Sarah Chapman

Sarah Chapman
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

31 października 1862
Londyn

Data i miejsce śmierci

27 listopada 1945
Londyn

Zawód, zajęcie

robotnica

Sarah Chapman (ur. 31 października 1862 w Londynie, zm. 27 listopada 1945 tamże) – angielska robotnica, jedna z liderek strajku zapałczanego w 1888[1], uznawana za jedną z pionierek równości płci oraz sprawiedliwości w pracy robotniczej[2].

Życiorys

Rodzina

Była piątym z siedmiorga dzieci Samuela Chapmana, piwowara, i Sarah Ann Mackenzie. Dzieciństwo spędziła w Mile End[1], a kolejne lata w londyńskiej dzielnicy East End[3].

W grudniu 1891 poślubiła stolarza Charlesa Henry’ego Dearmana. W 1892 urodziła córkę Sarah Elsie. Później miała jeszcze pięcioro dzieci. Rodzina przeniosła się do Bethnal Green, gdzie Sarah mieszkała do końca życia[4]. Charles Henry Dearman zmarł w 1922[5].

Zmarła w szpitalu Bethnal Green. Została pochowana w nieoznaczonym grobie na cmentarzu Manor Park wraz z pięcioma innymi starszymi osobami[6].

Komitet strajku zapałczanego, Sarah Chapman stoi druga od lewej (1888)

Rola w strajku w 1888

 Osobny artykuł: strajk pracownic fabryki zapałek (1888).

Jako dziewiętnastolatka, wraz z matką i starszą siostrą, została zatrudniona jako robotnica zapałczana w firmie Bryant & May. Do czasu strajku w 1888 zajmowała stosunkowo dobrze opłacane stanowisko i była cenioną pracownicą[1].

W czerwcu 1888 na spotkaniu Towarzystwa Fabiańskiego zdecydowano o bojkocie zapałek firmy Bryant & May. Była to reakcja na złe warunki pracy i złe traktowanie pracowników. Poza fabryką odbyło się spotkanie wolnomyślicielki i reformatorki Annie Besant, w rezultacie czego powstał artykuł White Slavery in London opublikowany w „The Link” 23 czerwca. Chociaż dyrekcja firmy Bryant & May próbowała zmusić pracownice do podpisania oświadczeń odrzucających roszczenia, odmówiły. W rezultacie 5 lipca 1888 strajkowało około 1400 dziewcząt i kobiet[1].

Następnego dnia 200 kobiet maszerowało na Bouverie Street, szukając wsparcia Annie Besant. Sarah Chapman była jedną z trzech kobiet, które spotkały się z Besant. Uzyskały wsparcie działaczki i pomoc w stworzeniu komitetu strajkowego[5]. Pierwszymi członkiniami komitetu były: Mary Naulls, Mary Cummings, Sarah Chapman, Alice Francis, Kate Slater, Mary Driscoll, Jane Wakeling i Eliza Martin[1][7]. Organizowały spotkania publiczne, starały się pozyskać wsparcie parlamentarzystów. Prasa przychylnie odnosiła się do strajkujących kobiet[8]. Komitet Strajkowy wsparli też Toynbee Hall i London Trades Council. Po spotkaniu z zarządem Bryant & May przyjęto listę postulatów strajkujących[4].

Następnie kobiety założyły związek zawodowy (Union of Women Match Makers). Jego pierwsze spotkanie odbyło się 27 lipca w Stepney Meeting Hall. Do komitetu wybrano dwanaście kobiet, w tym Sarah Chapman[4]. Był to największy związek kobiet w Wielkiej Brytanii[9]. Sarah Chapman została wybrana przedstawicielką związku na Kongres Związków Zawodowych. Była jedną z uczestniczek Międzynarodowego Kongresu Związków Zawodowych w Londynie w 1888[4].

Dziedzictwo

Od 2019 działa The Matchgirls Memorial, organizacja charytatywna starająca się podnieść świadomość na temat strajku zapałczanych dziewcząt[4][10]. Zebrano datki na stworzenie nagrobka Sarah Chapman[11]. Planowano wzniesienie pomnika strajkujących i organizatorek strajku[8].

W lipcu 2020 w angielskim parlamencie złożono pismo wyrażające zaniepokojenie planowanym zniszczeniem miejsca pochówku Sarah Chapman[2].

W 2021 zapowiedziano, że nowe osiedle mieszkaniowe w Bow zostanie nazwane imieniem Sarah Chapman[3].

W 2022 English Heritage ogłosiło, że strajk zapałczanych dziewcząt zostanie upamiętniony niebieską tablicą w miejscu dawnej fabryki Bryant & May w Bow w Londynie[12]. Tablicę 5 lipca 2022 odsłoniła aktorka Anita Dobson oraz prawnuczka Sarah Chapman, Samantha Johnson, która prowadził kampanię na rzecz upamiętnienia[13][14][15][16].

W popkulturze

Sarah Chapman pojawia się w filmie Enola Holmes 2 (2022) platformy Netflix. Zagrała ją Hannah Dodd. Film przedstawia przyczyny i początek strajku[17].

Przypisy

  1. ↑ a b c d e Powered By Reason-, The Match Girls’ Strike [online], People’s History Museum [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  2. ↑ a b Sarah Chapman’s grave [online] [dostęp 2022-11-12].
  3. ↑ a b Council houses named after Matchgirls Strike leader [online], East London Advertiser [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  4. ↑ a b c d e Sarah Chapman, Matchgirl Strike Leader [online] [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  5. ↑ a b Sarah Chapman [online], Matchgirls Memorial [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  6. ↑ Matchgirls strike pioneer Sarah Dearman's grave 'under threat', „BBC News”, 6 czerwca 2020 [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  7. ↑ Sarah Chapman and the Matchgirl's Strike – inVISIBLEwomen [online], invisiblewomen.org.uk [dostęp 2022-11-12].
  8. ↑ a b Ertan Karpazli, Debt we owe to working-class girls who walked out of work 133 years ago [online], MyLondon, 31 października 2021 [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  9. ↑ Bow's brave matchwomen honoured in anniversary celebrations, „BBC News”, 22 czerwca 2013 [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  10. ↑ What’s on 29th April – 18th September 2022. [online], Whitechapel Society, 20 października 2020 [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  11. ↑ Nicola Rushton, Sarah Chapman and the unsung working class heroes of the Matchgirls strike campaign [online], Roman Road LDN, 26 lutego 2020 [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  12. ↑ Blue Plaques to tell stories of working class experience [online], English Heritage [dostęp 2022-11-12].
  13. ↑ Match Girls’ Strike of 1888 commemorated with blue plaque in East London [online], The Independent, 5 lipca 2022 [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  14. ↑ 1888 Match Girls’ Strike marked with blue plaque in east London [online], East London Advertiser [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  15. ↑ A Plaque For The Matchgirls | Spitalfields Life [online] [dostęp 2022-11-12] (ang.).
  16. ↑ Seminal Match Girls’ Strike of 1888 commemorated with English Heritage Blue Plaque in East London [online], English Heritage [dostęp 2022-11-12].
  17. ↑ ENOLA HOLMES 2 and the Real Life History of the Match Girls' Strike [online], Nerdist [dostęp 2022-11-12] (ang.).

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya