) rudawiec nilowey (R. aegyptiacus).
Etymologia
- Rousettus (Rousettas): fr. nazwa roussette dla rudawki, od rousset ‘czerwonawy’[16].
- Cercopteropus: gr. κερκος kerkos ‘ogon’; πτερον pteron ‘skrzydło’; πους pous, ποδος podos ‘stopa’[17]. Gatunek typowy: Burnett wymienił dwa gatunki – Pteropus egyptiacus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810 i Pteropus amplexicaudatus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810 – nie wskazując gatunku typowego; w ramach późniejszego oznaczenia w 1912 roku na typ nomenklatoryczny wyznaczono Pteropus aegyptiacus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810[18].
- Xantharpyia: gr. ξανθος xanthos ‘żółty, złoto-żółty’; rodzaj Harpyia Illiger, 1811 (rurkonos)[19]. Gatunek typowy: Gray wymienił trzy gatunki – Pteropus egyptiacus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810, Pteropus amplexicaudatus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810 i Pteropus stramineus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1803 (= Vespertilio Vampyrus helvus Kerr, 1792) – nie wskazując gatunku typowego; Gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie)[18] É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810.
- Eleutherura: gr. ελευθερος eleutheros ‘wolny’; ουρα oura ‘ogon’[20]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Pteropus hottentotus Temminck, 1823 (= Pteropus aegyptiacus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810).
- Cynonycteris: gr. κυων kuōn, κυνος kunos ‘pies’; νυκτερις nukteris, νυκτεριδος nukteridos ‘nietoperz’[21]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Pteropus leachii[d] A. Smith, 1829.
- Senonycteris: etymologia niejasna, Gray nie wyjaśnił znaczenie nazwy rodzajowej, być może anagram przedrostka neso; gr. νυκτερις nukteris, νυκτεριδος nukteridos ‘nietoperz’[22][23]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Pteropus seminudus[e] Kelaart, 1850.
Podział systematyczny
Do plemienia należy jeden rodzaj rudawiec[24] (Rousettus) z siedmioma żyjącymi współcześnie gatunkami[25][15][12][24]:
| Grafika | Gatunek | Autor i rok opisu | Nazwa zwyczajowa[24] | Podgatunki[13][12][15] | Rozmieszczenie geograficzne[13][12][15] | Podstawowe wymiary[13][15][f] | Status IUCN[26] |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
Rousettus amplexicaudatus | (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810) | rudawiec sundajski | 3 podgatunki | kontynentalna Azja Południowo-Wschodnia (na południe od środkowej Mjanmy i południowo-środkowej Chińskiej Republice Ludowej, Indonezja, Filipiny, Nowa Gwinea (włącznie z pobliskim wyspami) oraz Wyspy Salomona; zakres wysokości: 0–2200 m n.p.m. | DC: 12,8–15,4 cm DO: 1,3–2,4 cm DP: 7–9,2 cm MC: 64–106 g |
LC |
| Rousettus spinalatus | Bergmans & J. Edwards Hill, 1980 | rudawiec nagogrzbiety | gatunek monotypowy | Sumatra (Indonezja) i północne Borneo (Malezja, Brunei i Indonezja); zakres wysokości: 0–300 m n.p.m. | DC: około 10,5 cm DO: 0,9–1,8 cm DP: 8,1–8,9 cm MC: 66–94 g |
VU | |
 |
Rousettus leschenaulti | (A.G. Desmarest, 1820) | rudawiec orientalny | 3 podgatunki | Pakistan, Indie, Sri Lanka na wschód do środkowej Chińskiej Republiki Ludowej (włącznie z Hajnanem), kontynentalna Azja Południowo-Wschodnia, Sumatra (włącznie z wyspą Simeulue), Jawa, Bali i Lombok | DC: 8–12,5 cm DO: 1,3–1,7 cm DP: 7,7–9,6 cm MC: 40–92 g |
NT |
| Rousettus linduensis | Maryanto & Yani, 2003 | rudawiec bagienny | gatunek monotypowy | endemit Indonezji: środkowe Celebes (Park Narodowy Lore Lindu); zakres wysokości: 900–1200 m n.p.m. | DC: 10,8–11,5 cm DO: 2,6–3,2 cm DP: 7,6–7,7 cm MC: 80–99g |
DD | |
 |
Rousettus aegyptiacus | (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810) | rudawiec nilowy | 6 podgatunków | Azja Zachodnia (od południowej Turcji i Cypru na wschód do południowo-zachodniego Pakistanu) i Afryka (od Senegalu do zachodnio-środkowej Angoli, od Etiopii do Zambii, wyspa Bioko i Wyspy Świętego Tomasza i Książęca; zakres wysokości: 0–4000 m n.p.m. | DC: 13,8–19,2 cm DO: 0,7–2,5 cm DP: 8,2–10,6 cm MC: 81–171 g |
LC |
 |
Rousettus madagascariensis | G. Grandidier, 1928 | rudawiec malgaski | gatunek monotypowy | endemit Madagaskaru: za wyjątkiem środkowej, wyżynnej części i suchego południowo-zachodniego obszaru; zakres wysokości: 0–1150 m n.p.m. | DC: 11,9–14,3 cm DO: 0,6–1,3 cm DP: 6,6–8cm MC: 31–81 g |
VU |
| Rousettus obliviosus | Kock, 1978 | rudawiec komorski | gatunek monotypowy | endemit Komorów: Wielki Komor, Mohéli i Anjouan; zakres wysokości: 0–1750 m n.p.m. | DC: 12,1–14,2 cm DO: 1,4–2,5 cm DP: 7–7,8 cm MC: 42–73 g |
VU |
Kategorie IUCN: LC – gatunek najmniejszej troski, NT – gatunek bliski zagrożenia, VU – gatunek narażony, DD – gatunki o nieokreślonym stopniu zagrożenia.
Opisano również dwa gatunki wymarłe[27][28]:
- Rousettus pattersoni Gunnell & Manthi, 2018 (Kenia; pliocen)
- Rousettus stekelesi Haas, 1952 (Izrael; plejstocen)
Kladogram za Almeida et al., 2020[29], zmodyfikowany
Uwagi
Przypisy
- ↑ a b c Andersen 1912 ↓, s. lxv.
- ↑ K.F. Koopman & J.K. Jones: Classification of bats. W: B.H. Slaughter & D.W. Walton (redaktorzy): About bats: A Chiropteran Symposium. Dallas: Southern Methodist University Press, 1970, s. 23. ISBN 978-0-87074-106-7. (ang.).
- ↑ a b W. Bergmans. Taxonomy and biogeography of African fruit bats (Mammalia, Megachiroptera). 5. The genera Lissonycteris Andersen, 1912, Myonycteris Matschie, 1899 and Megaloglossus Pagenstecher, 1885; general remarks and conclusions; annex: key to all species. „Beaufortia”. 47 (2), s. 69, 1997. (ang.).
- ↑ G.T. Burnett. Illustrations of the Alipeda (Alipeds), or Bats and their allies; being the arrangement of the Cheiroptera, Volitantia, or wing-footed Beasts, indicated in Outline. „Quarterly Journal of Science, Literature and the Arts”. 27, s. 269, 1829. (ang.).
- ↑ J.E. Gray: List of the specimens of Mammalia in the collection of the British museum. London: The Trustees, 1834, s. xix, 37. (ang.).
- ↑ J.E. Gray: List of the specimens of Mammalia in the collection of the British museum. London: The Trustees, 1843, s. xix. (ang.).
- ↑ J.E. Gray: Mammalia. W: E. Belcher: The zoology of the voyage of H.M.S. Sulphur: under the command of Captain Sir Edward Belcher, during the years 1836-42. Cz. 1. London: Smith, Elder, 1844, s. 29. (ang.).
- ↑ W. Peters: Naturwissenschaftliche Reise nach Mossambique: auf Befehl seiner Majestät des Königs Friedrich Wilhelm IV in den Jahren 1842 bis 1848 ausgeführt. Cz. 1: Zoologie. Berlin: G. Reimer, 1852, s. 25. (niem.).
- ↑ J.E. Gray: Catalogue of Monkeys, Lemurs, and Fruit-eating Bats in the collection of the British Museum. London: The Trustees, 1870, s. 115. (ang.).
- ↑ K.F. Koopman. A synopsis of the families of bats – part VII. „Bat Research News”. 25 (3-4), s. 25, 1985. (ang.).
- ↑ a b J.E. Gray. On the Natural Arrangement of Vertebrose Animals. „The London Medical Repository”. 15, s. 299, 1821. (ang.).
- ↑ a b c d C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 92–94. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
- ↑ a b c d e N. Giannini, C. Burgin, V. Van Cakenberghe, S. Tsang, S. Hintsche, T. Lavery, F. Bonaccorso, F. Almeida & B. O’Toole: Family Pteropodidae (Old World Fruit Bats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 9: Bats. Barcelona: Lynx Edicions, 2019, s. 85–89. ISBN 978-84-16728-19-0. (ang.).
- ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Rousettus. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-01-18].
- ↑ a b c d e Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 451. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 612.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 172.
- ↑ a b Andersen 1912 ↓, s. 16.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 709.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 255.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 212.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 629.
- ↑ Edmund C. Jaeger, Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 210, OCLC 637083062 (ang.).
- ↑ a b c Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 86-87. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-27]. (ang.).
- ↑ Taxonomy: Rousettus – Genus. The IUCN Red List of Threatened Species. [dostęp 2024-12-25]. (ang.).
- ↑ G.F. Gunnell & F.K. Manthi. Pliocene bats (Chiroptera) from Kanapoi, Turkana Basin, Kenya. „Journal of Human Evolution”. 140, s. 102440, 2020. DOI: 10.1016/j.jhevol.2018.01.001. (ang.).
- ↑ M. Stekelis & G. Haas. The Abu Usba Cave (Mount Carmel). „Israel Exploration Journal”. 2 (1), s. 35, 1952. DOI: 10.2307/27924459. (ang.).
- ↑ Francisca Cunha Almeida, Nancy B. Simmons, Norberto P. Giannini, A Species-Level Phylogeny of Old World Fruit Bats with a New Higher-Level Classification of the Family Pteropodidae, „American Museum Novitates”, 2020 (3950), 2020, s. 1-24, DOI: 10.1206/3950.1 [dostęp 2026-05-15].
Bibliografia
- T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904. (ang.).
- K. Andersen: Catalogue of the Chiroptera In the collection of the British Museum. Wyd. 2. Cz. 1: Megachiroptera. London: The Trustees, 1912, s. i–ci; 1–854. (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.