Sirte
 Zbliżony do libijskich jednostek niemiecki kuter torpedowy „Strahl” w 1965 roku | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Wodowanie |
10 stycznia 1968 |
 Libia
| |
| Wejście do służby |
23 stycznia 1969 |
| Los okrętu |
nieaktywny od 1995 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 95 ton |
| Długość |
30,5 m |
| Szerokość |
7,8 m |
| Zanurzenie |
2,1 m |
| Materiał kadłuba | |
| Napęd | |
| 3 turbiny gazowe o łącznej mocy 12 750 KM silniki wysokoprężne o łącznej mocy 190 KM 3 śruby | |
| Prędkość |
54 węzły |
| Sensory | |
| radar Decca | |
| Uzbrojenie | |
| 2 działka plot. kal. 40 mm (2 x I) 8 pocisków rakietowych SS-12 (2 x IV) | |
| Wyposażenie | |
| system kierowania ogniem Aérospatiale | |
| Załoga |
20 |
Sirte (سرتيا) – libijski kuter rakietowy z lat 60. XX wieku, jedna z trzech zamówionych przez Libię jednostek typu Susa. Okręt został zwodowany 10 stycznia 1968 roku w brytyjskiej stoczni Vosper & Company w Portsmouth, a do służby w marynarce wojennej Libii wszedł 23 stycznia 1969 roku. Jednostka, oznaczona numerami taktycznymi P02 i 513, jest nieaktywna od 1995 roku.
Projekt i budowa
Kutry rakietowe typu Susa zostały zamówione przez Libię w Wielkiej Brytanii 12 października 1966 roku[1][2]. Jednostki były generalnie podobne do budowanych w stoczni Vosper & Company brytyjskich kutrów patrolowych typu Brave oraz zbudowanych na zamówienie Danii kutrów torpedowych typu Søløven, różniąc się uzbrojeniem[1][3]. Były pierwszymi wprowadzonymi do służby na świecie okrętami przenoszącymi przeciwokrętowe pociski rakietowe Nord SS-12[1][2].
„Sirte” zbudowany został w stoczni Vosper & Company w Portsmouth[4][5]. Wodowanie odbyło się 10 stycznia 1968 roku[1][2].
Dane taktyczno-techniczne
Okręt był kutrem rakietowym o długości całkowitej 30,5 metra, szerokości całkowitej 7,8 metra i zanurzeniu 2,1 metra[1][4]. Drewniany kadłub jednostki miał pokrycie z nylonu[1][6]. Wyporność standardowa wynosiła 95 ton, zaś pełna 114 ton[1][2]. Okręt napędzany był przez siłownię systemu CODOG, na którą składały się trzy turbiny gazowe Bristol Proteus o łącznej mocy 12 750 KM i dwa marszowe silniki wysokoprężne General Motors 6-71 o łącznej mocy 190 KM, poruszające poprzez wały napędowe trzema śrubami[1][6]. Maksymalna prędkość jednostki wynosiła 54 węzły[1][2].
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch pojedynczych działek przeciwlotniczych Bofors kal. 40 mm L/60 Mk 9[1][6]. Kąt podniesienia lufy wynosił 90°, waga pocisku 0,96 kg, donośność 12 000 metrów w poziomie i 4000 metrów w pionie, zaś szybkostrzelność 300 strz./min[3].
Uzbrojenie rakietowe stanowiły dwie poczwórne wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków rakietowych Nord SS-12 (okręt przenosił osiem rakiet)[1][6]. Kierowany przewodowo pocisk miał maksymalny zasięg 5,5 km, a masa głowicy bojowej wynosiła 30 kg[3].
Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało pracujący w paśmie I radar nawigacyjny Decca 626 i system kierowania ogniem Aérospatiale/Nord[3].
Załoga okrętu składała się z 20 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][6].
Służba
„Sirte” (سرتيا) został przyjęty do służby w marynarce wojennej Libii 23 stycznia 1969 roku[3][5][a]. Jednostka otrzymała numer taktyczny P02[4][6]. W 1977 roku „Sirte”, „Susa” i „Sebha” przeszły remont we Włoszech, nie obejmujący wyposażenia radioelektronicznego[4][5]. W 1983 roku numer burtowy okrętu zmieniono na 513[5][6]. Kolejny remont jednostki został przeprowadzony we Włoszech w latach 1983–1984[3][5]. W latach 1985–1986 na kutrze wymieniono silniki[1]. Od 1995 roku jednostka jest nieaktywna[1][6][b].
Uwagi
- ↑ Gogin 2021 ↓ podaje, że wcielenie okrętu do służby odbyło się w kwietniu 1968 roku.
- ↑ Okręt nie został uwzględniony w roczniku flot Jane’s Fighting Ships 2004-2005[7].
Przypisy
Bibliografia
- Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
- Ivan Gogin: SUSA fast attack craft (missile) (1968-1969). Navypedia. [dostęp 2021-03-30]. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1973-74. John E. Moore (red.). New York: McGraw - Hill, 1973. ISBN 0-07-032020-9. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1979-80. John E. Moore (red.). New York: Franklin Watts, 1979. ISBN 0-531-03913-7. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1984-85. John E. Moore (red.). London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1985. ISBN 0-7106-0795-4. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 2004-2005. Stephen Saunders (red.). London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1991-92. Richard Sharpe (red.). London: Jane’s Defence Data, 1991. ISBN 0-7106-0960-4. (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.