Ruben Awramow

Ruben Awramow

Data i miejsce urodzenia	6 października 1900 Samokow
Data śmierci	27 marca 1988
Minister kultury
Okres	od 6 lutego 1954 do 1 lutego 1957
Przynależność polityczna	Bułgarska Partia Komunistyczna
Następca	Demir Janew
Odznaczenia

Ruben Awramow Lewi (bułg. Рубен Аврамов Леви, ur. 6 października 1900 w Samokowie, zm. 27 marca 1988 w Sofii^[1]) – bułgarski działacz komunistyczny pochodzenia żydowskiego, minister kultury (1954–1957), deputowany do Zgromadzenia Narodowego 2. (1953–1957), 3. (1957–1962), 4. (1962–1966), 5. (1966–1971), 6. (1971–1976), 7. (1976–1981) i 8. (1981–1986) kadencji.

Urodził się w 1900 w Samokowie, w rodzinie żydowskiej. Ukończył gimnazjum w Samokowie.

W 1919 wstąpił do młodzieżowej organizacji komunistycznej, a w 1922 do Bułgarskiej Partii Komunistycznej. Od 1923 członkek komitetu centralnego partii i organizator powstania we wrześniu 1923^[1]. Po upadku powstania wyjechał do ZSRR, w tym czasie Sąd Okręgowy w Sofii skazał go zaocznie na karę śmierci^[1]. W czasie pobytu w Moskwie ukończył studia w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej, a następnie wykładał na Uniwersytecie Mniejszości Narodowych, a w latach 1931-1936 w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej^[1]. W 1936 wyjechał do Hiszpanii i wziął udział w wojnie domowej. Wstąpił do Komunistycznej Partii Hiszpanii i został wyznaczony na stanowisko komisarza politycznego jednej z dywizji republikańskich. W 1939 powrócił do ZSRR, gdzie zaangażował się w pracę bułgarskojęzycznej rozgłośni radiowej Christo Botew^[1].

Po przewrocie komunistycznym w Bułgarii (9 września 1944), powrócił do ojczyzny i stanął na czele wydziału propagandy KC Bułgarskiej Partii Komunistycznej. W 1950 objął kierownictwo wydziału nauki i kultury w komitecie centralnym partii. W 1954 stanął na czele resortu kultury w rządzie Wyłko Czerwenkowa, funkcję tę sprawował także w gabinecie kierowanym przez Antona Jugowa^[1]. W 1962 został pozbawiony funkcji politycznych i skoncentrował się na działalności naukowej.

W 1950 uzyskał tytuł profesorski^[1]. Był autorem licznych publikacji z zakresu historii i teorii komunizmu. W 1962 objął stanowisko dyrektora Instytutu Historii Bułgarskiej Partii Komunistycznej, a od 1969 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Współczesnych Teorii Społecznych^[1].

W 1980 został wyróżniony tytułem honorowego obywatela Samokowa. Czterokrotnie odznaczany Orderem Georgi Dimitrowa (1959, 1960, 1970, 1985).

• 1946: Марксизъм и анархизъм. Сказка
• 1946: Нашите задачи в новата изборна кампания
• 1947: Нова епоха за развитието на народната култура
• 1950: Партията на т.с. в периода 1012-1918 г..
• 1951: Материали по история на БКП 1885-1918 г..
• 1980: С пулса на времето

• Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 23-24. ISBN 978-954-430-603-8.