Sloche

Sloche – kanadyjski zespół rockowy, powstały w 1971 roku w Saguenay^[1] – wykonujący muzykę spod znaku rocka progresywnego i jazz-rocka^[2][3]. Rozwiązany w 1977 roku^[4]. Formacja jest jednym z czołowych przedstawicieli progresywnego boomu w Quebecu w latach 1974–1979^[5].

Nazwa grupy pochodzi od słowa używanego w Quebecu na określenie mokrego śniegu. Jest to angielskie słowo błoto pośniegowe, ale w języku francuskim zapisano je tak samo^[3][6]. Grupa powstała około 1971 roku^[1], zaś jej pierwszy skład tworzyli: Marcel Pérginy (gitara; później South Gate 24, późniejszy WD Fisher), Pierre Bouchard (instrumenty klawiszowe, Jacques Collin (gitara basowa) i Fernand-Paré (perkusja)^[2]. Do czasu wydania w 1975 roku debiutanckiego albumu – w składzie zespołu nastąpiło kilka zmian personalnych i fakt ten może wprowadzić w błąd muzycznych archeologów i stworzyć wrażenie, że w Quebecu istniały dwa inne zespoły o tej samej nazwie^[2]. Wynikiem pierwszej z nich było pojawienie się w zespole Réjeana Yacoli, absolwent, prestiżowego Conservatoire de Musique du Quebec^[2]. W tym okresie utwory Sloche są aranżowane z myślą o dwóch klawiszowcach, zaś w repertuarze formacji pojawiają się już takie utwory jak Stadaconé^[2].

Skład zespołu wykrystalizował się w mieście Quebec (prowincja Antoine-Labelle) w momencie, gdy pianista R. Yacola, połączył siły z innymi absolwentami Konserwatorium, a byli to: Carroll Berard (gitara), Martin Murray (organy, syntezatory), Pierre Hebert (gitara basowa) i Gilles Chiassone (perkusja)^[1][2]. Choć muzycy pierwszego składu, stopniowo odchodzili to Bouchard nadal pomagał w pracy na kompozycjami grupy (zwłaszcza Stadaconé i Isaacaron)^[1][2]. Zespół podpisuje kontrakt z wytwórnią RCA Victor i nagrywa dwa, wybitne albumy w których recenzenci dopatrują się mniejszych, czy większych wpływów Mahavishnu Orchestra, Gentle Giant, a także rodzimych formacji Maneige, czy Opus-5^[2][3][7].

Na debiucie Sloche pt. J'un Oeil, dominuje rock progresywny i oprócz Chiassone'a, zamieszczone tam utwory skomponowali wszyscy członkowie grupy^[1]. Według krytyków muzycznych, wpływy muzyczne zawarte na tym krążku – to z jednej strony zasłuchanie w to co działo się na scenie muzycznej Scena Canterbury (Caravan, Soft Machine, Hatfield and the North), z drugiej strony zaś wpływy jazz-rockowe i funkowe oraz echa fascynacji muzyką brytyjskiej formacji Gentle Giant^[2][7]. Przykładem tego drugiego jest otwierający płytę utwór C'pas la fin du Monde rozpoczynają przestrzenne syntezatory, płynnie przechodzące w dźwięki grane na pianinie Fendera we fragmentach funkowych^[1]. Następnie utwór przekształca się w psychodeliczne interludium, zanim powróci do groovowego finału^[1].

W momencie, gdy członkowie grupy śpiewają na głosy w utworze tytułowym, czy w Potage Aux Herbes Douteuses w efekcie uzyskując gładkie i jednolite brzmienie^[2]. Teksty są śpiewane po francusku – i pełnią drugoplanową rolę, nie mając wiele wspólnego z akcentem używanym w Quebecu^[3]. W przeciwieństwie do formacji Maneige, która skłaniała się ku muzyce kameralnej, czy Harmonium, którego korzenie leżą w folku. Muzycy ze Sloche, wykonywali energetyczną muzykę ze złożonymi rytmami, zaś rockowy puls zespołu, dominował nad progresywną manierą^[4]. Nie poszliśmy na ustępstwa, ale nie byliśmy tylko intelektualistami... Byliśmy zbuntowanymi studentami... Próbowaliśmy przełamać schematy – wspomina Réjean Yacola^[4].

Drugi album, zatytułowany Stadaconé (1976), przynosi pewne zmiany^[8]. Otóż odchodzi Chiasson, zastąpiony przez perkusistę Andre Roberge i perkusjonalistę Gillesa Ouelleta, zaś muzycy Sloche do swoich dźwięków dodali nieco więcej jazzu i funku, zbliżając się tym samym do tego co tworzyli w tym okresie, tacy wykonawcy jak: Chick Corea, Herbie Hancock, Stanley Clarke, Frank Zappa, czy Weather Report^[4][8]. Poziom umiejętności muzyków znacznie wzrósł, przynosząc dzieło międzynarodowego kalibru^[2]. Podobnie jak debiutancki album; Stadaconé spotkał się z pochlebnymi recenzjami krytyków, lecz bardzo krótko gościł na listach przebojów, nawet w Quebecu, gdzie zespół należał do najpopularniejszych wykonawców^[4].

Utwory Sloche były odtwarzane w niektórych stacjach radiowych w Quebecu. Jednakże zespół nigdy nie odniósł wielkiego sukcesu komercyjnego, lecz sprzedał 25 tysięcy płyt, co stanowi przyzwoity wynik, jak na prog-rockową formację, nagrywającą płyty w czasach, gdy zbliżała się punk rockowa moda^[4][8].

W 1977 roku, po pięciu latach finansowej niepewności i pomimo wsparcia wytwórni RCA, grupa postanowiła zakończyć działalność, szybko pogrążając się w otchłani muzycznej nieświadomości mieszkańców Quebecu^[4].

W 2009 roku obydwa albumy zostały zremasterowane i wydane ponownie na płytach kompaktowych^[4]. Wydawca, którym jest wytwórnia ProgQuébec – przez cztery lata toczyła batalie sądowe z biurokracją o zdobycie taśm-matek^[4]. Odnaleziono je w Nowym Jorku w przepastnych archiwach firmy Sony (obecnie właściciela katalogu wytwórni RCA)^[4].

• J'un Oeil (RCA Victor, 1975)
• Stadaconé (RCA Victor, 1976)