Sapindikarana

Sapindikarana ("uczynienie [zmarłego] sapindą"[1]) – jedna z pięciu kategorii ofiar hinduistycznych za przodków śraddha (श्राद्ध) opisanych w dziele Jadźńjawalkjadharmaśastra[2.1].

Termin

Sapindikarana odprawiona winna być rok po ceremonii pogrzebowej (czyli w warunkach hinduizmu najczęściej po kremacji). Akceptowane było jednak skrócenie tego okresu np. do sześciu tygodni. Wystarczającym powodem by tak postąpić były:

  • ślub
  • narodziny chłopca
  • inna szczególna uroczystość rodzinna
  • szczególnie szczęśliwy dzień

Znaczenie

Celem przeprowadzenia tej śraddhy było zakończenie trwania duszy zmarłego w formie błąkającego się ducha typu preta i zmiany jego statusu na "ojca" (przodka) określanego terminem pitry[3]. Wtedy dopiero stawał się w pełni mieszkańcem mitycznego świata przodków pitryloki. Dzięki temu statusowi, wierzono, że dusza zmarłego, jako pełnoprawny przodek, może uczestniczyć w ważnych zdarzeniach rodzinnych, na czym zależało żyjącym[2.2].

Przebieg rytuału

Śraddha sapindikarana była rytuałem indywidualnym. Syn lub w zastępstwie inny bliski krewny z linii męskiej, przygotowywał cztery naczynia, które następnie napełniał sezamem, substancjami zapachowymi i wodą. Ich liczba reprezentowała trzech poprzednich męskich przodków (już będących mieszkańcami pitryloki) i ostatnio zmarłego. Ofiarnik przelewał mieszaninę z czwartego naczynia dedykowanego ostatnio zmarłemu do trzech pozostałych. Równocześnie recytował modlitwę o wspólnocie.

Przypisy

  1. ↑ I.2. Świadectwa o sati w literaturze dawnych Indii. W: Przemysław Szczurek: Sati. Samopalenie wdów indyjskich w najdawniejszych relacjach Wschodu i Zachodu. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2013, s. 54, seria: Świat Orientu. ISBN 978-83-63778-15-6. Cytat: uczynienie [zmarłego] sapindą.
  2. ↑ Śraddha. W: Hanna Wałkówska: Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii. Wyd. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, seria: Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156.
    1. ↑ S. 69.
    2. ↑ S. 76–77.
  3. ↑ Duchy i upiory. W: Hanna Wałkówska: Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii. Wyd. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 24, seria: Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya