Sarakin

Sarakin, Hokkaido

Sarakin (jap. サラ金) – rodzaj pożyczki, kredytu konsumpcyjnego w Japonii, udzielanego bez gwarancji, na wysoki procent; także pożyczkodawca jej udzielający.

Nazwa

Słowo „sarakin” – sara(rī-man) kin(yū) – pochodzi od „sararī-man” oznaczającego japońskiego pracownika umysłowego (osobę otrzymującą stałą płacę) i „kin'yū” oznaczającego obrót pieniężny, warunki kredytowe, finansowanie[1].

Historia

Kredyty konsumpcyjne udzielane są w Japonii przez czterech pożyczkodawców: banki, firmy kredytowe shinpan, sprzedawców detalicznych i firmy kredytowe sarakin[2]. System sarakin został powołany do życia w 1953, zastępując wywodzący się z okresu Meiji system kōri-kashi (w wolnym tłum. system wysokich odsetek)[2]. Zaowocowało to powstaniem wielu małych biur udzielania kredytów, pozostających poza kontrolą systemu bankowego, co pozwoliło im na praktykowanie lichwy na wielką skalę[2].

W latach 70. XX wieku sarakin zajmowały wysoką pozycję na rynku kredytowym, udzielając wysoko oprocentowanych pożyczek klientom o bardzo niskiej zdolności kredytowej – stopa oprocentowania przekraczała nawet ustawowe maksimum 109%[3]. Wiele sarakin było prowadzonych przez członków yakuzy – udzielały one kredytów m.in. na pokrycie długów hazardowych[2]. Spłaty przez dłużników były często wymuszane przy pomocy gróźb i użyciu siły[3]. Sarakin finansowały się przez pożyczki bankowe – banki chętnie zapewniały im środki finansowe, ponieważ same, nie mając doświadczenia w udzielaniu kredytów konsumenckich, niechętnie się angażowały w tego typu działalność[3].

Wkrótce jednak, dzięki kampanii społecznej w proteście przeciwko zwiększającej się liczbie samobójstw wskutek niemożności spłaty długów wobec sarakin[2] – firmy te zostały poddane regulacji. Od 1983 roku roczna stopa oprocentowania kredytu nie mogła przekraczać 73%, a od 1988 – 40%[3] – inne źródła podają 73% od 1983, 54,75% od 1984 i 40% od 1990[4], wprowadzono również limity kwot udzielanych kredytów, a pracodawcom zezwolono na udzielanie pożyczek konsumpcyjnych swoim pracownikom[3]. Ponadto wprowadzono zakaz windykacji długu przy użyciu siły[5].

Nowe regulacje doprowadziły do drastycznego spadku liczby sarakin z 97 tys. jeszcze w 1983[2] do 44 tys. w 1984 – prawie 50% w ciągu jednego roku[3]. Cztery największe firmy typu sarakin, operujące na rynku japońskim to: Takefuji, Acom, Promise i Lake[2]. W 2006 roku ponownie zaostrzono regulację sarakin – roczna stopa oprocentowania kredytu musiała spaść w ciągu pięciu lat do poziomu 20%[6].

Przypisy

  1. ↑ Toshie M. Evans: A dictionary of Japanese loanwords. Greenwood Publishing Group, 1997, s. 151. ISBN 0-313-28741-4. [dostęp 2011-03-20]. (ang.).
  2. ↑ a b c d e f g Rosa-Maria Gelpi, François Julien-Labruyère: The history of consumer credit: doctrines and practices. Palgrave Macmillan, 2000, s. 114–115. ISBN 0-312-22415-X. [dostęp 2011-03-20]. (ang.).
  3. ↑ a b c d e f Chikara Higashi, Geza Peter Lauter: The internationalization of the Japanese economy. Springer, 1990, s. 201. ISBN 0-7923-9052-0. [dostęp 2011-03-20]. (ang.).
  4. ↑ Robert C. Hsu: The MIT encyclopedia of the Japanese economy. MIT Press, 1999, s. 79. ISBN 0-262-08280-2. [dostęp 2011-03-20]. (ang.).
  5. ↑ Mamoru Iga: Suicide and economic success in modern Japan. University of California Press, 1986, s. 181. ISBN 0-520-05648-5. [dostęp 2011-03-20]. (ang.).
  6. ↑ Lenders of first resort Japan's moneylenders offer banks a lesson in risk management. „The Economist”, 2008-05-22. (ang.). 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya