Silikat

Cegła silikatowa
Ściana z cegły silikatowej

Silikat (od łac. silicium „krzem”) – materiał budowlany wytwarzany z piasku kwarcowego, wapna palonego i wody[1], produkowany w formie cegieł silikatowych, bloczków i pustaków. Wykorzystywany w budownictwie mieszkaniowym i gospodarczym.

Historia

Technologia wytwarzania silikatów została opisana w patencie niemieckiego naukowca Wilhelma Michaelisa („Sposób wytwarzania sztucznego piaskowca”, German Patentschrift nr 14195/1881)[2]. Masowa produkcja tych materiałów rozpoczęła się w 1894 r. w Neumünster[2], natomiast pierwsza wytwórnia na ziemiach znajdujących się obecnie w granicach Rzeczypospolitej Polskiej rozpoczęła swoją działalność w 1903 r. w Piszu (Mazurska Wytwórnia Cegły Piaskowo-Wapiennej Sp. z o.o.; Johannisburg, Masurische Kalksandsteinwerke e.G.m.b.H.)[3].

Produkcja

Silikat jest odwzorowaniem występującego w naturalnych warunkach piaskowca. Do jego produkcji wykorzystywane są piasek kwarcowy (ok. 90–92% masy) składający się niemal w całości z ditlenku krzemu SiO2, wapno palone (ok. 5–8% masy) i woda. Z wymienionych surowców przygotowywana jest mieszanka, która dojrzewa od 2 do 4 godzin w silosach (reaktorach). W tym czasie następuje proces gaszenia wapna, w trakcie którego zachodzi reakcja chemiczna tlenku wapnia z wodą i powstaje wodorotlenek wapnia: CaO + H2O → Ca(OH)2. Następnie mieszanka dostarczana jest do pras, które formują odpowiednie wyroby. Ostatni etap produkcji silikatów polega na ich naparzaniu w hermetycznych zbiornikach nasyconą parą wodną pod wysokim ciśnieniem (1,2–1,6 MPa) w temperaturze ok. 200 °C. Proces ten nazywany jest autoklawizacją i trwa od 6 do 12 godzin. W zachodzącej wówczas reakcji chemicznej wodorotlenek wapnia łączy się z ditlenkiem krzemu, który to proces, w bardzo dużym uproszczeniu, opisuje następujące równanie reakcji: 2Ca(OH)2 + SiO2 → 2CaO·SiO2·2H2O. Powstające w tym procesie uwodnione krzemiany wapnia nadają wyrobom wysoką wytrzymałość na ściskanie[2].

Wymagania wobec materiałów silikatowych w Polsce określa norma PN-EN 771-2+A1:2015-10 Wymagania dotyczące elementów murowych – Część II: Elementy murowe silikatowe[4].

Asortyment

Wytwarza się:cegły pełne, bloczki drążone, elementy uzupełniające (bloki wentylacyjne, połówki, bloki pomocnicze), cegły łupane oraz płytki elewacyjne. Możliwe jest barwienie w masie[1].

Właściwości

Wyroby silikatowe cechują się następującymi zaletami[5]:

  • dobra izolacyjność akustyczna wynikająca z dużej masy i sztywności przegrody,
  • paroprzepuszczalność,
  • akumulacyjność cieplna,
  • odporność na korozję biologiczną,
  • mrozoodporność[2],
  • duża odporność ogniowa, są całkowicie niepalne, nie wydzielają substancji szkodliwych podczas pożaru, nieotynkowana ściana o grubościach 240 mm ma ognioodporność ok. 240 minut,
  • duża powtarzalność wymiarów,
  • niskie koszty produkcji,
  • wytrzymałość na ściskanie od 15 do 30 MPa[1].

Zastosowanie

Bloczki wapienno-piaskowe są wykorzystywane do wznoszenia budynków jedno i wielomieszkaniowych, publicznych, gospodarczych, oraz obiektów małej architektury. Murowanie można wykonywać w technologii cienkospoinowej klejowej lub na zaprawy tradycyjne. Wysoka wytrzymałość pozwala na wznoszenie nośnych ścian konstrukcyjnych w budynkach kilkunastopiętrowych oraz ścian nośnych w strefach przegród o znacznych naciskach punktowych (np. ściany w strefach międzyokiennych)[5]. Specjalny rodzaj cegieł wapienno-piaskowych białych oraz barwionych wykorzystywany jest do wykonywania elewacji budynków lub budowy ogrodzeń[1].

Oddziaływanie na środowisko

Dzięki stosowanym surowcom oraz procesowi produkcji silikaty są materiałami ściennymi o niskim wpływie na środowisko naturalne. Dotyczy to również robót budowlanych, eksploatacji oraz recyklingu.

Przypisy

  1. ↑ a b c d M. Popek, B. Wapińska, Budownictwo ogólne, WSiP, 2013, s. 141, ISBN 978-83-02-13620-7.
  2. ↑ a b c d Jacek Sawicki, Silikaty w budownictwie, „Izolacje” (1/2009), s. 82.
  3. ↑ Ostpreußisches Industrie-Adreßbuch, Meßamt G. m. b. H. (Urząd Targowy w Królewcu), 1936, s. 31.
  4. ↑ PN-EN 771-2+A1:2015-10 – wersja angielska [online], sklep.pkn.pl [dostęp 2019-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-23].
  5. ↑ a b Właściwości wyrobów silikatowych [online], IZOLACJE.com.pl [dostęp 2019-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01].

Bibliografia

  • Leszek Dulak, Izolacyjność od dzięków powietrznych i dźwięków uderzeniowych, Regulacje prawne, obliczenia i rozwiązania konstrukcyjne na przykładzie ścian z silikatów, Stowarzyszenie Producentów Silikatów „Białe Murowanie”, Warszawa 2016.
  • Dariusz Bajno, Oszczędność energii i ochrona cieplna. Regulacje prawne, obliczenia i rozwiązania konstrukcyjne na przykładzie ścian z silikatów, Stowarzyszenie Producentów Silikatów „Białe Murowanie”, Warszawa 2018, ISBN 978-83-950919-0-2.

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya