SMS G 7

SMS G 7
Ilustracja
G 7 w pierwszym okresie służby 1912-1920
Klasa

niszczyciel / torpedowiec

Typ

G 7

Historia
Stocznia

Germania, Kilonia

Położenie stępki

1911

Wodowanie

7 listopada 1911

 Kaiserliche Marine
Nazwa

G 7

Wejście do służby

30 kwietnia 1912

 Reichsmarine
 Kriegsmarine
Nazwa

T 107 (od 1939)

Wycofanie ze służby

1945

 Marynarka Wojenna ZSRR
Nazwa

Porażajuszczij (1946-1950)
Kazanka (1950-1955)

Wejście do służby

2 stycznia 1946

Wycofanie ze służby

24 grudnia 1955

Los okrętu

złomowany 1957

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

projektowa 573 t
pełna: 719 t

Długość

na linii wodnej: 71 m
pełna: 71,5 m

Szerokość

7,6 m

Zanurzenie

3 m

Napęd
4 kotły parowe
2 turbiny parowe
2 śruby napędowe
16 000 KM
Prędkość

32 węzły

Uzbrojenie
2 działa 88 mm SK L/30
4 wyrzutnie torped 500 mm
- stan początkowy
Załoga

74

Multimedia w Wikimedia Commons

SMS G 7, później T 107 – niemiecki niszczyciel z okresu I wojny światowej, pierwsza jednostka typu G 7. Służył także w okresie międzywojennym i podczas II wojny światowej, a po wojnie, do 1950 w marynarce ZSRR pod nazwą Porażajuszczij.

Zbudowany w ramach budżetu na 1911 rok. Brał udział w bitwach koło Helgolandu i na Dogger Bank.

W okresie międzywojennym pozostawał w składzie Reichsmarine, przechodząc kilka modernizacji, m.in. w latach 1920-21 w Wilhelmshaven, w trakcie której zmieniono uzbrojenie i zwiększono zapas paliwa, a następnie w latach 1928-31, kiedy zamieniono kotły na nowoczesne, przy tym zwiększając długość i modyfikując sylwetkę okrętu. Od 1936 r. wykorzystywany jako okręt szkolny[1]. Po przeklasyfikowaniu na torpedowiec nazwę okrętu zmieniono 23 kwietnia 1939 r. z G 7 na T 107[1]. Służył jako okręt pomocniczy także w czasie II wojny światowej.

Po wojnie przyznany ZSRR 5 listopada 1945 roku w ramach reparacji wojennych – został przejęty 2 stycznia 1946 roku i przybył do Libawy 5 stycznia[2]. 13 lutego 1946 roku otrzymał nazwę „Porażajuszczij” (Поражаю­щий) i od 15 lutego służył we Flocie Północno-Bałtyckiej[2]. 28 listopada 1950 roku został wycofany ze służby bojowej i 22 grudnia przekształcony w nieuzbrojony hulk szkolny (elektromechaniczny) pod nazwą „Kazanka”[2]. Ze służby we Flocie Bałtyckiej został wycofany 24 grudnia 1955 roku[2]. 21 lutego 1957 roku został zamieniony w poligon przeciwpożarowy, a już 12 marca tego roku skreślony z listy floty i przeznaczony do złomowania[2].

Dane techniczne

  • Początkowe:[1]
    • wyporność projektowa / pełna: 573/719 t
    • wymiary:
      • długość: 71,5 m
      • szerokość: 7,56 m
      • zanurzenie: 3,09 m
    • siłownia: 2 turbiny parowe Germania o mocy 16 406 KM, 3 kotły opalane węglem i 1 opalany ropą, 2 śruby
    • prędkość: 33 w.
    • zasięg: 1150 mil morskich przy prędkości 17 w.
    • zapas paliwa: 110 t węgla i 80 t ropy
    • załoga: 74 (3 oficerów)
    • uzbrojenie:
      • 2 działa 88 mm (2xI)
      • 4 wyrzutnie torped 500 mm (4xI)
      • 18 min morskich (możliwość)
  • po modernizacji w latach 1920-21:[1]
    • wyporność projektowa / pełna: 660/775 t
    • wymiary:
      • długość: 71,5 m
      • szerokość: 7,56 m
      • zanurzenie: 3,21 m
    • prędkość 31,5 w.
    • siłownia: jak wyżej
    • zasięg: 1800 mil morskich przy prędkości 17 w.
    • zapas paliwa: 156 t węgla i 80 t ropy
    • załoga: 91 (4 oficerów)
    • uzbrojenie:
      • 2 działa 105 mm
      • 2 wyrzutnie torped 500 mm (2xI)
  • po modernizacji w latach 1928-31:[1]
    • wyporność projektowa / pełna: 772/884 t,
    • wymiary:
      • długość: 76,1 m
      • szerokość: 7,58 m
      • zanurzenie: 3,12 m
    • prędkość 30 w.
    • siłownia: 2 turbiny parowe Germania, 3 kotły opalane ropą, 2 śruby
    • zasięg: 1900 mil morskich przy prędkości 17 w.
    • zapas paliwa: 220 t ropy
    • załoga: 91 (4 oficerów)
    • uzbrojenie: (stan na 1944)
      • 1 działo 105 mm
      • 2 działka 20 mm plot.
      • 3 wyrzutnie torped 500 mm (1xIII)

Przypisy

  1. ↑ a b c d e Trubicyn 2000 ↓, s. 53-54
  2. ↑ a b c d e Bierieżnoj 1994 ↓, s. 20-21.

Bibliografia

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.
  • Siergiej Trubicyn: Eskadriennyje minonoscy i minonoscy Giermanii (1871-1918 gg.). Sankt Petersburg: 2000, seria: Bojewyje Korabli Mira. (ros.).
  • Siergiej Bierieżnoj: Trofiei i rieparacyi WMF SSSR. Sprawocznik. Jakuck: 1994. (ros.).
Niszczyciele typu 1911 (Großes Torpedoboot 1911)
Podtyp V 1
Podtyp G 7
Podtyp S 13
Po 1939 roku
Inne państwa

Kaiserliche Marine

Kriegsmarine

Wasilikon Naftikon

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya