Soapland

Soapland (jap. ソープランド sōpurando) – rodzaj indywidualnych łaźni publicznych w Japonii oferujących usługi o charakterze seksualnym. Terminu tego używa się od 1984 roku, kiedy zastąpiono nim dotychczas stosowaną nazwę „łaźnia turecka” (jap. トルコ風呂 toruko-buro)^[1].

Pierwszą placówką tego typu w Japonii była otwarta 1 kwietnia 1951 roku w dzielnicy Ginza w Tokio łaźnia „Tokyo Onsen” (jap. 東京温泉). Początkowo usługa miała charakter rekreacyjny – klienci korzystali z łaźni parowych, a masażystki (nazywane „Miss Toruko”) w białych fartuchach świadczyły wyłącznie klasyczny masaż oraz peeling ciała^[2][3]. Z czasem podobne lokale otwarto m.in. w Hakata w Fukuoce czy na Susukino w Sapporo^[3]. W 1953 roku w ofercie pojawił się manualny kontakt stymulacyjny (tzw. osupe), a w wyniku rosnącej konkurencji i wejścia w życie ustawy o zapobieganiu prostytucji z 1956 roku (obowiązującej od 1958) dotychczasowe domy publiczne przekształciły się w obiekty kąpielowe, poszerzając zakres usług seksualnych^[2][4][3].

Około 1975 roku w lokalach rozpowszechniły się usługi obejmujące pełny stosunek seksualny, co utrwaliło model opierania działalności na doktrynie tzw. „wolnej miłości” (jap. 自由恋愛 jiyū ren'ai) pomiędzy pracownicą a klientem^[5]. Pod koniec lat 60. XX wieku w Kawasaki wypracowano charakterystyczną technikę masażu z użyciem piany (jap. 泡おどり awa-odori), a w kolejnych latach wprowadzono specjalne maty winylowe^[2]. Badania nad historycznym wymiarem tego zjawiska przedstawia m.in. praca zbiorowa poświęcona dziejom japońskiego rynku usług seksualnych^[6].

Pierwotnie używany termin „łaźnia turecka” wywodził się od tradycyjnych bliskowschodnich łaźni parowych (hammam) lub od określenia stosowanego w przedwojennym Szanghaju, opisanego m.in. w powieści Szanghaj (1932) autorstwa Riichiego Yokomitsu^[5].

Stosowanie nazwy budziło sprzeciw obywateli Turcji. W 1984 roku turecki student przebywający w Japonii skierował oficjalny apel do japońskiego ministra zdrowia, wskazując na krzywdzący charakter powiązania nazwy jego ojczyzny z branżą seksualną. W odpowiedzi Stołeczne Stowarzyszenie Łaźni Specjalnych (jap. 東京都特殊浴場協会) ogłosiło ogólnokrajowy konkurs na nową nazwę^[2].

Spośród ponad 2200 zgłoszonych propozycji 19 grudnia 1984 roku na konferencji prasowej ogłoszono wybór terminu Soapland (połączenie angielskich słów soap – mydło oraz land – kraina)^[7]. Decyzję z uznaniem przyjęli przedstawiciele ambasady Turcji^[7].

W myśl japońskiego prawa (ustawa Fūkei-hō) obiekty typu Soapland zarejestrowane są jako „łaźnie specjalne” (jap. 個室付き浴場業 koshitsutsuki yokujōgyō)^[4]. Oficjalnie opłata uiszczana w kasie lokalu dotyczy wyłącznie wynajmu prywatnej sali kąpielowej i korzystania z infrastruktury. Stosunek seksualny zachodzący w pokoju interpretowany jest prawnie jako prywatna, dobrowolna relacja pomiędzy pracownicą a klientem, co pozwala omijać przepisy ustawy o zapobieganiu prostytucji ograniczające się w definicji ściśle do płatnego stosunku pochwowego^[4][3].

Mimo powszechnego wykorzystywania luki prawnej, policja podejmuje działania interwencyjne w sytuacjach, gdy udowodnione zostanie świadome udostępnianie lokalu w celu czerpania korzyści z prostytucji lub gdy dojdzie do złamania przepisów dotyczących wynajmu i finansowania. W takich przypadkach zarzuty stawiane są na podstawie ustawy o zapobieganiu prostytucji pod kątem ułatwiania prostytucji (jap. 場所提供 basho teikyō) lub dostarczania środków finansowych i lokalu (jap. 資金などの提供 shikin nado no teikyō)^[8][9].

W akcji przeprowadzonej w czerwcu 2026 roku przez Stołeczną Policję w Tokio (jap. 警視庁 Keishichō) w dzielnicy Yoshiwara(inne języki) zamknięto lokal działający od 1983 roku, zarzucając kierownictwu świadome udostępnianie pokojów na cele prostytucji (obiekt generował miesięczny obrót na poziomie ok. 55 milionów jenów przy średnio 20 klientach dziennie)^[8]. Z kolei w sprawozdaniach z działań policji w prefekturze Wakayama zarzuty postawiono nie tylko zarządcy lokalu^[10], ale także właścicielce nieruchomości udostępniającej budynek na podstawie umowy najmu^[9].

Wizyty w luksusowych lokalach typu Soapland bywają również przedmiotem nielegalnego finansowania biznesowego i korupcji. W styczniu 2026 roku doszło do głośnego zatrzymania profesora z Uniwersytetu Tokijskiego pod zarzutem przyjmowania łapówek (jap. 収賄容疑 shūwai yōgi) od przedstawicieli prywatnego stowarzyszenia w zamian za podpisanie umowy o wspólne badania. Częścią korzyści majątkowych przyjętych przez naukowca były opłacane wizyty w ekskluzywnych lokalach Soapland w tokijskiej dzielnicy Yoshiwara, gdzie koszt pojedynczej wizyty sięgał kilkuset tysięcy jenów^[11].

Współczesna branża Soapland zmaga się z problemami związanymi z rekrutacją i podłożem społecznym podejmujących pracę kobiet. W tradycyjnych centrach rozrywki, takich jak Yoshiwara (gdzie funkcjonuje około 144 lokali tego typu), przez lata powszechnym zjawiskiem było korzystanie ze skautów (jap. スカウト sukauto) pozyskujących kobiety do pracy. W związku z powiązaniem części grup skautowych z anonimowymi grupami przestępczymi (tzw. Tokuryū, jap. 匿名・流動型犯罪グループ) oraz incydentami zmuszania kobiet do pracy w celu spłaty długów, w 2025 roku policja podjęła zintensyfikowane działania kontrolne. W konsekwencji zarządcy wielu lokali podjęli decyzję o zerwaniu współpracy ze skautami, obawiając się utraty licencji i zarzutów kryminalnych^[12].

Ważnym czynnikiem skłaniającym młode kobiety (w tym studentki uczelni wyższych) do podjęcia pracy w obiektach Soapland są wysokie dochody – sięgające przy intensywnej pracy (ok. 5–6 dni w tygodniu) nawet 2 milionów jenów miesięcznie. Raporty medialne pokazują, że znaczna część tych środków bywa przeznaczana na pokrycie zobowiązań finansowych w klubach hostów w Shinjuku Kabukichō(inne języki), powstałych w wyniku tzw. sprzedaży na kredyt (jap. 売掛金 urikakekin). Zjawisko to stało się przedmiotem debaty w parlamentarnym Zgromadzeniu Narodowym, co przełożyło się na działania zmierzające do likwidacji systemu urikake w branży rozrywkowej^[13].